Πτώχευση! Τι σημαίνει αλήθεια? - Ισλανδία - Παράδειγμα προς μίμηση?

Πριν από λίγο μόλις καιρό ένα ιδιαίτερα ανεπτυγμένο οικονομικά κράτος, αποφάσισε σχεδόν παμψηφεί (93% ΟΧΙ και μόλις 1,8% ΝΑΙ) να μην ενδώσει στους πιστωτές της και στο ΔΝΤ και να κηρύξει πτώχευση!

Αλήθεια γιατί το έκαναν? Ποιοι ήταν οι βαθύτεροι λόγοι πίσω από αυτή την απόφαση?

Τι σημαίνει πτώχευση και ποιες θα είναι οι πραγματικές συνέπειες?

Μήπως ούτως ή άλλως εκεί οδηγούμαστε και θα ήταν συνετό να το κάνουμε μια ώρα αρχύτερα?

Ισλανδία
Η ζωή μετά την πτώχευση

Με αξιοπρέπεια και χιούμορ οι Ισλανδοί αρνούνται να πληρώσουν τα σπασμένα τραπεζιτών και κυβερνήσεων

Ισλανδοί απολαμβάνουν το μπάνιο τους στη θερμή Μπλε Λίμνη κοντά στο Γκρίνταβικ. Παρά την οικονομική καταστροφή, οι νησιώτες της Βόρειας Θάλασσας δεν έχασαν το κέφι τους.

Πολλοί γνωρίζαμε την Ισλανδία χάρη στη σκοτεινή μούσα Μπγιορκ, τους Σίγκουρ Ρος, άντε και τις «παγωμένες» αλλά γεμάτες χιούμορ και ανθρωπισμό ταινίες του Μπαλτασάρ Κορμακούρ, του Νταγκούρ Κάρι και των άλλων σπουδαίων νεαρών σκηνοθετών του ισλανδικού σινεμά. Μετά, τον Οκτώβρη του 2008, μάθαμε ότι η Ισλανδία, εκτός από παγετώνες, θερμοπίδακες και αμέτρητα ενεργά ηφαίστεια, τα οποία συγκροτούν
ένα από τα πιο εντυπωσιακά τοπία στον κόσμο, διέθετε και μια αδηφάγο τραπεζική ελίτ. Αλόγιστα δανειζόμενοι και δανείζοντες, αυτοί οι κοστουμαρισμένοι μάνατζερ κατάφεραν σε μικρό διάστημα να φαλιρίσουν μια φαινομενικά πλούσια και ευνομούμενη χώρα χάρη στην ένοχη ανοχή των κυβερνώντων της. Η οικονομία κατέρρευσε σαν πύργος από τραπουλόχαρτα. Χιλιάδες άνθρωποι έχασαν τις δουλειές τους, τα σπίτια τους, τα αλιευτικά τους σκάφη. Το νόμισμα κόπηκε στη μέση από τις κερδοσκοπικές επιθέσεις

και οι τιμές των προϊόντων εκτοξεύθηκαν στα ύψη. Χιλιάδες πολωνοί και άλλοι ανατολικοευρωπαίοι οικονομικοί μετανάστες επέστρεψαν άρον άρον στις πατρίδες τους: Τι ψωμί να βγάλεις σε μια κατεστραμμένη οικονομία; Η αισιοδοξία όμως δεν λείπει από τη μικρή νησιωτική χώρα. Υπάρχει ζωή και μετά την οικονομική καταστροφή, διατρανώνουν οι κάτοικοί της. Με αξιοπρέπεια και με χιούμορ. Και με τη βεβαιότητα ότι δεν ευθύνονται οι ίδιοι για την ασυδοσία άλλων.
Λονδίνο, Αμστερνταμ και Βερολίνο, από κοντά και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή μαζί με το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, αξιώνουν από τους ισλανδούς πολίτες να πληρώσουν δισεκατομμύρια ευρώ στους 450.000 βρετανούς, ολλανδούς και άλλους ξένους καταθέτες που έχασαν τις επισφαλείς οικονομίες τους όταν το «ταχύπλοο» των ισλανδικών τραπεζών, ιδίως η διαδικτυακή «φούσκα» Ιcesave, προσέκρουσε σε παγόβουνο. Και βούλιαξε σαν Τιτανικός.

Το προπερασμένο Σαββατοκύριακο στο μακρινό Ρέικιαβικ έβρεχε καταρρακτωδώς και φυσούσε αέρας παγωμένος, ακόμη και για τους πιο σκληροτράχηλους Ισλανδούς. Οι απόγονοι των Βίκινγκς όμως αψήφησαν το κρύο και τις απειλές και πήγαν ομαδικά στις κάλπες για να πουν «Οχι», με ένα απίστευτο 93%, στους (κατά γενική ομολογία επαχθέστατους) όρους αποζημίωσης των βρετανών και ολλανδών καταθετών για την οποία είχε δεσμευθεί η κυβέρνησή τους. Το «Ναι» πήρε μόλις 1,8%- ακόμη και τα λευκά ήταν περισσότερα.

«Το “Οχι” μας δείχνει ότι δεν πιστεύουμε στην κοινωνικοποίηση του χρέους των ιδιωτών.Δείχνει ότι είναι πλέον καιρός η Βρετανία να μας αντιμετωπίσει ως κυρίαρχο κράτος και όχι σαν αποικία της. Και ότι δεν μπορούν να χρησιμοποιούν το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο για να μας εκβιάζουν για την υπόθεση “Ιcesave”» τονίζει η αριστερή βουλευτής Μπιργκίτα Γιονσντοτίρ.

Ούτε την Ευρώπη βλέπουν πια σαν σωτήρα, ιδίως μετά το χρηματοπιστωτικό δράμα της Ελλάδας. «Τα ψάρια μας είναι το μόνο που μας έχει απομείνει τώρα που οι τράπεζές μας κατέρρευσανκαι τα μεγάλα κράτη της Ευρωπαϊκής Ενωσης θέλουν να μας τα πάρουν κι αυτά!» λέει οργισμένος ένας ταξιτζής, ο Χέλγκι Γιόνσον. Στις απειλές των κυβερνώντων πως αν πουν «Οχι» θα γίνουν... «Κούβα του Βορρά» απαντά με χιούμορ μια 22χρονη φοιτήτρια, η Ελισαμπέτ Ρουν Σιγκουρντοτίρ, πίνοντας τον καφέ της σε ανοιχτό(!) καφενείο του Ρέικιαβικ. «Και λοιπόν; Στη χειρότερη περίπτωση, σε 20 χρόνια θα γίνουμε πράγματι σαν την Κούβα, με παλιά αυτοκίνητα στους δρόμους. Μόνο που τα δικά μας παλιά αμάξια θα είναι Range Rover!» λέει χαμογελώντας. Οι απειλές είχαν λοιπόν το εντελώς αντίθετο αποτέλεσμα. Και τώρα η Ισλανδία των 320.000 κατοίκων προκαλεί πονοκεφάλους, ανάβει φωτιές. Τι θα συνέβαινε, αλήθεια, αν αυτοί οι ανυπότακτοι απόγονοι των Βίκινγκς βρουν μιμητές, αν οι πολίτες και άλλων χωρών αρνηθούν να πληρώσουν τα σπασμένα των τραπεζών ή τα χρέη που στοιβάζουν εν ονόματί τους οι διαπλεκόμενες κυβερνήσεις τους; Μήπως έχουμε όλοι μέσα μας έναν... Βίκινγκ και δεν το ξέρουμε;

«Οι Ισλανδοί έγιναν οι πρώτοι στον κόσμο αντάρτες ενάντια στην ιδέα ότι οι πολίτες πρέπει να πληρώσουν τον λογαριασμό μιας ανεξέλεγκτης ιδιωτικής τράπεζας» έγραψε χαρακτηριστικά η Ροβένα Μέισον στη βετανική εφημερίδα «Daily Τelegraph».

Αυτή η λαϊκή εξέγερση παρακολουθείται με άγχος από πολλές υπερχρεωμένες κυβερνήσεις στην Ευρώπη, οι οποίες φοβούνται μήπως αυτή η άρνηση γίνει «μεταδοτική».

Χρεoκοπημένα κράτη - Το παράδειγμα Ισλανδία 

Η διαδικασία του «υπερβολικού ελλείμματος»ξεκίνησε για την Ελλάδα, τη Γαλλία, την Ισπανία, την Ιρλανδία, τη Λετονία και τη Μάλτα. Oι συγκεκριμένες χώρες παρουσίασαν έλλειμμα υψηλότερο του 3% του ΑΕΠ.

Το τελευταίο διάστημα πολλές χώρες του κόσμου είναι υπερχρεωμένες. Μπορεί να λέμε συχνά ότι μία χώρα βρίσκεται στο χείλος της οικονομικής καταστροφής αλλά σπανίως γίνεται λόγος για χρεοκοπία. Όπως τονίζει ωστόσο ο καθηγητής οικονομικού δικαίου στο πανεπιστήμιο της Γένα, Κρίστοφ Όλερ: «Στο παρελθόν αρκετές χώρες είχαν χρεοκοπήσει. Αδυναμία να ανταποκριθούν στις οικονομικές τους υποχρεώσεις είχαν τελευταία η Ουκρανία και η Αργεντινή. Η διαφορά με την πτώχευση μιας επιχείρησης είναι βέβαια ότι ένα κράτος δεν βυθίζεται, δεν βάζει λουκέτο. Απλώς δεν μπορεί να αντεπεξέλθει στις υποχρεώσεις του. Ανάλογα με το χρόνο που χρειάζεται για να ανακάμψει αρχίζει μετά από μερικά χρόνια να πληρώνει και πάλι και να παίρνει τη θέση του στις διεθνείς χρηματαγορές».
Φερεγγυότητα - το μυστικό της επιτυχίας

Σε αυτές τις περιπτώσεις το σημαντικότερο – όπως και σε μία επιχείρηση – είναι η φερεγγυότητα. Από αυτήν εξαρτάται εάν και υπό ποιες συνθήκες μία χώρα μπορεί να δανειστεί χρήματα. Σε περίπτωση που δεν μπορέσει να βρει πόρους η κατάσταση απλώς χειροτερεύει. Το κράτος δεν μπορεί πλέον να κάνει επενδύσεις και αναγκάζεται να περιορίσει τις δαπάνες του, για παράδειγμα στην εκπαίδευση, στην υγεία και στα έργα υποδομής. Επίσης, εάν μία χώρα έχει κακή φήμη στην αγορά τότε αυξάνεται και το επιτόκιο για τα ήδη υπάρχοντα χρέη που πρέπει να αναχρηματοδοτηθούν. Και όσα περισσότερα πρέπει να καταβάλει για να αποπληρώσει παλιά χρέη τόσο περιορίζεται και η ευχέρεια κινήσεων της εκάστοτε κυβέρνησης.
Την αξιολόγηση της πιστοληπτικής ικανότητας κρατών αναλαμβάνουν μεγάλες εταιρίες όπως η Standard & Poor´s και η Moody´s. Όπως εξηγεί ο αναλυτής Αλεξάντερ Κόκερμπεκ: «Η διαφορά με μία επιχείρηση είναι ότι το κράτος έχει τη δυνατότητα να αλλάξει τις συμφωνίες. Μπορεί για παράδειγμα να προχωρήσει σε μία φορολογική μεταρρύθμιση. Ένα κράτος έχει περισσότερα εργαλεία για να διασφαλίσει τα έσοδά του από ότι μια επιχείρηση».
Καθαίρεση της Ισλανδίας

Τον περασμένο Μάιο ο διεθνής οίκος αξιολόγησης Standard & Poor's, είχε καθαιρέσει την Ισλανδία από την κυρίαρχη θέση που κατείχε στην κατάταξη πιστοληπτικής ικανότητας παγκοσμίως. «Η χώρα έχει μόλις 300.000 κατοίκους. Μιλάμε για μια μικρή οικονομία που στηρίζεται κυρίως στην αλιεία και στις τρεις μεγάλες τράπεζες που δραστηριοποιούνται διεθνώς και που ανοίχθηκαν αρκετά τα τελευταία χρόνια. Τα χρέη ωστόσο οδήγησαν στο να μην θεωρούνται πλέον αξιόπιστες στις χρηματαγορές. Η κυβέρνηση αποφάσισε να κρατικοποιήσει τις τράπεζες και να αναλάβει τα χρέη. Ωστόσο για να γίνει αυτό το κράτος έπρεπε να χρεωθεί σε πολύ μεγάλο βαθμό, γιατί ο προϋπολογισμός δεν σήκωνε τέτοια μεγέθη».
Η οικονομική κρίση οδήγησε σε νέα ακόμη πιο αρνητική αξιολόγηση εκ μέρους της Στάνταρτ εντ Πούρς.
«Στην περίπτωση της Ισλανδίας τα επιτόκια εκτινάχθηκαν στα ύψη γιατί σε καιρούς οικονομικής κρίσης οι επενδυτές αντιμετωπίζουν με καχυποψία τη συγκεκριμένη χώρα».
Ασήμαντη η αξία του ισλανδικού νομίσματοςΤο αποτέλεσμα είναι ότι η Ισλανδία πρέπει να πληρώσει σήμερα υψηλότερα επιτόκια εάν θέλει να δανειστεί. Ανάμεσα σε όλα αυτά το νόμισμα της χώρας έχασε σχεδόν τα ¾ της αξίας του με αποτέλεσμα να εκτιναχθούν οι τιμές πολλών προϊόντων και αυτό σε μία χώρα που ειοσάγει σχεδόν τα πάντα.
Το παράδειιγμα της Ισλανδίας ωστόσο δεν είναι το μοναδικό στην ΕΕ. Πολλές χώρες, μεταξύ των οποίων και η Ελλάδα, βρίσκονται αντιμέτωπες με την εκτίναξη των χρεών τους. Και μολονότι η συνθήκη του Μάαστριχτ ορίζει ότι το δημόσιο χρέος πρέπει να περιορίζεται στο 60 % του ΑΕΠ η Κομισιόν δεν επιβάλει ποτέ κυρώσεις σε περιπτώσεις παραβίασης, όπως συμβαίνει για παράδειγμα ότι οι χώρες μέλη παραβιάζουν το κριτήριο που αφορά στο έλλειμμα και το οποίο δεν επιτρέπεται να ξεπερνά το 3 %. Και αυτό θα έπρεπε να αλλάξει, όπως σημειώνουν πολλοί αναλυτές.

ΚΡΑΤΙΚΗ ΠΤΩΧΕΥΣΗ: Οι βασικές αιτίες της χρεοκοπίας ενός κράτους, τα αποτελέσματα της για τους πιστωτές, τον κρατικό μηχανισμό, την οικονομία και τους πολίτες της χώρας, οι διάφοροι μέθοδοι αποφυγής της, οι λανθασμένοι χειρισμοί, ιστορικά παραδείγματα κρατικών πτωχεύσεων και οι δείκτες μέτρησης-αξιολόγησης του κινδύνου της χρεοκοπίας ενός κράτους

Τον τελευταίο καιρό ευρίσκεται κανείς όλο και πιο συχνά «αντιμέτωπος» με μία «πεποίθηση» που κυριαρχεί παντού, σε σχέση με τον κίνδυνο χρεοκοπίας της χώρας μας. Πολλοί υποστηρίζουν ότι η Ελλάδα έχει ήδη «πτωχεύσει», ενώ αρκετοί κατακρίνουν, θεωρούν ένοχους καλύτερα για την πιθανή «χρεοκοπία», τις κυβερνήσεις μας. Κάποιοι άλλοι, μεταξύ των οποίων και οι κυβερνώντες, ενοχοποιούν την «προδιάθεση» των ελευθέρων επαγγελματιών, καθώς επίσης των μικρομεσαίων κυρίως επιχειρήσεων μας στη φοροδιαφυγή.

Δυστυχώς, ελάχιστοι «ενοχοποιούν» τη συνεχώς διευρυνόμενη επέκταση και τη «στρατηγική» φοροαποφυγή κάποιων ελληνικών και διεθνών πολυεθνικών (για παράδειγμα, στο έτος 2008, σύμφωνα με δημοσίευμα της Ελευθεροτυπίας, η ΕΧΑΕ, ιδιοκτήτης του Χρηματιστηρίου Αθηνών, με κέρδη 105 εκ. € πλήρωσε φόρο 13 εκ. € - δηλαδή πραγματικός συντελεστής 12,4% αντί 25%, ενώ η ΤΙΤΑΝ, με κέρδη 113,29 εκ. €, πλήρωσε φόρους 7,3 εκ. € - πραγματικός συντελεστής 6,47% κλπ), τη «δυσλειτουργία» της δημόσιας διοίκησης, η οποία κάποτε κυβερνάει αυθαίρετα, «ερήμην» δηλαδή των εκάστοτε πολιτικών, καθώς επίσης τη συνεχή «εκποίηση» των κερδοφόρων, κρατικών ή ιδιωτικών, επιχειρήσεων μας.

Θεωρώντας ότι ο μεγαλύτερος κίνδυνος μίας χρεοκοπίας, ο οποίος είναι βέβαια υπαρκτός για κάθε επιχείρηση και για κάθε κράτος, είναι ακριβώς η ολοκληρωτική επικράτηση αυτής της «πεποίθησης» η οποία, εκτός των άλλων, δυσχεραίνει τα μέγιστα τις κυβερνήσεις (όπως άλλωστε και τις επιχειρήσεις) στη λήψη των απαιτούμενων διορθωτικών, «αντιθετικών» καλύτερα μέτρων και αντιμετωπίζοντας τη χώρα σαν μία «δική μας» υπερμεγέθη επιχείρηση, από τη σωστή λειτουργία της οποίας εξαρτάται απόλυτα το μέλλον όλων μας (δεν πρόκειται ασφαλώς να μεταναστεύσουμε, για να αποφύγουμε τις συνέπειες), θα προσπαθήσουμε να αναλύσουμε σε γενικές γραμμές το θέμα της «πτώχευσης» ενός κράτους.    

ΟΙ ΑΙΤΙΕΣ ΤΗ ΧΡΕΟΚΟΠΙΑΣ

Κατ’ αρχήν, η χρεοκοπία ενός κράτους είναι ουσιαστικά η επίσημη εξαγγελία της κυβέρνησης του, με την οποία καθιστά διεθνώς γνωστή την αδυναμία της να πληρώσει τα ληξιπρόθεσμα χρέη της χώρας της (εξ ολοκλήρου, ενός μέρους ή των τόκων τους). Επίσης η «στάση πληρωμών», στην οποία εκ των πραγμάτων υποχρεώνεται (άδεια ταμεία, αδυναμία πρόσθετου δανεισμού), ανεξάρτητα από το εάν έχει προηγηθεί ή όχι κάποια επίσημη ανακοίνωση.

Περαιτέρω, η κυριότερη αιτία της χρεοκοπίας ενός κράτους (όπως και μίας επιχείρησης) είναι αναμφίβολα η υπερχρέωσή του (οι πολεμικές συρράξεις και οι επαναστατικές αλλαγές πολιτεύματος – για παράδειγμα, η μη πληρωμή των χρεών της Γαλλίας των Βουρβόνων από τη γαλλική επανάσταση -  είναι άλλοι λόγοι), η οποία μπορεί να προέλθει:

(α)  από την κερδοσκοπική επίθεση εναντίον του εθνικού νομίσματος (κίνδυνος που σε μία χώρα της Ευρωζώνης δεν υφίσταται, λόγω του κοινού νομίσματος),

(β)  από την αρνητική οικονομική συγκυρία στις χρηματαγορές, η οποία μπορεί να καταστήσει αδύνατο ακόμη και τον «υγιή», τον εγγυημένο δηλαδή δανεισμό της (ένας κίνδυνος υπαρκτός σήμερα – παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση εν εξελίξει - ακόμη και για μία χώρα της Ευρωζώνης αφού, σύμφωνα με τη συνθήκη του Μάαστριχτ, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα απαγορεύεται να αγοράζει ομόλογα των κρατών-μελών της Ευρωζώνης),

(γ)  σαν αποτέλεσμα μίας «σειράς ετών» ελλειμματικών προϋπολογισμών, κατά τη διάρκεια των οποίων το κράτος δαπανούσε περισσότερα από όσα εισέπραττε, ενώ χρηματοδοτούσε τα ελλείμματα του με συνεχώς αυξανόμενα δάνεια (ομόλογα) από τους πολίτες, από τις τράπεζες, από επενδυτές και από άλλα κράτη,

(δ)  από το συνδυασμό, από την χρονική «συνύπαρξη» δηλαδή των παραπάνω διαφορετικών αιτιών (από την ταυτόχρονη εμφάνιση της δεύτερης και της τρίτης αιτίας, όσον αφορά μία χώρα της Ευρωζώνης).

ΤΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΤΗΣ ΧΡΕΟΚΟΠΙΑΣ

Η πτώχευση ενός κράτους επιβαρύνει τους πάσης φύσεως πιστωτές του, το ίδιο το κράτος, την Οικονομία του και τους Πολίτες του. Αναλυτικότερα, διακρίνουμε τα εξής:

(α)  Όπως είναι φυσικό, οι πιστωτές ενός κράτους χάνουν εξ’ ολοκλήρου ή ένα μέρος αυτών που του έχουν δανείσει, καθώς επίσης τους τόκους των χρημάτων τους. Συχνά βέβαια, στα πλαίσια διεθνών διαπραγματεύσεων, συμφωνείται η πληρωμή ενός ποσοστού των χρεών (για παράδειγμα, στη γνωστή κρίση της Αργεντινής οι πιστωτές έχασαν μέχρι και το 75% των απαιτήσεων τους), η αποπληρωμή των οποίων «ρυθμίζεται» διαφορετικά, συνήθως ανάλογα με το «είδος» των πιστωτών (εσωτερικού, εξωτερικού, ιδιώτες, κράτη κλπ).

(β)  Όταν πτωχεύσει ένα κράτος, μηδενίζει (περιορίζει σημαντικά) τις υποχρεώσεις του απέναντι στους πιστωτές του - γεγονός που «ελαφρύνει» τον προϋπολογισμό του, τόσο κατά το ποσόν των τόκων, όσο και των δόσεων επιστροφής των δανείων (χρεολυσίων). Το ίδιο το κράτος «επιβαρύνεται» κυρίως λόγω της απώλειας της εμπιστοσύνης και της αξιοπιστίας του, η οποία έχει σαν αποτέλεσμα τον πιστοληπτικό του «θάνατο». Δηλαδή, το κράτος δεν είναι πλέον σε θέση να δανείζεται από τις χρηματαγορές, πόσο μάλλον με λογικά επιτόκια.

(γ)  Τα αποτελέσματα της χρεοκοπίας ενός κράτους στην Οικονομία του είναι καταστροφικά. Αμέσως μετά ακολουθεί

• μία πολύ μεγάλη τραπεζική κρίση (οι τράπεζες είναι συνήθως αυτές που κατέχουν σημαντικό μέρος των ομολόγων δημοσίου, τα οποία υποχρεούνται να «αποσβέσουν»),
• μία εκτεταμένη οικονομική κρίση (η εσωτερική ζήτηση μειώνεται, οι επενδυτές αποσύρουν μαζικά το σύνολο των χρημάτων τους, η παραγωγή συρρικνώνεται, ο πληθωρισμός «καλπάζει», το χρηματιστήριο καταρρέει, η αγορά των ακινήτων επίσης, λόγω απουσίας αγοραστών κλπ) και
• μία νομισματική κρίση (οι ξένοι επενδυτές «αποφεύγουν» για μεγάλο χρονικό διάστημα τη «χρεοκοπημένη» Οικονομία).         

(δ)  Ή χρεοκοπία ενός κράτους σημαίνει πρακτικά για τους Πολίτες του τη μείωση των αποταμιεύσεων τους, είτε επειδή είναι πιστωτές του κράτους τους, είτε επειδή το νόμισμα υποτιμάται ραγδαία (δεν ισχύει για τις χώρες του Ευρώ), ενώ δεν προλαβαίνουν να κάνουν αναλήψεις από τους τραπεζικούς λογαριασμούς τους. Η έμμεση επιβάρυνση τους όμως από τα καταστροφικά αποτελέσματα στην Οικονομία του κράτους (τράπεζες, επιχειρήσεις κλπ) είναι πολύ πιο επώδυνη, κυρίως λόγω της υψηλής ανεργίας που ακολουθεί, καθώς επίσης της απώλειας όλων σχεδόν των κοινωνικών παροχών (παιδεία, υγεία κλπ) που απολάμβαναν.

ΜΕΘΟΔΟΙ ΑΠΟΦΥΓΗΣ ΤΗΣ ΧΡΕΟΚΟΠΙΑΣ

Συνεχίζοντας, υπάρχουν αρκετές δυνατότητες για να αποφύγει ένα κράτος την οριστική του χρεοκοπία. Εάν όμως δεν υπάρξει, από αρκετό χρονικό διάστημα πριν το «μοιραίο», η ανάλογη σοβαρότητα, καθώς επίσης η απόλυτη «συναίνεση» των εργαζομένων, των συνδικάτων, των επιχειρήσεων και των πολιτικών κομμάτων του, είναι εξαιρετικά δύσκολο να έχουν θετικό αποτέλεσμα. Σε γενικές γραμμές είναι οι εξής:

(α)  Η δραστική μείωση των δημοσίων δαπανών, όπου «ύστατος» στόχος τους είναι ο περιορισμός των κοινωνικών παροχών, ενώ προέχει η ελαχιστοποίηση των διαφόρων ενισχύσεων-επιδοτήσεων (μέτρα στήριξης, φοροελαφρύνσεις κλπ), καθώς επίσης των μισθών και άλλων εξόδων που συνιστούν μεγάλο μέρος της επιβάρυνσης του ετήσιου προϋπολογισμού (οι μισθοί των δημοσίων υπαλλήλων θεωρούνται ανελαστικοί - δεν μπορούν να μειωθούν δηλαδή, επειδή προστατεύονται από συλλογικές συμβάσεις, αλλά ο αριθμός των δημοσίων υπαλλήλων μπορεί να περιορισθεί σημαντικά).

(β)  Η αύξηση των άμεσων και έμμεσων φόρων, καθώς επίσης η επιβολή νέων φόρων σε όλους ανεξαιρέτως τους Πολίτες (επιχειρήσεις) της χώρας (η αυθαίρετη επιλογή κάποιων «πλουσίων» φορολογουμένων και η εσφαλμένη, η «απατηλή» δηλαδή παρουσίαση της έκτακτης φορολόγησης τους σαν «αναδιανεμητικό μέτρο», οδηγεί συνήθως σε αντίθετα αποτελέσματα).    

(γ)  Ο «τεχνητός» πληθωρισμός, μέσω των χαμηλών επιτοκίων (όπως στις Η.Π.Α. σήμερα και όχι μόνο) και η αύξηση της ποσότητας των χρημάτων στην αγορά, χωρίς αντίστοιχη αύξηση του ΑΕΠ, καθώς επίσης η υποτίμηση (διολίσθηση) του νομίσματος (οι «λύσεις» αυτές δεν μπορούν να εφαρμοσθούν στις χώρες της Ευρωζώνης).

(δ)  Η δυσμενέστερη όλων ίσως είναι η επιβολή «καταναγκαστικών μέτρων» εκ μέρους της κυβέρνησης, επί πλέον των συνήθων φορολογικών. Δηλαδή, οι ειδικοί φόροι εις βάρος της ατομικής περιουσίας των Πολιτών, καθώς επίσης των επιχειρήσεων (εδώ αιτιολογούνται οι «απαιτήσεις» των κυβερνήσεων για πλήρη καταγραφή, στις φορολογικές δηλώσεις, όλων των περιουσιακών στοιχείων των φορολογουμένων), οι οποίοι επιβάλλονται «καταναγκαστικά» από το κράτος, χωρίς τη συμφωνία τους και χωρίς να έχουν «προ-αναγγελθεί» στον ετήσιο προϋπολογισμό.

(ε)  Η χειρότερη μέθοδος όλων, ο πλέον λανθασμένος κυβερνητικός χειρισμός δηλαδή, είναι κατά την άποψη μας η «φυγή προς τα εμπρός» (front running), με την οποία ουσιαστικά επιδιώκεται η μείωση των δημοσίων χρεών ως ποσοστό επί του ΑΕΠ (όχι σαν απολύτου μεγέθους και ανεξαρτήτως του ύψους των δαπανών), μέσω της αύξησης του ίδιου του ΑΕΠ. Ο κίνδυνος αυτός είναι κατά πολύ πιο αυξημένος, όταν η «δομή» μίας χώρας (διαρθρωτικά προβλήματα, ανελαστικά μεγέθη, διεθνής ανταγωνισμός, μικρές εξαγωγές, μειωμένη παραγωγικότητα, χαμηλή ανταγωνιστικότητα κλπ), υποδηλώνει την αντικειμενική αδυναμία της να αυξήσει ορθολογικά το παραγόμενο ετήσιο προϊόν της.

Τέλος, ουσιαστικά ένα κράτος θεωρείται επίσημα χρεοκοπημένο, μόνο εάν οι Πολίτες του επιδείξουν «ανυπακοή» - εάν «επαναστατήσουν» δηλαδή και εμποδίσουν την εφαρμογή των καταναγκαστικών και λοιπών μέτρων που επιβάλλονται από την κυβέρνηση τους (σε μία χώρα του Ευρώ από την Κομισιόν, μέσω της εθνικής κυβέρνησης).                

ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑΤΑ ΧΡΕΟΚΟΠΙΩΝ

Ιστορικά παραδείγματα κρατικών πτωχεύσεων υπάρχουν πάρα πολλά (από το έτος 1750 και μετά, 64 χώρες έχουν χρεοκοπήσει σε 70 διαφορετικές περιπτώσεις – κάποιες περισσότερο από μία φορά), μεταξύ των οποίων της Γερμανίας (χρεοκόπησε το 1923 και το 1948), της Αυστρίας (1811), της Δανίας (1813), της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας (1876), της Σοβιετικής Ένωσης (1918, όπου αρνήθηκε να αποπληρώσει τα χρέη της τσαρικής Ρωσίας), της Ισπανίας (1557, 1575 και 1596), της Ρωσίας (1998), της Αργεντινής (2002), της Ισλανδίας (2007) κ.α.

Ειδικά όσον αφορά την Ισλανδία, στα πλαίσια της παρούσας χρηματοπιστωτικής κρίσης κρατικοποιήθηκαν οι τρείς μεγαλύτερες τράπεζες της χώρας, οι οποίες είχαν συνολικές υποχρεώσεις ίσες με το 900% τους ισλανδικού ΑΕΠ. Στις 16 Οκτωβρίου του 2008 όμως, η κυβέρνηση της χώρας δήλωσε ότι δεν μπορούσε να εξοφλήσει ένα ληξιπρόθεσμο ομόλογο μίας από αυτές (Glitnir Bank), ύψους 750 εκ. $ - γεγονός που σήμαινε ταυτόχρονα αδυναμία πληρωμών εκ μέρους της Ισλανδίας. Εν τούτοις, η χώρα δεν χρεοκόπησε «τυπικά», επειδή το ομόλογο δεν είχε εκδοθεί από την ίδια, αλλά από την τράπεζα που αναγκάσθηκε να κρατικοποιήσει για να μη χαθεί η αξιοπιστία στο τραπεζικό της σύστημα (μαζικές αναλήψεις, καταγγελία δανείων κλπ).       

ΔΕΙΚΤΕΣ ΜΕΤΡΗΣΗΣ ΤΟΥ ΚΙΝΔΥΝΟΥ ΧΡΕΟΚΟΠΙΑΣ

Υπάρχουν αρκετοί, διαφορετικοί δείκτες μέτρησης του κινδύνου της χρεοκοπίας μίας χώρας, οι οποίοι «χρησιμοποιούνται» τόσο από την ίδια «προληπτικά», όσο και από τις διεθνείς εταιρείες αξιολόγησης (για τον καθορισμό της πιστοληπτικής ικανότητας της, με βάση την οποία υπολογίζονται, μεταξύ άλλων, τα επιτόκια των ομολόγων του δημοσίου).  

(α)  Ένας σημαντικός δείκτης του κινδύνου χρεοκοπίας μιας χώρας, είναι η καθαρή θέση της – η αξία δηλαδή των περιουσιακών στοιχείων της που απομένει, εάν αφαιρέσουμε τις υποχρεώσεις της (η «μέτρηση» της καθαρής θέσης στη Γερμανία είναι υποχρεωτική από το Σύνταγμα της – στην Αυστρία μετρείται τακτικά, ενώ μόνο στην Ελβετία υπάρχει ένα ειδικό «φρένο δανεισμού», το οποίο εμποδίζει την υπερχρέωση της χώρας).

(β)  Ένας δεύτερος δείκτης είναι η πορεία (διαχρονικά) και το ύψος των επιτοκίων που πληρώνει μία χώρα για τα δάνεια που λαμβάνει. Όταν δεν ξεπερνούν πολύ το επιτόκιο μίας ισχυρής Οικονομίας (στην Ε.Ε. η Γερμανία με 3%), θεωρείται ότι δεν «υποδηλώνουν» κίνδυνο χρεοκοπίας (η Αργεντινή πλήρωνε, λίγο πριν πτωχεύσει, 40 ποσοστιαίες «μονάδες βάσης» - δηλαδή πάνω από 40% ).     

(γ) Επόμενος βασικός δείκτης είναι το ποσοστό των δημοσίων χρεών μίας χώρας, σε σχέση με το ΑΕΠ της αφού, όσο μεγαλύτερο εμφανίζεται, τόσο πιο πιθανή είναι η χρεοκοπία της (το 125% που υπολογίζεται για τη χώρα μας το 2010, είναι πολύ πάνω από το όριο ασφαλείας – 60%). Επίσης, το ποσοστό του εξωτερικού χρέους της σε σχέση με το ΑΕΠ (στη Μ. Βρετανία υπερβαίνει το 400%!).  

(δ)  Άλλοι δείκτες είναι η ρευστότητα, το ισοζύγιο πληρωμών, η ευκολία διάθεσης των δημοσίων ομολόγων, το έλλειμμα του προϋπολογισμού σε σχέση με το ΑΕΠ (η Ε.Ε. επιβάλλει το «σεβασμό» ενός ανώτατου ορίου 3%), οι εξαγωγές σε σχέση με το ΑΕΠ (υποδηλώνουν την ανταγωνιστικότητα μίας Οικονομίας), το ποσοστό των καταναλωτικών δαπανών που συμβάλλουν στο ΑΕΠ (στις Η.Π.Α. υπερβαίνει τα 75%, ενώ στη Γερμανία είναι αρκετά χαμηλότερο από το 50%), οι συνολικές αποταμιεύσεις των Πολιτών, τα χρέη των ιδιωτών, καθώς επίσης τα διαρθρωτικά και λοιπά προβλήματα της Οικονομίας (διαφθορά, γραφειοκρατία, απαρχαιωμένες δομές, μη ευέλικτη αγορά εργασίας κ.α.).    

(ε)  Επί πλέον σημαντικοί δείκτες είναι ο δανεισμός των επιχειρήσεων (εξαιρετικά επικίνδυνος στην Ελλάδα, όπου οι μεταχρονολογημένες επιταγές πλησιάζουν το 150% του ΑΕΠ, όταν σε άλλες χώρες δεν υφίσταται καν αυτός ο όρος), η χρηματιστηριακή αξία (κεφαλαιοποίηση) όλων των εισηγμένων επιχειρήσεων της χώρας (είναι θετικό να ξεπερνούν το δημόσιο χρέος της – στην Ελλάδα υπολογίζεται σήμερα γύρω στα 92,5 δις €, έναντι δημοσίου χρέους 300 δις €) και η έκθεση των εγχώριων τραπεζών σε πιστωτικούς κινδύνους - η Αυστρία θεωρείται «ύποπτη» χρεοκοπίας, επειδή οι τράπεζες της έχουν δανείσει στα κράτη της Α. Ευρώπης ποσό που υπερβαίνει το 100% του ΑΕΠ της χώρας (άλλες «ύποπτες» χώρες, εκτός της Ανατολικής Ευρώπης και εκτός αυτών που έχουμε ήδη αναφέρει – Ιταλία, Μ. Βρετανία - είναι η Ιρλανδία και η Ισπανία).

Αθήνα, 20. Νοεμβρίου 2009

Βασίλης Βιλιάρδος

viliardos@kbanalysis.com 

   Ο κ. Β. Βιλιάρδος είναι οικονομολόγος, πτυχιούχος της ΑΣΟΕΕ Αθηνών, με μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Αμβούργου

Το άρθρο αυτό (καθώς και 26 ακόμα άρθρα – αναλύσεις του οικονομολόγου Βασίλη Βιλιάρδου) περιλαμβάνεται στα βιβλία της σειράς «Η Κρίση των Κρίσεων»  -  Για περισσότερες πληροφορίες κάντε κλικ εδώ .

Το πιο σημαντικό όμως είναι, ότι και να χρεωκοπήσουμε ένα πράγμα δεν θα αλλάξει... ο πολιτικός! τα ζώα που μας έφεραν σ' αυτό τον σταυροδρόομι θα υπάρχουν και μετά την πτωχευση. Πρέπει να αποφασισουμε ποιοι είναι οι μελλοθάνατοι... αυτοί ή εμείς.

 

εξωτικές τούρκικες παραλιές

Asparrtame and Hoaxes

Είναι κανόνας, ότι διαβάζουμε στο internet να το διασταυρώνουμε, ειδικά όταν είναι ανώνυμη η δήλωση. Αλλά και νόμιμη να είναι αν κάποιο υπαρκτό πρόσωπο δεν την υπογράφει τότε είναι αυτόματα υπό αμφισβήτηση.

Ένας εύκολος τρόπος εντοπισμού απάτης, είναι να ψάξουμε το δημοσίευμα που βλέπουμε στο Google, προσθέτοντας την λέξη “Hoax” ή “internet rumors” ώστε να ψάξουμε αν το συγκεκριμένο θέμα έχει αναφερθεί κάπου σαν απάτη. Τέτοιες απάτες είναι πλέον πολλές… και πόσο μάλλον, κάποιοι τις προωθούν… και έτσι γεννιούνται οι θρύλοι.

Ενημερωτικά, όπως θα αναφέρεται στους όρους χρήσης του Lollitop, το Lollitopδεν ευθύνεται για κανένα δημοσίευμά του! Για παράπονα στείλτε email στα περί επικοινωνίας.

Μια μικρή έρευνα για την Ασπαρτάμη

Αυτό που είναι σίγουρο είναι ότι υπάρχουν πάρα πολλά HOAX Δηλ. Απάτη

Κάποια sites καταγράφουν αυτά τα Hoax.

Και το wikipediaαναφέρει ότι υπάρχουν πολλά hoax και κακές φήμες για την Ασπαρτάμη.

Γιατροί που κατηγορούν την Ασπαρτάμη.

Ιατρικά κέντρα όμως της Ευρώπης, λένε ότι είναι ασφαλές.

Τελευταία αναθεώρηση έγινε το 2007.

Δόθηκε πάλι εντολή το 2011 για αναθεώρηση και θα ολοκληρωθεί το 2020.

The artificial sweeteners are hundreds of time sweeter than sugar:

Equal, which contains aspartame, is 160 to 200 times sweeter than sugar.

Sweet 'n' Low, with saccharin, is 300 to 500 times sweeter than sugar.

Splenda is 600 times sweeter than sugar.

Source

Η ημερήσια ασφαλής κατανάλωση (ADI) είναι η 40 mg ανά 1 kg βάρους. Source

Δηλ. κάποιος που ζυγίζει 75kg μπορεί να καταναλώσει 3grημερησίως.

Έτσι, υποθετικά,  η ημερήσια κατανάλωση των 3gr Ασπαρτάμης ισούται περίπου με 540gr ζάχαρης.

Δηλ. κάποιος που ζυγίζει 50kg μπορεί να καταναλώσει 2grημερησίως.

Έτσι, υποθετικά,  η ημερήσια κατανάλωση των 2gr Ασπαρτάμης ισούται περίπου με 360gr ζάχαρης.

Εθνική κυριαρχία σε μια χρεοκοπημένη χώρα

Του Λουκα Tσουκαλη*
Πολλοί αγωνιούν προ του φάσματος μιας ασύντακτης χρεοκοπίας της χώρας, αλλά και μιας πιθανής πλέον εξόδου από το ευρώ. Αλλοι αγανακτούν για τις συνεχείς παρεμβάσεις των ξένων, συχνά ωμές και απροκάλυπτες, στα εσωτερικά της χώρας, την απώλεια εθνικής κυριαρχίας αλλά και τον εξευτελισμό που υφιστάμεθα συλλογικά ως πολίτες της Ελλάδας. Βεβαίως, υπάρχει και η κατηγορία εκείνων που ανησυχούν έντονα για τη λειτουργία των δημοκρατικών μας θεσμών σε αυτήν τη βαθιά κρίση που πλήττει τη χώρα. Εχουν όλοι δίκιο, αν και συνήθως δυσκολεύονται να βγάλουν τα αναγκαία συμπεράσματα.
Η χώρα χρεοκόπησε. Το ερώτημα σήμερα είναι πώς θα διαχειριστούμε τα πράγματα από εδώ και πέρα. Ολοι θα χάσουμε στην πορεία. Δεν υπάρχει ανώδυνη προσαρμογή, αλλά μπορεί να γίνει στο μέτρο του δυνατού κοινωνικά δίκαιη. Αρκεί να κτίσουμε γρήγορα τις βάσεις για μια υγιή και ανταγωνιστική οικονομία που θα ανοίγει προοπτικές για το μέλλον.

Δεν μπορούμε να αποφύγουμε την κατάρρευση χωρίς τη βοήθεια των ξένων, Ευρωπαίων εταίρων και άλλων. Επαναλαμβάνεται δυστυχώς η Ιστορία. Τα ποσά της βοήθειας προς την Ελλάδα είναι πολύ μεγάλα, με όποιο ιστορικό προηγούμενο και αν τα συγκρίνουμε. Το πρώτο και το δεύτερο πακέτο διάσωσης της χώρας, «το κούρεμα» του δημοσίου χρέους που διαπραγματεύτηκαν κυρίως οι ξένοι για μας, συν η ρευστότητα που εξασφαλίζει η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα στο ελληνικό τραπεζικό σύστημα, πλησιάζουν συνολικά τα 450 δισ. ευρώ. Αποτελεί παγκόσμιο ρεκόρ όλων των εποχών, που μπορεί όμως να το ξεπεράσει σύντομα η Ιταλία, εφόσον οι συνθήκες το επιβάλλουν.

Οι ξένοι δανειστές μας βάζουν όρους και ζητούν εγγυήσεις. Διόλου περίεργο, ιδιαίτερα αν λάβουμε υπόψη τις έντονες αντιδράσεις στο εσωτερικό των χωρών που μας δανείζουν. Εχουν και αυτοί φορολογούμενους και ψηφοφόρους ή μήπως όχι; Αλλά τα μέτρα που εφαρμόζονται στην Ελλάδα έχουν οδηγήσει την οικονομία σε ασφυξία και την κοινωνία σε απόγνωση. Η επιδείνωση έχει να κάνει με το μείγμα οικονομικών μέτρων που επέλεξε η προηγούμενη κυβέρνηση, με έμφαση στους φόρους και λιγότερο στα διαρθρωτικά μέτρα και τη μείωση του κράτους, αλλά και με τη γενικότερη φιλοσοφία του προγράμματος την οποία επέβαλαν οι δανειστές μας. Εξαπλώνεται η ύφεση στην Ευρώπη, όχι μόνον στην Ελλάδα, με εξαιρετικά επικίνδυνες συνέπειες για την πολιτική σταθερότητα και την κοινωνική συνοχή, άρα και το ευρωπαϊκό οικοδόμημα γενικότερα. Το πρόβλημα αρχίζει πλέον να γίνεται κατανοητό, ακόμη και στα κέντρα της οικονομικής ορθοδοξίας, όπως το Βερολίνο. Οσο για τις Βρυξέλλες, το έχουν ήδη καταλάβει πολλοί.

Δυστυχώς, η εξαιρετικά αδύναμη οικονομική θέση στην οποία βρισκόμαστε ως χώρα, σε συνδυασμό με το πολύ χαμηλό επίπεδο αξιοπιστίας που μας έχει απομείνει, λόγω αλλεπάλληλων παλινωδιών, της δυσλειτουργίας της κρατικής μηχανής και της έλλειψης συναίνεσης, μας αφήνει ασφυκτικά στενά περιθώρια διαπραγμάτευσης. Αυτή είναι η σκληρή πραγματικότητα, την οποία μπορούμε να βελτιώσουμε μόνο με συνέπεια στις πράξεις μας, επιμονή και σοβαρά επιχειρήματα που εντάσσονται σε μια συγκεκριμένη διεθνή πραγματικότητα. Το πρόβλημα στην Ελλάδα, ή τουλάχιστον ένα από τα μεγάλα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε, είναι ότι σημαντικό κομμάτι του πολιτικού κόσμου της χώρας δεν καταλαβαίνει ούτε από σωστή διαχείριση ούτε και επικοινωνεί ουσιαστικά με τον έξω κόσμο. Αυτός ο αυτισμός είναι επικίνδυνος, ιδιαίτερα σε μια εποχή που η επιβίωση της χώρας εξαρτάται άμεσα από τους εκτός συνόρων.

Τι σημαίνουν όλα αυτά για την εθνική κυριαρχία και τη δημοκρατία; Οποιος έχει απλές απαντήσεις, σίγουρα κοροϊδεύει τον κόσμο. Η Ελλάδα και η γειτονική μας χώρα, η Ιταλία, έχουν πλέον κυβερνήσεις των οποίων ηγούνται μη εκλεγμένα πρόσωπα που δεν προέρχονται από τον πολιτικό κόσμο, αν και με τελείως διαφορετικές συνθέσεις. Ο Λουκάς Παπαδήμος και ο Μάριο Μόντι είχαν πολύ πετυχημένη σταδιοδρομία σε εθνικούς και ευρωπαϊκούς θεσμούς. Διαθέτουν αναγνώριση και κύρος εκτός εθνικών συνόρων. Και στις δύο χώρες, η οικονομική κρίση έχει ένα έντονα πολιτικό στοιχείο. Στην Ιταλία, παρακολουθούμε το τέλος του μπερλουσκονισμού, μιας εποχής που σημαδεύτηκε από την εξαχρείωση ηθών και θεσμών. Στη δική μας χώρα, καταρρέει ένα πολιτικό σύστημα που ζούσε με δανεικά. Στους τελευταίους του σπασμούς κινδυνεύει να συμπαρασύρει και ολόκληρη τη χώρα.

Σίγουρα, η μεγάλη οικονομική κρίση που πλήττει ολόκληρη την Ευρώπη, αλλά και τις Ηνωμένες Πολιτείες με κάπως διαφορετικό τρόπο, βάζει στο τραπέζι μεγάλα θέματα δημοκρατίας, οικονομικής διακυβέρνησης και κοινωνικής δικαιοσύνης. Δεν ξέρουμε τι θα βγει τελικά. Υποψιαζόμαστε όμως, ολοένα και περισσότερο, ότι ζούμε το τέλος μιας εποχής. Η Ελλάδα είναι ο ασθενέστερος κρίκος της ευρωαλυσίδας: εξαιρετικά ευάλωτη και περιθωριοποιημένη. Αν δεν έχει την τύχη να κυβερνηθεί από ανθρώπους που μπορούν να μιλήσουν στο μυαλό και την ψυχή του Ελληνα και της Ελληνίδας, αλλά ταυτόχρονα να επικοινωνήσουν με τον έξω κόσμο σε μια γλώσσα που καταλαβαίνουν και οι άλλοι, θα είναι το πρώτο τραγικό θύμα αυτής της κρίσης.

* Ο κ. Λουκάς Τσούκαλης είναι καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και πρόεδρος του ΕΛΙΑΜΕΠ.

ΕΠΕΙΓΟΥΣΑ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΣΤΕΓΟΥΣ (ΔΙΑΔΩΣΤΕ ΤΟ)

Κάνει πολύ κρύο και θα κάνει περισσότερο τις επόμενες ημέρες. Για να μην πεθάνουν κι άλλοι συνάνθρωποί μας στον δρόμο, παρακαλούμε κρατήστε τα παρακάτω τηλέφωνα στο κινητό σας και κοινοποιήστε, όπου μπορείτε, ότι:

Όσοι πολίτες εντοπίσουν αστέγους που χρειάζονται βοήθεια, μπορούν να απευθυνθούν στο ΚΥΑΔΑ στα τηλέφωνα 210 – 52.46.515, 210 - 52.39.465.
Ο καιρός απο σήμερα χειροτερεύει κι άλλο.

Στο Ίδρυμα Αστέγων (Πειραιώς 35 ακριβώς απέναντι από το Υπουργείο Εργασίας τηλ 210 5246515 ) χρειάζονται επειγόντως κουβέρτες και χειμωνιάτικα ρούχα.

Kαι η ΜΚΟ "ΚΛΙΜΑΚΑ" Κωνσταντινουπόλεως 210-3410462 που εργάζεται στο δρόμο για άστεγους κάνει έκκληση για τρόφιμα, νερό, χοντρά μπουφάν και κουβέρτες.

ΠΡΟΣΟΧΗ!!! Οι περισσότεροι άστεγοι αρνούνται να ...εγκαταλείψουν το σημείο που κοιμούνται για να μεταφερθούν στο κλειστό επειδή φοβούνται μην χάσουν το πόστο τους και τους το πιάσει κάποιος άλλος.

Αν θέλουμε να τους βοηθήσουμε νατους δίνουμε επι τόπου κουβέρτες, σλήπινγκ μπαγκς, νιτσεράδες, μεγάλα πλαστικά που στρώνουν ως υπόστρωμα, θερμός με ζεστό καφέ ή τσάι, πουλόβερ, κ.α.

Παρακαλείται όποιος μεμονωμένα ή σε ομάδα τους επισκεφθεί για βοήθεια να είναι εξαιρετικά διακριτικός γιατί οι περισσότεροι φοβούνται ή ντρέπονται γι αυτό και είναι εχθρικοί.

Δεν χρειάζονται πολλά λόγια. Ρωτάμε αν θέλουν να τους μεταφέρουμε στου Ρουφ, αν πουν όχι, τους ρωτάμε αν θέλουν κουβέρτες, σκεπάσματα, τα δίνουμε, φεύγουμε.

Όσοι πολίτες εντοπίσουν αστέγους που χρειάζονται βοήθεια, μπορούν να απευθυνθούν στο ΚΥΑΔΑ στα τηλέφωνα 210 – 52.46.515 και 210 - 52.39.465.

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΓΙΑ ΧΩΡΟΥΣ ΦΙΛΟΞΕΝΙΑΣ ΑΣΤΕΓΩΝ

Για όποιον ενδιαφέρεται... ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΓΙΑ ΧΩΡΟΥΣ ΦΙΛΟΞΕΝΙΑΣ ΑΣΤΕΓΩΝ:

1. Λέσχη Φιλίας, Αγίου Μελετίου & Ξεναγόρα 6, 2108674900
2. Λέσχη Φιλίας, Κίου 5, Κυψέλη, 2108624449 / 2108623313
Στις 2 αυτές λέσχες, είναι υπεύθυνη η κα Γεωργαρά (Κοινωνική Λειτουργός) 6973270697
3. Πολιτιστικός χώρος Λένορμαν και Αλεξανδρείας, 2105149945
4. Κλειστό Γυμναστήριο Ρουφ, Πειραιώς και Εχελιδών 69, τηλ. ΚΥΑΔΑ 2105246515, 2105239465

To βίντεο μίας 29χρονης που άκουσε για πρώτη φορά στη ζωή της σαρώνει στο Youtube

Προσωρινή η αναδίπλωση της Μέρκελ

Ανακούφιση προσέφερε χωρίς αμφιβολία η πρωτοβουλία της Γερμανίας να σταματήσει τη συζήτηση για τον διορισμό επιτρόπου στην Ελλάδα, δηλαδή κατοχικού διοικητή, ο οποίος θα ελέγχει τα δημοσιονομικά μας μεγέθη και θα έχει άποψη για το κάθε κονδύλι, δίνοντας προφανώς απόλυτη προτεραιότητα στην εξυπηρέτηση του δημόσιου χρέους εις βάρος φυσικά κάθε άλλου κονδυλίου. Δαπάνες που θα κατευθύνονται στο Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων ή την παιδεία και την υγεία θα κόβονται εν ψυχρώ για να λάβουν τα χρήματά τους οι δανείστριες χώρες και το ΔΝΤ. Η πρόταση για διορισμό γκαουλάιτερ τερματίστηκε με τον πιο επίσημο τρόπο από την γερμανίδα καγκελάριο, Άνγκελα Μέρκελ, στη σύνοδο κορυφής της Δευτέρας όταν με κοφτό ύφος δήλωσε: «νομίζω πως κάνουμε μια κουβέντα  την οποία δεν θα έπρεπε να κάνουμε».

Πριν από την Μέρκελ πολλά ακόμη κορυφαία πολιτικά πρόσωπα είχαν εκφράσει δημόσια την σαφή διαφωνία τους. Από τον αυστριακό καγκελάριο Βέρνερ Φάιμαν ο οποίος δήλωσε ότι «δεν πρέπει να προσβάλεις ανθρώπους στην πολιτική», μέχρι τον πρωθυπουργό του Λουξεμβούργου, Ζαν Κλοντ Γιούνκερ, που χαρακτήρισε το σχέδιο «απαράδεκτο» και πολλοί ακόμη. Η γνώμη μας παρόλα αυτά είναι πως η αναδίπλωση του Βερολίνου είναι προσωρινή και το θέμα του επιτρόπου που θα διοικεί την Ελλάδα είναι θέμα χρόνου να τεθεί ωμά ως όρος για το νέο δάνειο και μάλιστα σύντομα.

Αρχικά η ίδια η γερμανίδα καγκελάριος επανέφερε το θέμα στη συνέντευξη Τύπου που παραχώρησε αμέσως μετά τη λήξη της συνόδου κορυφής, λέγοντας το προφανές, ότι η σχετική απόφαση είχε ληφθεί στην απόφαση της συνόδου κορυφής του Σεπτεβρίου! Πράγματι μια ματιά να ρίξει κανείς στα συμπεράσματά της το αναφέρει με σαφήνεια:  «Στο πλαίσιο του νέου προγράμματος, η Επιτροπή σε συνεργασία με τους άλλους εταίρους της Τρόικας θα εγκαθιδρύσει κατά τη διάρκεια του προγράμματος επιτόπια ελεγκτική οντότητα»!  Πιο καθαρά δεν μπορούσε να ειπωθεί. Κι είναι κάτι που το έχει αποδεχθεί άλλωστε η ελληνική κυβέρνηση, κρύβοντας τεχνηέντως από τον ελληνικό λαό το τι πραγματικά διακυβευόταν με αυτό τον όρο.

Η προεργασία έγινε φανερή όταν πριν, αλλά και μετά την αποκάλυψη του σχετικού εγγράφου την Παρασκευή 27 Σεπτέμβρη από τους βρετανικούς Φαϊνάνσιαλ Τάιμς (που με αυτό τον τρόπο στήριξαν το Λονδίνο στην μάχη του κατά του Βερολίνου) πολλοί γερμανοί αξιωματούχοι υποστήριξαν την ανάγκη ορισμού επιτρόπου. Πρώτος το έθεσε δημόσια ο πρόεδρος της κοινοβουλευτικής ομάδας του κυβερνητικού χριστιανοδημοκρατικού κόμματος, Φόλκερ Κάουντερ, την Πέμπτη 26 Ιανουαρίου μιλώντας στην ιστοσελίδα του περιοδικού Der Spiegel. «Λεφτά θα υπάρξουν μόνο με μια σφιχτή διακυβέρνηση της χώρας, εν ανάγκη με την εγκατάσταση ενός κρατικού επιτρόπου εκ μέρους της ΕΕ και της ευρωζώνης». Την ίδια ιδέα υποστήριξε και ο υπουργός Οικονομίας της Γερμανίας, Φίλιπ Ρέσλερ, μιλώντας την Κυριακή 29 Ιανουαρίου στη εφημερίδα Bild, όπου τόνισε την ανάγκη η Ελλάδα να παραχωρήσει τον έλεγχο της δημοσιονομικής της πολιτικής. Το έγγραφο επομένως που δημοσίευσε η γερμανική εφημερίδα ανάβοντας τη σχετική συζήτηση, εξέφραζε τις απόψεις του βαθέος γερμανικού κράτους. Σε κάθε περίπτωση θα μάθουμε πολύ σύντομα. Όταν για την ακρίβεια η γερμανική βουλή θα κληθεί να αποφασίσει για το επαυξημένο πακέτο οικονομικής βοήθειας προς την Ελλάδα (από 130 δισ. ευρώ στα 145 όπως ανακοίνωσε πριν λίγες μέρες ο Όλι Ρεν). Οι αντιδράσεις που έχουν ήδη εκφραστεί από την μεριά πολών γερμανών βουλευτών δεν πρόκειται να κοπάσουν αν η Μέρκελ δεν τους πείσει ότι η Γερμανία θα πάρει πίσω τα λεφτά της. Ενδεχόμενο που διασφαλίζεται μόνο με τον διορισμό επιτρόπου, ο οποίος φυσικά θα οδηγήσει την Ελλάδα σε πολύ μεγαλύτερη πείνα καταργώντας ακόμη και τα συσίτια που μετά από πολλά ανακοίνωσε το υπουργείο Παιδείας κι αφού πρώτα χαρακτήρισε λαϊκισμό τις σχετικές καταγγελίες εκπαιδευτικών. Θα οδηγήσει δηλαδή την Ελλάδα εκεί που την οδήγησαν και οι πρόγονοί του πριν 70 χρόνια…

ο Ιάπωνας Σακίρο Σουζούκι

Φθινόπωρο και πρώτη μέρα στα θρανία για τους μαθητές του Αμερικανικού Κολεγίου. Η δασκάλα παρουσιάζει στα αμερικανάκια έναν καινούργιο συμμαθητή τους, τον Ιάπωνα Σακίρο Σουζούκι (γιο του διευθυντή της Sony) και το μάθημα αρχίζει με μικρές ερωτήσεις  ιστορίας. - Για να δούμε λοιπόν, πόσο καλοί είστε στην αμερικανική ιστορία, λέει η δασκάλα. Ποιος είπε "δώστε μου ελευθερία ή δώστε μου θάνατο"; Κάποιοι μουρμουρίζουν αλλά κανείς δεν σηκώνει το χέρι του, εκτός από τον καινούργιο: - Ο Πάτρικ Χένρυ το 1775 στη Φιλαδέφεια, απαντά. - Μπράβο Σουζούκι, και ποιος είπε: "Κυβέρνηση του λαού, από το λαό και για το λαό"; ξαναρωτά την τάξη η  δασκάλα. - Ο Αβραάμ Λίνκολν, το 1863 στο Γκέτυσμπουργκ, απαντά και πάλι ο  Σουζούκι. Η δασκάλα κοιτάζει αυστηρά την τάξη και λέει: - Ντροπή σας. Ο Σουζούκι είναι γιαπωνέζος και ξέρει την αμερικανική ιστορία καλύτερα από εσάς! Τη σιωπή στην τάξη σπάει μια μικρή φωνή από τα πίσω θρανία: - Ρε δεν πάτε να γαμηθείτε όλοι, μαλάκες γιαπωνέζοι... - Ποιος το είπε αυτό;;; ρωτάει αυστηρά η δασκάλα.  Ο Σουζούκι σηκώνει το χέρι του και χωρίς να περιμένει, λέει: - Ο στρατηγός Μακάρθουρ το 1942, στη διώρυγα του Παναμά, και ο Λι Ιακόκα το 1982 στη γενική συνέλευση της  Τζένεραλ Μότορς. Η τάξη βυθίζεται στη σιωπή.   «Θέλω να ξεράσω» ακούγεται μια ξεψυχισμένη φωνή. - Ποιος το είπε αυτό;;; ξαναρωτάει με το ίδιο βλοσυρό ύφος η δασκάλα. Ο Σουζούκι πετάγεται πάλι: - Ο Τζορτζ Μπους ο Α’ στον πρωθυπουργό Τανάκα κατά τη διάρκεια επίσημου δείπνου στο Τόκιο το 1991. Ένας μαθητής σηκώνεται όρθιος και ξεσπάει : - Ρε δε μας παίρνεις καμιά πίπα, λέω γω. Και ο Σουζούκι, ψύχραιμα: - Μπιλ Κλίντον στη Μόνικα Λουίνσκι το 1997, στο οβάλ γραφείο του Λευκού Οίκου. Δυο τρεις μαθητές πετάγονται και φωνάζουν: - Α γαμήσου ρε μαλακισμένο, Σουζούκι. Ατάραχος ο γιαπωνέζος: - Βαλεντίνο Ρόσι, παγκόσμιο πρωτάθλημα μοτοσικλέτας, ράλι  Νότιας Αφρικής, το 2002. Κόλαση στην τάξη! Οι μαθητές ουρλιάζουν και πετάνε καρέκλες, η δασκάλα έχει σωριαστεί λιπόθυμη και ξαφνικά ανοίγει η πόρτα και μπαίνει ο διευθυντής: - Ε, μα την Παναγία, δεν έχω  ξαναδεί τέτοιο μπουρδέλο!  Και στο βάθος ακούγεται πάλι η φωνή του Σουζούκι: - Γιώργος Παπανδρέου πρωθυπουργός της Ελλάδας το 2011, στο  τελευταίο υπουργικό συμβούλιο της κυβέρνησής του!!!

Anonymous - Message To Greece (GREEK SUBTITLES)

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΚΑΙ ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΠΟΥ ΕΙΧΑΝ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙ ΣΤΟ SITE ΤΟΥ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ 

We know EVERYTHING, We have your PASSWORDS , We are watching YOU.
NEXT TARGET WILL BE ALL THE MEDIA IN GREECE. ( ertTV , etc ) 
WE HAVE MOST OF THE MEDIA WEBSITES ADMIN PASSWORDS.
We are Legion . This is JUST the BEGINING.
www.ministryofjustice.gr is just an example of what we are capable of! 
You have 2 weeks to stop ACTA in Greece otherwhise we will do CYBERWARFARE by defacing 300 sites and all the media and ministries. 


If you don't believe, Just check your email ministryofjustice: http://webmail.ministryofjustice.gr user: info@ministryofjustice.gr pass: igotowned 


Anonymous members from Greece and Cyprus
Special greetings to GHS
Special greetings to #antisec and #codehack 
Dedicated to #dayOfAction 3 February


http://webcache.googleusercontent.com/search?q=cache%3A-3siJe-6b-UJ%3Awww.ministryofjustice.gr%2F+%CF%85%CF%80%CE%BF%CF%85%CF%81%CE%B3%CE%B5%CE%AF%CE%BF+%CE%B4%CE%B9%CE%BA%CE%B1%CE%B9%CE%BF%CF%83%CF%8D%CE%BD%CE%B7%CF%82&cd=1&hl=el&ct=clnk&gl=gr


ΠΡΕΖΑ TV
3-2-2012

Το Κουδούνι...

Το Blog "Powerline" διοργάνωσε έναν διαγωνισμό με βραβείο 100.000 δολαρίων για οποιονδήποτε μπορέσει να παρουσιάσει με τον πιο αποτελεσματικό και δημιουργικό τρόπο την σημασία και το δράμα της οικονομικής κρίσης. Αυτό είναι το βίντεο που κέρδισε τον διαγωνισμό.

Κύριε τι βάζετε στις εξετάσεις?

Μαθητής: Κύριε τι βάζετε στις εξετάσεις?
Καθηγητής: Τι βάζω? Τον πατέρα μου και τη μάνα μου βάζω ρε μεγάλε! Πολλαπλής επιλογής, αντιστοίχηση, συμπλήρωση κενών, ορισμούς, ασκήσεις, ...εύκολες αν έχεις διαβάσει, δύσκολες αν δεν έχεις. Σε κόβω να μην έχεις....
Μαθητής: Οοοχι...
Καθηγητής: Μαθητάαααααααααρα μουυυυυ! Δεν πειράζει! Θα σου δώσω και τα sos, για να περάσεις! σημειώσεις, αντιγραφές και για τους μετεξεταστέους, εξέταση μπες-βγες!
Μαθητής: Φτιάξε μου δυο απ'ολα..
Καθηγητής: Πω πω πω πω, όνειρο ζω μη με ξυπνάτε…