Οι πέντε θεόμουρλες προσωπικότητες που κατάφεραν να αλλάξουν τον κόσμο

Είναι «μυαλά» που έμειναν στην ιστορία. Με τις εφευρέσεις και τις απίστευτες γνώσεις τους άλλαξαν τον κόσμο, ενώ μέχρι σήμερα αποτελούν πηγή έμπνευσης. Εχουν γραφτεί για τους ίδιους άπειρα βιβλία, ενώ μάλιστα, κάποιοι έχουν «τρυπώσει» ακόμα και μετά θάνατον σε δεκάδες Πανεπιστήμια στον κόσμο. Και το σημαντικότερο αν δεν υπήρχαν αυτοί οι επιστήμονες, μπορεί ο κόσμος να ήταν σήμερα διαφορετικός:

Ο χρόνος θα μεγαλώσει κατά ένα δευτερόλεπτο!

Ένα ολόκληρο... δευτερόλεπτο θα μεγαλώσει ο χρόνος απόψε.

Πώς θα γίνει αυτό; 

Η Διεθνής Υπηρεσία, που κρατά συγχρονισμένα τα ρολόγια σε όλο τον κόσμο, θα προσθέσει το τελευταίο λεπτό της 30ης Ιουνίου ένα εμβόλιμο δευτερόλεπτο. 

Μάλιστα δεν είναι η πρώτη φορά που γίνεται αυτού του είδους η "παρέμβαση". 

Αντίστοιχες διορθώσεις έγιναν το 1998, το 2005 και το 2008. 

Ο λόγος που γίνεται η πρόσθεση αυτή είναι το γεγονός ότι η Γη χρειάζεται λίγο περισσότερο χρόνο για να ολοκληρώσει μια περιστροφή γύρω από τον εαυτό της, αλλά και γιατί η ταχύτητα περιστροφής της παρουσιάζει διακυμάνσεις, μεταβάλλοντας ανεπαίσθητα τη διάρκεια του ημερονυκτίου.

Ερωτήσεις και απαντήσεις για το μποζόνιο του Χιγκς [infographic]

Το μποζόνιο του Χιγκς δεν μπορεί να ανιχνευθεί άμεσα. Η εμφάνισή του γίνεται αντιληπτή από τα υποατομικά συντρίμμια στα οποία διασπάται (Πηγή: CERN/CMS)  

Πολύς ο λόγος τελευταία για το μποζόνιο του Χιγκς, μια οντότητα αφηρημένη και ακατάληπτη όσο το όνομά της. Ας δούμε λοιπόν τι σόι πράγμα είναι αυτό, ξεκινώντας από τα ειδικά και προχωρώντας στα γενικότερα.

Τι είναι μποζόνιο;

Ό,τι υπάρχει στο Σύμπαν μπορεί να χωριστεί σε δύο κατηγορίες στοιχειωδών σωματιδίων. Η πρώτη είναι τα φερμιόνια, τα οποία είναι συστατικά της ύλης. Η δεύτερη είναι τα μποζόνια, τα οποία λειτουργούν ως φορείς των φυσικών δυνάμεων και των αντίστοιχων πεδίων τους. Το φωτόνιο, για παράδειγμα, μεταδίδει την ηλεκτρομαγνητική δύναμη στη μορφή φωτός και είναι φορέας του ηλεκτρομαγνητικού πεδίου. 

 Επιλέξτε εδώ για να δείτε την εικόνα σε μεγέθυνσηinfographics

Τι είναι το μποζόνιο του Χιγκς;

Νέα στοιχεία για το «σωματίδιο του Θεού»

Οι επιστήμονες στον Μεγάλο Επιταχυντή Αδρονίων του CΕRN ανακοινώνουν την πρόοδο που έχουν καταγράψει στην προσπάθεια εντοπισμού του λεγόμενου «σωματιδίου του Θεού» ή μποζόνιο Χιγκς.

Νέα δεδομένα περιορίζουν το εύρος των «περιοχών» στις οποίες μπορεί να βρίσκεται το μποζόνιο Χιγκς, γνωστό και ως «σωματίδιο του Θεού», ανακοίνωσε επιστήμονας μίας εκ των δύο ερευνητικών ομάδων του CERN που κυνηγούν το «Άγιο Δισκοπότηρο» της Φυσικής.Και οι δύο ομάδες (ATLAS και CMS) εργάζονται για το CERN, τον Ευρωπαϊκό Οργανισμό Πυρηνικών Ερευνών. Κατά την Φαμπιόλα Τζιανότι, Ιταλίδα φυσικό που εργάζεται στο πείραμα ATLAS, η πιο πιθανή «περιοχή» βρίσκεται στις κατώτερες στάθμες ενέργειας. Όπως δήλωσε η Τζιανότι, «νομίζω ότι θα ήταν πολύ ευγενικό από πλευράς του μποζονίου Χιγκς να βρισκόταν εδώ…αλλά είναι πολύ νωρίς» για τελικά συμπεράσματα, δήλωσε, συμπληρώνοντας ότι χρειάζονται περισσότερες μελέτες και δεδομένα. «Οι επόμενοι μήνες θα είναι πολύ συναρπαστικοί…δεν ξέρω ποια θα είναι τα τελικά συμπεράσματα»

Το υποατομικό σωματίδιο-φαντομάς, αποτελεί τη βάση πάνω στην οποία στηρίζεται το οικοδόμημα της σύγχρονης Φυσικής (καθώς είναι το λεγόμενο «πεδίο Χιγκς» που προσδίδει μάζα στα άλλα σωματίδια της ύλης).
Οι δύο ανεξάρτητες επιστημονικές ομάδες, που εργάζονται αντίστοιχα στους ανιχνευτές ATLAS και CMS του CERN, οι οποίες μελετούν «ψύλλους στα άχυρα», φιλτράροντας μέσα από τους ηλεκτρονικούς υπολογιστές τους στοιχεία από τουλάχιστον 300 τρισεκατομμύρια συγκρούσεις πρωτονίων στον μεγάλο υπόγειο επιταχυντή μήκους 27 χιλιομέτρων, τελικά έχουν αξιόπιστες ενδείξεις για την ύπαρξη του «Χιγκς».
Μέχρι πρόσφατα, τόσο οι έρευνες στο CERN, όσο και στον «ανταγωνιστικό» επιταχυντή Tevatro του αμερικανικού εργαστηρίου Fermilab (που πλέον έχει τεθεί εκτός λειτουργίας) έχουν οδηγήσει στο συμπέρασμα ότι το μποζόνιο του Χιγκς πρέπει να βρίσκεται μεταξύ των 115 και 140 GeV. Τα νέα δεδομένα υποδεικνύουν 126 GeV.
Η οριστική «αναβάθμιση» της ανακάλυψης από τις ενδείξεις στις αποδείξεις θα γίνει εντός του 2012 και αφού προηγηθεί η περαιτέρω μελέτη των στοιχείων από τις συγκρούσεις των σωματιδίων.
Ο Βρετανός φυσικός Πίτερ Χιγκς είναι αυτός πρώτος που πρότεινε την ύπαρξη του σωματιδίου, το οποίο πήρε τελικά το όνομά του, ενώ πέντε ακόμα επιστήμονες συνέβαλαν στη σχετική θεωρία για τον «μηχανισμό του Χιγκς», που περιγράφει την αλληλεπίδρασή του με τα άλλα σωματίδια. Αυτό σημαίνει ότι, αν βρεθεί το ομώνυμο μποζόνιο, η επιτροπή των Νόμπελ θα δυσκολευτεί να διαλέξει την τριάδα που θα μοιραστεί το βραβείο, αν και δύσκολα ο ίδιος ο Χιγκς δεν θα είναι ένας από τους τρεις.
Πάντως, ακόμα και αν βρεθεί το «σωματίδιο του Θεού», πάλι θα παραμένει ανοιχτό το ερώτημα όχι γιατί έχουν μάζα τα άλλα υποατομικά σωματίδια, αλλά γιατί έχουν τη συγκεκριμένη μάζα. Όπως δήλωσε η φυσικός του πανεπιστημίου Χάρβαρντ, Λίζα Ράνταλ, σύμφωνα με την θεωρία του κβαντικού πεδίου (που συνδυάζει την κβαντομηχανική και την ειδική σχετικότητα), οι μάζες αυτές θα έπρεπε να είναι χιλιάδες τρισεκατομμύρια φορές μεγαλύτερες. Άρα, θα πρέπει να αναμένεται μελλοντικά μία ακόμα σημαντικότερη ανακάλυψη, πέρα από το «Χιγκς», που θα ερμηνεύσει καλύτερα το «Καθιερωμένο Μοντέλο».
Όπως δήλωσε ο διάσημος φυσικός Στίβεν Γουάινμπεργκ, του πανεπιστημίου του Τέξας, ένας από τους «πατέρες» του «Καθιερωμένου Μοντέλου» στη δεκαετία του ΄60, τυχόν αποκλεισμός της ύπαρξης του σωματιδίου του Χιγκς ανοίγει το δρόμο για την αναζήτηση μίας πιο «εξωτικής» Φυσικής, με περισσότερα υποατομικά σωματίδια, περισσότερες δυνάμεις και έξτρα διαστάσεις στην Φύση, από όσες είναι γνωστές ως τώρα.
www.kathimerini.gr με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ, BBC, ΑΡ, Reuters

Οι Μινωίτες διέθεταν... υπολογιστή!

Ο ερευνητής δρ Μηνάς Τσικριτσής ανέσυρε από τα αρχεία του Μουσείου Ηρακλείου ένα εύρημα που αλλάζει τη γνώση μας για τον μινωικό πολιτισμό

 

 

Στα τέλη Φεβρουαρίου μια παρουσίαση βιβλίου έλαβε χώρα στην κατάμεστη αίθουσα «Ανδρόγεω» του Δήμου Ηρακλείου Κρήτης. Αναλύοντας εκεί το περιεχόμενο του βιβλίου του, «Αστρονομία Κρητομυκηναϊκού Πολιτισμού», ο ερευνητής αιγαιακών γραφών δρ Μηνάς Τσικριτσής προέβη σε πρωτότυπες παγκοσμίως αποκαλύψεις, που αφορούν την τεχνολογία και την επιστημονική γνώση των Μινωιτών. Αποκαλύψεις οι οποίες προέκυψαν από την ερμηνεία παραστάσεων που απεικονίζονται σε δύο πλακίδια, από το Παλαίκαστρο Σητείας. 

Στη συνέντευξη που μας παραχώρησε ρωτήσαμε τον ερευνητή: 

- Κύριε Τσικριτσή, πώς φθάσατε στη μελέτη αυτών των ευρημάτων; 
«Τα τελευταία δύο χρόνια, ασχολούμενος με μινωικά ευρήματα που έχουν σχέση με την αστρονομία του κρητομυκηναϊκού πολιτισμού, έχω έλθει σε επαφή με πολλά ευρήματα αστρονομικού ενδιαφέροντος, τα οποία περιγράφω στο πρόσφατο βιβλίο μου. Τις εικόνες της μήτρας από το Παλαίκαστρο τις βρήκα δημοσιευμένες στην“Αρχαιολογική Εφημερίδα” του 1900, αλλά και ως σκίτσα στο βιβλίο του ανασκαφέα της Κνωσού, Εβανς, “Τhe palace of Μinos, etc.”. Ο Εβανς αναφέρει ότι οι εικόνες- που βρέθηκαν χαραγμένες σε πλακίδια αργιλικού σχιστόλιθου του 15ου αι. π.Χ.- εμφανίζουν σύμβολα της Σελήνης και του Ηλίου. Επειδή οι εικόνες δεν ήταν ευκρινείς, ζήτησα από το Αρχαιολογικό Μουσείο Ηρακλείου την άδεια να μελετήσω το εύρημα. Ο διευθυντής κ. Γ. Ρεθεμνιωτάκης και η αρχαιολόγος Κ. Αθανασάκη με έφεραν σε επαφή με εικόνες υψηλής ανάλυσης. Με βάση αυτές και τη συσχέτιση με άλλα αρχαιολογικά ευρήματα, αλλά και ιστορικά και αστρονομικά στοιχεία που αφορούν μονάδες μέτρησης χρόνου και πρόβλεψη εκλείψεων Σελήνης και Ηλίου, κατέληξα σε μία ερμηνεία για τη χρήση της μοναδικής αυτής μήτρας». 

- Η οποία ερμηνεία, συνοπτικά, είναι; 

«Οτι μέσω της μήτρας αυτής περιγράφεται αναλογικός υπολογιστής που μετρά χρόνο, προσδιορίζει γεωγραφικό πλάτος και προβλέπει σεληνιακές εκλείψεις!». 

- Ενα τέτοιο επίτευγμα,στην εποχή των Αργοναυτών, ακούγεταιαδιανόητο.Πώς οδηγηθήκατε σε μια τέτοια ερμηνεία; 

«Αρχικά μελέτησα και κατανόησα το πώς λειτουργεί ο δίσκος που αποτυπώνεται αριστερά στη μήτρα και έπειτα μελέτησα τον ακτινωτό δίσκο που βρίσκεται στη δεξιά πλευρά της. Στο κέντρο του δίσκου εμφανίζεται ένας σταυρός- ο οποίος παγκοσμίως θεωρείται σύμβολο απεικόνισης του Ηλίου. Μεγεθύνοντας το εύρημα, απαρίθμησα 18 στιγμές γύρω από το σύμβολο του σταυρού και, κάτω από τον κύκλο, διέκρινα το σύμβολο της Σελήνης (με μορφή μηνίσκου) και 28 αριθμημένες στιγμές στον εξωτερικό κύκλο. Αν οι 18 στιγμές γύρω από το σύμβολο του Ηλίου αντιπροσωπεύουν 18 χρόνια, τότε σωστά ο δημιουργός αυτής της εικόνας τοποθέτησε 28 στιγμές γύρω από το σύμβολο της Σελήνης, καθώς το πλήθος των σεληνιακών εκλείψεων ανά 18 χρόνια και 11 ημέρες είναι 28. Το φαινόμενο της επανάληψης των σεληνιακών εκλείψεων κάθε 18 χρόνια και 11 ημέρες ήταν γνωστό στους Χαλδαίους και το αποκαλούσαν “Σάρο”». 

- Ομως...τα αρχαιότερα αρχαιολογικά ευρήματα αναφοράς του Σάρου από τους Χαλδαίους εντοπίζονται στο 750 π.Χ.Μια τέτοια γνώση της περιοδικότητας των εκλείψεων προϋποθέτει είτε ότι οι Μινωίτες είχανπροπορευθεί αστρονομικά ή ότι η γνώση αυτή προϋπήρχε στουςΒαβυλώνιους ή τους Σουμέριους και την είχαν δανειστεί από εκεί.Επιπλέον,υπάρχει ένα deja vu: την ίδια πρόβλεψη βάσει του Σάρου την είδαμε και στον μηχανισμό των Αντικυθήρων! 

«Είμαι πλέον βέβαιος ότι οι Μινωίτες ήταν από τους πρώτους- αν όχι οι πρώτοι- που ανακάλυψαν την έννοια του Σάρου. Οσο για τον μηχανισμό των Αντικυθήρων, ορθά επισημαίνετε τον παραλληλισμό. Θεωρώ ότι το “νέο” αυτό εύρημα δεν μειώνει την αξία του ευρήματος των Αντικυθήρων, αλλά μετατοπίζει τον χρόνο δημιουργίας 14 αιώνες πίσω. Ξαναγράφουμε έτσι το κεφάλαιο εισαγωγής στην ιστορία των επιστημών, με αρχή τον “υπολογιστή του Παλαικάστρου”, του 1500 π.Χ.». 

- Για να προβλέψουν τις σεληνιακές εκλείψεις,οι κατασκευαστές του μηχανισμού των Αντικυθήρων χρησιμοποιούσαν έναν,απίστευτο για την εποχή τους, συνδυασμό γραναζιών.Σε αυτή τη μήτρα βλέπουμε να απεικονίζεται απλά ένα εγχάραγμα με κουκκίδες.Πώς καταφέρνει να επιτελεί τον υπολογισμό; 

«Είναι όντως ένα θαύμα κομψής λύσης στη μέγιστη απλότητα κατασκευής. Δείτε: Ο εσωτερικός κύκλος χωρίζεται σε δύο ημικύκλια, που το καθένα έχει 29 και 30 χαράξεις. Αυτά τα ημικύκλια αναπαριστούν δύο σεληνιακούς μήνες, 29 και 30 ημερών, που αρχίζουν και τελειώνουν με πανσέληνο. Αν, κάθε ημέρα, μετακινούμε δεξιόστροφα μία βελόνα στον εσωτερικό κύκλο και κάθε 15 ημέρες μετακινούμε μια άλλη βελόνα αριστερόστροφα στην περιφέρεια με τα ακτινωτά τριγωνικά δόντια, παίρνουμε την πορεία της Σελήνης ως προς την πορεία του Ηλίου». 

- Και γιατί αντιστοιχίζεται αυτή η διττή πορεία με τις σεληνιακέςεκλείψεις; 

«Αναλογισθείτε ότι έκλειψη σημαίνει στην πράξη “εξαφάνιση στη σκιά”. Αν το επίπεδο της τροχιάς της Σελήνης και της Γης συνέπιπταν, τότε θα είχαμε κάθε μήνα μια έκλειψη Ηλίου και μια έκλειψη Σελήνης. Αυτό όμως δεν συμβαίνει, διότι οι τροχιές Σελήνης και Γης βρίσκονται σε επίπεδα που έχουν μεταξύ τους μια κλίση 5 μοιρών. Τα σημεία όπου το επίπεδο της τροχιάς της Σελήνης τέμνει το επίπεδο της γήινης τροχιάς λέγονται “σεληνιακοί δεσμοί”. Οταν η Σελήνη βρίσκεται στη θέση της πανσελήνου και ο Ηλιος κοντά στη θέση ενός από τους δύο σεληνιακούς δεσμούς, τότε έχουμε έκλειψη Σελήνης. Αυτά τα δύο σημεία (οι δεσμοί) ολοκληρώνουν μια πλήρη περιφορά κάθε 18 χρόνια. Ετσι, κάθε 12 μήνες, οι κόμβοι μετακινούνται τρεις θέσεις κατά τη φορά των δεικτών του ρολογιού, πάντα σε διαμετρικά αντίθετες θέσεις. Ο κύκλος της περιφέρειας με τις 58 οπές στον “υπολογιστή του Παλαικάστρου” αντιπροσωπεύει την περιστροφή των δεσμών. Μετά το πέρας αυτής της περιόδου των 18,5 ετών επαναλαμβανόταν ο ίδιος κύκλος των σεληνιακών εκλείψεων. Τα στοιχεία πείθουν ότι οι κατασκευαστές της μήτρας είχαν ανακαλύψει αυτόν τον κύκλο κίνησης των δεσμών». 

- Επαληθεύσατε στην πράξη ότι ο «υπολογιστής» αυτός βρίσκει σωστά τις εκλείψεις; 

«Βεβαιότατα! Υπολόγισα την πρόσφατη ολική σεληνιακή έκλειψη, που έγινε στις 21 Δεκεμβρίου 2010, και έπειτα βρήκα ότι με την ίδια λογική λειτουργίας μπορούσα να προβλέψω τις εκλείψεις που θα συμβούν το 2011, όπως και άλλες που θα συμβούν τα έτη 2015, 2017 και 2018». 

- Συναρπαστικό...Αλλά μιλήσατε και για υπολογισμό ωρών και γεωγραφικού πλάτους.Αυτοί οι υπολογισμοί πώς γίνονται; 

«Δείτε: Αν προσανατολίσουμε τον κεντρικό σταυρό σε κατεύθυνση Βορρά- Νότου και τοποθετήσουμε στο κεντρικό βαθούλωμα μια βελόνα κατακόρυφα, τότε η σκιά της βελόνας δείχνει το σημείο του ακτινωτού δίσκου που αντιστοιχεί στην ώρα της παρατήρησης. Φαίνεται λοιπόν ότι ο μηχανισμός αυτός μπορούσε να χρησιμοποιηθεί ως ημερήσιο “ηλιακό ρολόι χειρός”, με ώρα που αντιστοιχεί σε περίπου 58 λεπτά- δηλαδή, πολύ κοντά στην ώρα που χρησιμοποιείται σήμερα. Θεωρώντας ότι κάθε τριγωνικός δείκτης του ακτινωτού τμήματος αντιστοιχεί σε περίπου μισή ώρα, οι πέντε κουκκίδες του κάθε δείκτη τον χωρίζουν σε 5 μικρότερες μονάδες χρόνου, διάρκειας περίπου 6 σημερινών λεπτών». 

- Εφόσον αυτά επαρκούν για τον υπολογισμό της ώρας,τα υπόλοιπασύμβολα της μήτρας τι σημαίνουν; 

«Σωστά το παρατηρήσατε: στη μήτρα, πάνω από τον δίσκο, υπάρχουν τρία εργαλεία για τον προσδιορισμό του γεωγραφικού πλάτους. Αν ο χρήστης του δίσκου χρησιμοποιούσε ως όργανα τις δύο βελόνες και την ημικυκλική λαβίδα που υπάρχει στο αποτύπωμα της πίσω πλευράς της μήτρας, και σημείωνε ανά εβδομάδα την άκρη της σκιάς όταν μεσουρανεί ο Ηλιος, τότε μπορούσε- με τη γωνία ω που σχηματίζουν οι βελόνες- να καταγράφει το γεωγραφικό πλάτος του τόπου όπου βρίσκεται. Σε μελλοντική μετατόπισή του, δεν είχε παρά να μετρήσει τη σκιά της βελόνας στην αντίστοιχη εβδομάδα για να προσδιορίσει πόσο βόρεια κατευθύνθηκε, ώστε να μπορεί να επιστρέψει!». 

- Κύριε Τσικριτσή,η ερμηνεία αυτή που δίνετε στη μήτρα πιστεύετε ότιείναι και η μοναδική; 

«Εκείνο που γνωρίζω είναι ότι η λογική της ερμηνείας μου στέφθηκε με επιτυχείς μετρήσεις τόσο των εκλείψεων όσο και της ώρας και του γεωγραφικού πλάτους. Ωστόσο το θέμα παραμένει ανοιχτό, διότι μπορεί κάποιος άλλος να προτείνει μια άλλη χρήση. Το σίγουρο πάντως είναι ότι βρισκόμαστε μπροστά στον πρώτο αναλογικό υπολογιστή της ανθρωπότητας- και αυτός έχει μινωική προέλευση». 

- Είναι ασύλληπτο το πόσα πρέπει να γνώριζαν για να φθάσουν σε μιατέτοια πολυπυξίδα! Συνειδητοποιείτε βέβαια,κύριε Τσικριτσή,ότι αυτή η ερμηνεία σας ανατρέπει πολλά από όσα πιστεύονται ως σήμερα για τον μινωικό πολιτισμό;.. 

«Θεωρώ ότι πρέπει να απεμπλακούμε από τις αγκυλώσεις που έχουν δημιουργήσει οι έως τώρα παραδοχές ότι αυτός ο πολιτισμός οικοδομήθηκε αντλώντας στοιχεία και γνώσεις του βαβυλωνιακού και του αιγυπτιακού. Η κατανόησή του οφείλει να γίνεται με μια διαθεματική προσέγγιση στα λιγοστά καμένα ευρήματά του. Χαρακτηριστικά, θα αναφερθώ σε δύο γνωστές φωτογραφίες που εμφανίζουν μινωικά καράβια. Το πρώτο καράβι απεικονίζεται σε ένα κυκλαδικό “τηγανόσχημο” σκεύος του 2300 π.Χ., με 14 ζεύγη κουπιών, πράγμα που μας παραπέμπει σε σκάφος μήκους 32 μέτρων. Σε μια άλλη παράσταση, από την τοιχογραφία της Σαντορίνης του 1640 π.Χ., διακρίνουμε ένα μεγάλο καράβι, με 26 ζεύγη κουπιών, που κατά τον συγγραφέα Cavin Μenzies αντιστοιχεί σε σκάφος 54 μέτρων. Η ναυτική αυτή εξέλιξη ακούγεται λογική για χρονική περίοδο 700 χρόνων. Δεν είναι όμως λογικό ένας πολιτισμός που είχε αναπτύξει το θαλάσσιο εμπόριο από το 2800 π.Χ. έως το 1200 π.Χ. να μην είχε αναπτύξει αντίστοιχη επιστήμη και για τις ανάγκες του. Θα έπρεπε, εκτός των άλλων, να είχε αναπτύξει τα μαθηματικά και την αστρονομία. Πράγμα που αποδεικνύουν αυτά τα ευρήματα!». 

- Υπάρχει κάτι,κατά την όλη μελέτη σας,που σας εξέπληξε προς άλληκατεύθυνση; 

«Οντως, προέκυψε κάτι το συγκλονιστικό: Οτι υπάρχει μεγάλη σύμπτωση της μήτρας με τον μεγαλιθικό σχηματισμό του Στόουνχεντζ! Την ιδέα μού την έβαλε ο γιος μου Δημήτρης, που σπουδάζει στην Αγγλία, ο οποίος παρατήρησε ότι η μήτρα έχει τον ίδιο αριθμό οπών (29 + 30 στον εσωτερικό κύκλο και 57 στον εξωτερικό) με αυτές του Στόουνχεντζ. Εκεί, υπάρχει ο λεγόμενος “Κύκλος Ζ” από 29 οπές και γύρω από αυτόν ο “Κύκλος Υ” με 30 οπές. Ο εξωτερικός τελικός κύκλος, που περιβάλλει όλο το Στόουνχεντζ, αποτελείται από 57 οπές και ονομάζεται Κύκλος Ομπρι (Αubrey Ηoles). Επίσης, στο κέντρο του “ναού” υπάρχουν 19 πέτρες (το λεγόμενο Πέταλο από Γαλαζόπετρες), αλλά το ίδιο πλήθος μικρών οπών υπάρχει σε δύο περιοχές του εσωτερικού σταυρού της μήτρας του Παλαικάστρου». 

- Aν αυτό δεν αποτελεί σύμπτωση και πράγματι το Στόουνχεντζ ήταν μια «μεγέθυνση» της μήτρας του Παλαικάστρου,πώς αιτιολογείτε τησυσχέτιση των δύο πολιτισμών; 

«Η κατασκευή του Στόουνχεντζ είχε αποδοθεί στους αρχαίους Κέλτες και στους Δρυίδες τους, αλλά τα ανασκαφικά ευρήματα τη χρονολογούν στη 2η χιλιετία π.Χ. Την εποχή του Χαλκού, οι γνωστοί πολιτισμοί που θα μπορούσαν να σχετισθούν με τέτοιον “ναό” θα ήταν οι μεσοποτάμιοι, ο αιγυπτιακός και ο κρητομυκηναϊκός. Ωστόσο τα μόνα κυκλικά κατασκευάσματα που έχουμε σε όλους αυτούς είναι οι τύμβοι των Μυκηνών (του 16ου αι. π.Χ.)- που όμως είναι τάφοι και όχι ναοί- και το... λεγόμενο “δαχτυλίδι του Μίνωα”. Στο δαχτυλίδι αυτό διακρίνουμε ένα κυκλοτερές κτίσμα στην κορυφή ενός λόφου, που περιβάλλεται από ορθόλιθους. Αν η κατασκευή αντιπροσώπευε ένα αστρονομικό παρατηρητήριο, θα μπορούσαμε να το συσχετίσουμε με την κυκλική δομή κατασκευής του Στόουνχεντζ. Ισως, τελικά, ο μινωικός πολιτισμός να είχε σχέση με τους “Υπερβόρειους” της Βρετανίας, όπως είχε γράψει ο Διόδωρος Σικελιώτης». 

Τον αποχαιρέτισα «ζαλισμένος». Στον νου μου φτερούγιζαν εικόνες από τον στρογγυλό ναό του Απόλλωνα στους Δελφούς και το «τέμενος Απόλλωνος μεγαλοπρεπές, σφαιροειδές τω σχήματι» των Υπερβορείων, που περιέγραφε ο Διόδωρος. Μα... από εκεί δεν ήρθε ο Αβαρις ο Υπερβόρειος που έγινε φίλος του Πυθαγόρα; Και ο Πυθέας ο Μασσαλιώτης, που περιέπλευσε το 331 π.Χ. τη Βρετανία και «υπολόγισε το μέγεθός της»... μήπως είχε έναν μινωικό υπολογιστή για να βρίσκει τη θέση του πλοίου του στην ομίχλη; Μύρια απίστευτα κατορθώματα της ναυτικής μαεστρίας Ελλήνων και Φοινίκων θα έβρισκαν την εξήγησή τους αν μια τέτοια «πολυπυξίδα» ήταν το μυστικό των καπετάνιων από την εποχή των Αργοναυτών ως εκείνη του Αρχιμήδη (212 π.Χ.). Σίγουρα ο Αρχιμήδης και οι σοφοί της Αλεξάνδρειας και της Ρόδου βρίσκονταν πίσω από τη μετεξέλιξή της στον «μηχανισμό των Αντικυθήρων», με όλη τη μικρομηχανική τελειότητα εκείνου. Αλλά αν η γνώση είχε τον σπόρο της στους Μινωίτες, τότε... μας μένουν πολλά ακόμη να ανακαλύψουμε για εκείνα που χάθηκαν στον ελληνικό Μεσαίωνα, στα χρόνια της κλιματικής αλλαγής, των σεισμών και των λιμών μετά τον Πόλεμο της Τροίας. 

Κοίταξα στον ορίζοντα την Ακρόπολη με νέα μάτια: Αυτή η χώρα είναι τελικά ανεξάντλητη σε εκπλήξεις. Για την αποδοχή ή όχι της ερμηνείας του κ. Τσικριτσή μένει να αποφανθεί η επιστημονική κοινότητα. Αν τελικά ευσταθεί, ένας νέος πρόλογος θα έχει γραφτεί για την Ιστορία των Επιστημών, με κρητική υπογραφή! 

a. kafantaris@gmail. com

Ο «βρώμικος» ρόλος του Ηλιου

Νέα ευρήματα φέρουν το άστρο μας ως υπεύθυνο για την πρόκληση σεισμών στον πλανήτη και στη... Σελήνη!

Ο φλοιός του πλανήτη μας, με χαραγμένα επάνω του - με κίτρινο - τα όρια των τεκτονικών πλακών του. Με κόκκινο φαίνονται τα επίκεντρα των σεισμών άνω των 5 ρίχτερ να συσσωρεύονται κυρίως σε αυτά τα όρια, σαν νήματα μπάλας που κοντεύουν να σπάσουν

 Οι ελληνικές λέξεις «κρίση» και «χρυσή» παρουσιάζουν στα μάτια των ξένων μια απροσδόκητη ομοιότητα, με τη διαφοροποίησή τους εύκολα αντιληπτή μόνο από τους γνώστες της ελληνικής. Αυτά ως προς το γλωσσολογικόν του θέματος, διότι ιστορικά όλοι γνωρίζουν πως κάθε κρίση παρουσιάζει μια χρυσή ευκαιρία για κάποιους. Για παράδειγμα, η πρόσφατη συμφορά και η επακολουθήσασα κρίση στην Ιαπωνία έδωσαν τη χρυσή ευκαιρία σε έναν... αστρολόγο να αναδειχθεί προφήτης: είχε προβλέψει ότι θα συμβεί μεγα-σεισμός και τσουνάμι με αίτιο που απέδιδε στο πλησίασμα της Σελήνης προς τη Γη, το λεγόμενο «περίγειο».

Οι τρεις ηλιακές εκλάμψεις που προηγήθηκαν του σεισμού της Ιαπωνίας όπως τις είδε ο δορυφόρος LASCO C2

Αντίστοιχη χρυσή ευκαιρία έδωσε η εν λόγω κρίση για να διαψευσθεί ένα άλλο «επιστημονικό δεδομένο» της εποχής μας: σε συνέντευξη του Ιουνίου 2010 (βλ. http://www.tovima.gr/science/article/?aid=340233) ο τότε υποδιευθυντής της Διεθνούς Υπηρεσίας Ατομικής Ενέργειας (ΙΑΕΑ), Φινλανδός Ολι Χαϊνόνεν (Οlli Ηeinonen), απάντησε στις ανησυχίες μας για την ασφάλεια των πυρηνικών εργοστασίων που ετοιμάζονται στην Τουρκία ως εξής: «Για τις εγκαταστάσεις σε σεισμογενείς περιοχές, όπως αυτές στην Τουρκία, η Ιαπωνία έχει δώσει από καιρό τις λύσεις με τον σχεδιασμό πυρηνικών εργοστασίων που κατορθώνουν να έχουν τους πιο υψηλούς δείκτες ασφαλείας στο πιο σεισμογενές έδαφος!». Δυστυχώς, ο σεισμός των 9 ρίχτερ έβγαλε νοκ άουτ τέσσερις πυρηνικούς αντιδραστήρες της Ιαπωνίας αποδεικνύοντας ότι η «λύση» εγγυόταν μόνο κρίση. Και τη «λύση» αυτή επιμένει να εφαρμόσει τώρα η γείτων με ένα πυρηνικό εργοστάσιο στη γειτονιά της Κύπρου, στο Ακουγιού, μόλις 25 χιλιόμετρα μακριά από ενεργό τεκτονικό ρήγμα, και ένα στη Σινώπη του Ευξείνου Πόντου. Μάλιστα τη Δευτέρα 15.3.2011 ο υπουργός Ενέργειας της Τουρκίας Τανέρ Γιλντίζ έσπευσε να διαβεβαιώσει: «Ο σεισμός της Ιαπωνίας δεν θα επηρεάσει τα σχέδιά μας να χτίσουμε πυρηνικά εργοστάσια». Ουαί υμίν...

Μία ακόμη πιο κολοσσιαίων διαστάσεων «χρυσή ευκαιρία για κρίση» όμως παρουσιάζει η τρίτη περίπτωση ενδεχόμενης διάψευσης των «επιστημονικών δεδομένων» μας: η πιθανότητα να προκαλούνται οι μεγα-σεισμοί από μεγα-εκρήξεις στον Ηλιο. Εναν Ηλιο που μόλις πρόσφατα ξύπνησε από μια απροσδόκητα μακρά «χειμερία νάρκη» και τώρα βρυχάται και εκτοξεύει κολασμένους πίδακες φωτιάς στους πλανήτες του!
Για το τι πραγματικά ισχύει θα έπρεπε να περιμένουμε τους αρμόδιους επιστήμονες να αποφανθούν αφού εξετάσουν τα νέα δεδομένα. Καθώς όμως η «ελέω Διαδικτύου υστερία» εύκολα εξαπλώνεται, χρήσιμο είναι να κάνουμε μια πρώτη προσπάθεια χαρτογράφησης του νέου τοπίου του κόσμου μας. Και όλα αυτά ενόσω μία ακόμη «κρίση του παρελθόντος» δίνει τη χρυσή ευκαιρία στους αρχαιολόγους να βρουν την... Ατλαντίδα: όπως παρουσιάστηκε από το κανάλι του National Geographic στις 13 Μαρτίου 2011, διεθνής ομάδα ερευνητών ισχυρίζεται ότι εντόπισε τη βυθισμένη Ατλαντίδα στα βαλτοτόπια της ισπανικής Cadiz και ότι... είχε καταστραφεί από τσουνάμι!

Ο «σεληνιασμός» της Γης
Ο αστρολόγος Ρίτσαρντ Νόουλι (Richard Nolle) ανήκει σε αυτούς που «εξ επαγγέλματος» παρακολουθούν τη συμπεριφορά της Σελήνης. Σημειώνει όλες τις συζυγίες και τα περίγειά της. Πρόσεξε ότι, όταν συνέπιπταν, οι παλίρροιες δυνάμωναν. Και έπειτα πρόσεξε ότι όποτε το περίγειο της Σελήνης γινόταν ελάχιστο - πράγμα που συμβαίνει κάθε 18,5 χρόνια - συνέβαιναν μεγάλοι σεισμοί και καταποντισμοί στον πλανήτη μας. Συγκεκριμένα σημείωσε ότι είχαμε συζυγία και ελάχιστο περίγειο της Σελήνης όταν ένας τυφώνας έπληξε τη Νέα Αγγλία των ΗΠΑ το 1938, μια μεγάλη πλημμύρα την Αυστραλία το 1955, ένας μεγα - σεισμός 8,1 ρίχτερ το Περού το 1974, ένας σεισμός 7,3 ρίχτερ στο Landers της Καλιφόρνιας το 1992 και... ο τυφώνας Κατρίνα και το τσουνάμι της Σουμάτρας το 2005. Κατέστρωσε έναν χάρτη «παραθύρων κινδύνου» και προειδοποίησε - από το 2009 - για την επικινδυνότητα των ημερών που συνέβησαν ο σεισμός της Αϊτής και αυτός του Christenchurch (στη Ν. Ζηλανδία).

Χθες, 19 Μαρτίου, είχαμε όχι απλώς μια τέτοια Υπερσελήνη (κατά την ορολογία του Νόουλι) αλλά μια «ακραία Υπερσελήνη», κατά την οποία το Φεγγάρι βρέθηκε σε απόσταση μόλις 356.577 χιλιομέτρων από τη Γη. Ο Νόουλι έσπευσε να προειδοποιήσει μέσω της ιστοσελίδας του ότι «στο διάστημα 16-22 Μαρτίου ενδέχεται να συμβούν ακραίες πλημμύρες, σεισμοί άνω των 5 ρίχτερ και ίσως εκρήξεις ηφαιστείων».

Δεδομένου ότι οι σεισμοί ανά την υφήλιο συνεχίζουν μια τρελή κούρσα (241 την Πέμπτη 10/3, 456 στις 11/3, 621 στις 14/3) και με την ευαισθησία των ημερών προφανή, τηλεοπτικά δίκτυα έσπευσαν να πάρουν συνέντευξη από τον ίδιο αλλά και απαντήσεις από τους επιστήμονες. Οι αστρονόμοι και οι σεισμολόγοι που ρωτήθηκαν απέρριψαν μετά βδελυγμίας τις αιτιάσεις του αστρολόγου. Σύμφωνα με τις κρατούσες θεωρίες, πώς θα μπορούσε το ελαχιστότατο μαγνητικό πεδίο της Σελήνης να ξυπνήσει τον Εγκέλαδο στη Γη; Η απάντηση όμως του καθηγητή Αστρονομίας στο Πανεπιστήμιο Caltech, του Peter Goldreich, άφησε ένα περιθώριο αλληλεπίδρασης: «Αυτό που συμβαίνει όταν έχουμε περίγειο της Σελήνης είναι ότι σημειώνεται σεισμική δραστηριότητα στην ίδια τη Σελήνη. Το ανακαλύψαμε από τους σεισμογράφους που άφησαν εκεί οι αστροναύτες των αποστολών Apollo». Δηλαδή, από το πλησίασμα «κουνιέται ο λιγνός αλλά όχι και ο χοντρός»!

Πρόσφατα όμως ο Gregory Ryskin του Νorthwestern University των ΗΠΑ διετύπωσε τη θεωρία ότι «τα ηλεκτραγωγά άλατα των θαλασσών δημιουργούν ένα “ωκεάνιο μαγνητικό πεδίο” που αλλοιώνει εκείνο που παράγεται από το εσωτερικό της Γης» (βλ. http://www.tovima.gr/science/article/?aid=381361). Και όταν διαβάζουμε στις ιστοσελίδες της Αμερικανικής Μετεωρολογικής Εταιρείας πως «τα παλιρροϊκά κύματα συμβάλλουν στα ωκεάνια ρεύματα μεταφέροντας ενέργεια προς τους πόλους» και ότι «εικάζεται πως οι μεταβολές των παλιρροϊκών δυνάμεων πιθανόν να συμβάλλουν σε κλιματικές αλλαγές», αρχίζουμε να μη θεωρούμε τόσο απίθανο και το... κούνημα του χοντρού.

Η «ηλίαση» της Γης
Στις 11 Μαρτίου ένας βρετανός μετεωρολόγος και αστροφυσικός, ο Piers Corbyn, δήλωσε ότι «ο μεγα-σεισμός και το τσουνάμι της Ιαπωνίας προκλήθηκαν από τον συνδυασμό της προσέγγισης της Υπερσελήνης και μεγάλης κλίμακας συμβάντων στον Ηλιο όπως ισχυρές εκλάμψεις. Μάλιστα έπεται να συμβούν και άλλα τα επόμενα δύο χρόνια».
Ποιος είναι ο κ. Corbyn; Ενα παιδί-θαύμα που έστηνε μετεωρολογικά πειράματα από τα 15 του, διακεκριμένος φοιτητής του Imperial College, ο οποίος κατέληξε όμως «αιρετικός» για τους συναδέλφους του όταν ανέπτυξε μια θεωρία διαμόρφωσης του γήινου κλίματος από την ηλιακή ακτινοβολία και ιδιαίτερα όταν επέμεινε πως για το φαινόμενο του θερμοκηπίου δεν φταίνε τόσο τα καυσαέρια όσο ο Ηλιος. Εκτοτε ο Corbyn διατηρεί τη δική του εταιρεία μετεωρολογικών προβλέψεων (http://www.weatheraction.com/) και ισχυρίζεται ότι όλα τα ακραία καιρικά φαινόμενα των τελευταίων ετών τα έχει προβλέψει με απόλυτη επιτυχία βάσει της θεωρίας του. Ασχετα όμως από την εγκυρότητα του Corbyn, το νέο ερώτημα που μας έθεσε είναι αν οι εκλάμψεις του Ηλιου μπορούν να έχουν, και με ποιον τρόπο, σχέση με τους μεγα-σεισμούς.

Γνωρίζουμε ότι μεταξύ των ετών 2008 και 2009 οι αστρονόμοι που παρακολουθούσαν επισταμένως τον Ηλιο ζούσαν ένα δράμα: η δραστηριότητα στην επιφάνειά του είχε σχεδόν νεκρωθεί! Η νηνεμία του ήταν πρωτοφανής καθώς ποτέ δεν ήταν τόσο ήρεμος όλον τον προηγηθέντα 20ό αιώνα. Τι είχε συμβεί; Ηρεμία πριν την καταιγίδα...

Λίγο πριν, το 2006, οι ηλιοφυσικοί του Marshall Space Flight Center της NASA, οι David Hathaway και Robert Wilson, είχαν ανακοινώσει ότι εντόπισαν σαφή αντιστοίχιση των ηλιακών κύκλων με τη μαγνητική δραστηριότητα στη Γη. Το συμπέρασμα της μελέτης τους ήταν η πρόβλεψη πως η επόμενη περίοδος κορύφωσης της ηλιακής δραστηριότητας θα άρχιζε το 2010 και θα ήταν από τις πιο σφοδρές των τελευταίων 400 ετών, με εμφάνιση περίπου 160 ηλιακών κηλίδων. Οταν ρωτήθηκαν οι δύο επιστήμονες τι σημαίνει αυτή η αντιστοίχιση ηλιακών κύκλων και γεωμαγνητισμού, ο Hathaway απάντησε: «Δεν ξέρουμε γιατί συμβαίνει. Η φυσική που κρύβεται πίσω της είναι ένα μυστήριο. Αλλά... δουλεύει».

Ως προς τη διερεύνηση του μυστηρίου της «χειμερίας νάρκης» η απάντηση που παρέθεσε η NASA (βλ.http://www.nasa.gov/home/hqnews/2011/mar/HQ_11-059_Sunspots.html) ήταν αυτή που δημοσίευσαν στο περιοδικό «Nature» της 24ης Φεβρουαρίου 2011 ερευνητές του ινδικού Institute of Science Education and Research της Καλκούτας, με χρηματοδότηση της NASA: «Ρεύματα πλάσματος, βαθιά στο εσωτερικό του Ηλιου, παρεμβλήθηκαν στη διαδικασία σχηματισμού ηλιακών κηλίδων και παρέτειναν το ηλιακό ελάχιστο». Στο συνoδευτικό κείμενο της NASA ακολουθούσε η εξής παράδοξη πρόταση: «Κατά τη διάρκεια αυτού του παρατεταμένου ηλιακού ελαχίστου το μαγνητικό πεδίο του Ηλιου εξασθένησε επιτρέποντας σε κοσμικές ακτίνες να διεισδύσουν στο ηλιακό μας σύστημα σε αριθμούς ρεκόρ κάνοντας το διάστημα ακόμη πιο επικίνδυνο για ταξίδια. Την ίδια περίοδο η μείωση της υπεριώδους ακτινοβολίας προξένησε την ψύχρανση και κατάρρευση της ανώτατης ατμόσφαιρας της Γης».

Σε τι αναφερόταν; Στο ότι στις 27 Δεκεμβρίου 2004 συνέβη κάτι το ασύλληπτο: «Μια γιγαντο-έκλαμψη, ισοδύναμη με την εκπομπή ηλιακού φωτός επί μισό εκατομμύριο χρόνια, ξεκίνησε από την άλλη μεριά του Γαλαξία μας - 50.000 έτη φωτός μακριά - και έφθασε στο ηλιακό μας σύστημα, χτύπησε πάνω στη Σελήνη και έπειτα ανάφλεξε την ατμόσφαιρα της Γης για κλάσματα του δευτερολέπτου. Η ανάφλεξη αυτή είχε λαμπρότητα μεγαλύτερη από ολόγιομο φεγγάρι, μεγαλύτερη από οτιδήποτε έχει ανιχνευθεί ποτέ πέρα από το ηλιακό μας σύστημα. Τα προηγούμενα 35 χρόνια είχαμε εντοπίσει δύο άλλες γιγαντο-εκλάμψεις, αλλά ετούτη εδώ ήταν εκατοντάδες φορές ισχυρότερη». Αυτά με τα λόγια της NASA. Να πιστέψουμε ότι όλη η ενέργεια που «χτύπησε τη Σελήνη και ανάφλεξε τη γήινη ατμόσφαιρα» άφησε ανεπηρέαστα το μαγνητικό πεδίο της πρώτης και το μαγνητισμένο μάγμα της δεύτερης;

Μέτρηση των σεισμών άνω των 7 ρίχτερ παγκοσμίως ανά μήνα Από την παράθεση των σεισμών άνω των 7 ρίχτερ της περιόδου 1973-2010 προκύπτει εντυπωσιακή αντιστοίχιση με τους ηλιακούς κύκλους

Ηλιακές εκλάμψεις και σεισμοί
Toν Μάιο του 2007 στο Διεθνές Συνέδριο της Αμερικανικής Ενωσης Γεωφυσικών, στο Ακαπούλκο, ο φυσικός Rajmal Jain της Διαστημικής Υπηρεσίας της Ινδίας παρουσίασε πορίσματα μελέτης υπό τον τίτλο «Μήπως οι ηλιακές εκλάμψεις προξενούν σεισμούς;» (βλ. http://adsabs.harvard.edu/abs/2007AGUSMIN33A.03J). Στη μελέτη εκείνη εξετάστηκαν 682 σεισμοί της περιόδου 1991-2007 σε αντιπαράθεση με ηλιακές εκλάμψεις. Μολονότι δεν αποφαινόταν ολική συσχέτιση, ένα σημαντικό εύρημα της μελέτης ήταν πως αντιστοίχιση εκλάμψεων με εκδήλωση σεισμών συνέβαινε όταν η ένταση της ακτινοβολίας Χ των εκλάμψεων ήταν περίπου 10-6 Watts/m2. Επίσης πρόβαλε ένα μοντέλο σύμφωνα με το οποίο τα σωματίδια της έκλαμψης «επιταχύνονται ακόμη περισσότερο από προσκρούσεις στους πλανήτες και μπορούν να ενισχύουν τη διαδικασία απότομης κίνησης των τεκτονικών πλακών στα ρήγματα. Επιπλέον προτείνεται ότι αυτή η αιφνίδια ενίσχυση μπορεί να αυξάνει απότομα τους θερμικούς τελεστές που ευθύνονται για τους σεισμούς»!
Το πράγμα λοιπόν δεν ήταν πια εικασία «αιρετικών» και μόνον. Κάτι ίσως συμβαίνει, κάτι που... δεν ήμουν σεισμολόγος για να κρίνω. Είχα, όμως, ως «πολίτης του Διαδικτύου», τη δυνατότητα να το «χαρτογραφήσω»: στο πρώτο βήμα εντόπισα ένα γράφημα των σεισμών άνω των 7 ρίχτερ μεταξύ 1973 και 2010. Η καμπύλη που σχημάτιζαν οι τιμές τους ήταν σαφέστατα συνάρτηση των ηλιακών κύκλων! Στο δεύτερο βήμα επισκέφθηκα την ιστοσελίδα του συστήματος παρακολούθησης του Ηλιου της NASA (βλ. http://sohodata.nascom.nasa.gov/cgi-bin/soho_movie_theater). Επιλέγοντας τον δορυφόρο LASCO C2 απέκτησα πρόσβαση στα δρώμενα του Ηλιου. Και τότε ήρθε η αποκάλυψη: σφοδρή έκλαμψη, κλάσης Χ2, είχε σημειωθεί στις 15 Φεβρουαρίου 2011, λίγες ημέρες πριν από τον μεγα-σεισμό της Ν. Ζηλανδίας. Και έπειτα, ακριβώς πριν από τον σεισμό της Ιαπωνίας (11/3), τρεις απανωτές εκλάμψεις είχαν σημειωθεί, στις 7 και στις 8.3.2011. Η πρώτη μέτρια, η δεύτερη ισχυρή, κλάσης Μ3, και η τρίτη σφοδρότατη, κλάσης Χ1.3! Η ηλιακή καταιγίδα από την έκλαμψη Μ3 έφθασε στη Γη στις 10 Μαρτίου, με ταχύτητα σωματιδίων 2.200 χλμ. /δευτερόλεπτο. Οπως ανακοίνωσε το Ηλιακό και Ηλιοσφαιρικό Παρατηρητήριο της NASA, ήταν η ταχύτερη ηλιοκαταιγίδα από τον Σεπτέμβριο του 2005 (μια περίοδο τριών φονικών τυφώνων, αν θυμάστε). Η τρίτη και ισχυρότερη, την επομένη. Τυχαίο;

Βεβαιότητες και αβεβαιότητες
Τα μόνα «επιστημονικά σίγουρα» που έχουμε είναι ότι, 130 χιλιόμετρα ανατολικά της Χώρας του Ανατέλλοντος Ηλίου, ένα ρήγμα μήκους 300 και πλάτους 150 χιλιομέτρων έχει ανοίξει καθώς μια τεκτονική πλάκα συγκρούστηκε με μια άλλη. Η ιαπωνική ακτή υψώθηκε κατά 2,5 μέτρα, ο άξονας της Γης μετακινήθηκε κατά 10 εκατοστά και η ημέρα μας μίκρυνε κατά 1,8 μικροδευτερόλεπτα. Αν αφαιρέσουμε από τη μνήμη μας τα χιλιάδες θύματα του σεισμού και του τσουνάμι, αν ξεχάσουμε τη δυστυχία των ξεσπιτωμένων και τον τρόμο της ραδιενέργειας, μπορούμε να αρκεστούμε στο ότι τα αίτια θα βρεθούν από την επιστήμη και ότι οι λοιποί τυχεροί αυτού του πλανήτη απολαύσαμε το μεγαλύτερο ολόγιομο φεγγάρι της ζωής μας.

Ομως... «δεν μ' αφήνει να κοιμηθώ το κλέος του...» σεναριογράφου της καταστροφολογικής ταινίας «2012»! Ποιος του έδωσε την ιδέα οι μεγα-σεισμοί και τα κατακλυσμιαία τσουνάμι της ιστορίας του να έχουν προκληθεί από τη δράση των νετρίνων των ηλιακών εκλάμψεων; Τότε, το 2009, ήταν μια αιτιολογία που η NASA απέρριψε ως καταγέλαστη. Αλλά στο συνέδριο Νeutrino 2010 το αμερικανικό πείραμα ΜΙΝΟS παρουσίασε μετρήσεις σύμφωνα με τις οποίες «τα νετρίνα ενδεχομένως αλληλεπιδρούν με τα πετρώματα σε τρόπο που δεν είναι κατανοητός». Μήπως τώρα μας μέλλεται να αρχίσουμε να τον κατανοούμε;




Η οπτική διαφορά της Σελήνης σε περίγειο (δεξιά)
από εκείνη σε απόγειο, από λήψεις του 2004



ΓΗ ΚΑΙ ΣΕΛΗΝΗ, ΜΙΑ ΣΧΕΣΗ ΠΑΘΟΥΣ
Γνωρίζουμε ότι ο φυσικός δορυφόρος της Γης, η Σελήνη, αποκόπηκε από αυτήν πριν από περίπου 4,5 δισ. χρόνια και έκτοτε τη γυροφέρνει δείχνοντάς της πάντα την ίδια όψη. Γνωρίζουμε επίσης ότι αυτή η περιστροφή ανά 29,5 ημέρες δεν είναι ακριβώς κύκλος αλλά έλλειψη, κεκλιμένη ως προς το επίπεδο περιστροφής της Γης γύρω από τον Ηλιο. Η μικρότερη απόσταση Γης - Σελήνης είναι περίπου στα 363.100 χιλιόμετρα (περίγειο) και η μεγαλύτερη στα 405.700 χιλιόμετρα (απόγειο).

Με διάμετρο τέσσερις φορές μικρότερη της Γης και μάζα 81 φορές μικρότερη, έχει και η Σελήνη μαγνητικό πεδίο. Το πεδίο αυτό έχει ισχύ μικρότερη του ενός εκατοστού εκείνου της Γης και διαφέρει ριζικά στο ότι δεν είναι διπολικό. Δηλαδή, δεν προέρχεται από την κίνηση «δυναμό» ενός υγρού μεταλλικού πυρήνα αλλά από μαγνητισμό κρυστάλλων στα ορυκτά της Σελήνης.

Επιστημονικά οι ισχυρότερες συγκινήσεις που έδωσε στον σύγχρονο άνθρωπο η Σελήνη ήταν όταν την «πρωτοπάτησε» (1968) και όταν ανακάλυψε σ' αυτήν (2009) παγωμένο νερό στους πόλους της. Παραδοσιακά, όμως, στη συνείδηση των ανθρώπων έχει χαραχθεί η επιρροή της Σελήνης στα γήινα μέσω της παλίρροιας που φέρνει το πλησίασμά της και του δέους που προξενούν οι εκλείψεις της. Ακόμη, με βάση το πότε η Σελήνη βρισκόταν σε «συζυγία» (στην ίδια μεριά του ορίζοντα με τον Ηλιο ή στην αντιδιαμετρική του), όρισε και τα πρώτα του ημερολόγια.



ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΚΥΚΛΟΙ ΚΑΙ ΟΙ ΕΚΛΑΜΨΕΙΣ ΤΟΥ ΗΛΙΟΥ;
Στα θαμπωμένα από το φως του μάτια μας ο Ηλιος φαντάζει πάντα το ίδιο πυρωμένος. Οπως όμως ανακαλύψαμε αφότου ο Γαλιλαίος πρωτοχρησιμοποίησε το τηλεσκόπιο, η επιφάνεια του Ηλιου μοιάζει με σούπα που κοχλάζει και πότε πότε βγάζει «φούσκες», τις λεγόμενες ηλιακές κηλίδες. Ακόμη χειρότερα, έρχεται καιρός που... σκάει σαν χύτρα ταχύτητας και εκτοξεύει πίδακες φλόγας. Τι είναι όλα αυτά και γιατί συμβαίνουν;
Απαντήσεις αρχίσαμε να βρίσκουμε από το 1843, όταν ο γερμανός αστρονόμος Samuel Heinrich Schwabe, έπειτα από 17 χρόνια παρατηρήσεων, αποφάνθηκε πως οι ηλιακές κηλίδες εμφανίζονται με περιοδικότητα. Χρησιμοποιώντας τα κατοπινά τελειότερα τηλεσκόπια σιγουρευτήκαμε (μόλις το 2008) ότι η μέση διάρκεια αυτών των περιόδων ηλιακής δραστηριότητας είναι 10,66 έτη. Ονομάσαμε ηλιακό κύκλο 1 την πρώτη περίοδο που καταγράφηκε (αυτήν των ετών 1755-1766), οπότε ο κύκλος που θα ξεκινούσε το 2010 θα ήταν ο 24ος ηλιακός κύκλος.
Ενα εύλογο ερώτημα που προκύπτει είναι πώς δημιουργούνται οι ηλιακές κηλίδες και γιατί εμφανίζονται... μαύρες. Η απλουστευτική απάντηση είναι πως οι κηλίδες είναι κόμποι, διαπλοκές δηλαδή των ρευμάτων μεταφοράς θερμότητας από το εσωτερικό του Ηλιου προς την επιφάνειά του, τη φωτόσφαιρα, με αποτέλεσμα στις περιοχές τους η θερμοκρασία να είναι χαμηλότερη της επιφάνειας. Οι κόμποι αυτοί προκαλούνται από συστρεφόμενα μαγνητικά πεδία στο εσωτερικό του Ηλιου.
Στις περιοχές όπου γεννιούνται ηλιακές κηλίδες εμφανίζονται κατά καιρούς βίαια ξεσπάσματα, οι λεγόμενες ηλιακές εκλάμψεις (sun flares, αγγλιστί), που είναι τα συγκλονιστικότερα φαινόμενα στο ηλιακό μας σύστημα. Είναι το ανάλογο έκρηξης ηφαιστείων στη Γη, μόνο που στην περίπτωση του Ηλιου αναδύονται από την επιφάνεια προς το στέμμα (την ακρότατη ατμόσφαιρα υπέρθερμου αερίου που τον περιβάλλει) έντονα μαγνητικά πεδία. Μέσα σε δευτερόλεπτα υπερθερμαίνουν το πλάσμα σε 10 ως 100 εκατομμύρια βαθμούς Kelvin και επιταχύνουν ηλεκτρόνια, πρωτόνια και ιόντα ως σχεδόν την ταχύτητα του φωτός. Δέκα ως είκοσι λεπτά μετά την έκλαμψη μια καταιγίδα υπερφορτισμένου πλάσματος ξεχύνεται, η οποία φτάνει στη Γη μας έπειτα από 15 ως 30 ώρες. Η ενέργεια που απελευθερώνεται είναι αντίστοιχη εκείνης της έκρηξης εκατομμυρίων πυρηνικών βομβών υδρογόνου και καταλήγει στον βομβαρδισμό του ηλιακού μας συστήματος από ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία πλήρους φάσματος (ακτίνες Χ, υπεριώδη ακτινοβολία, ραδιοκύματα, ακτίνες γάμμα...) και νετρίνα. Οπως είναι ευνόητο, οι ηλιακές εκλάμψεις είναι συχνότερες και σφοδρότερες την περίοδο του ηλιακού κύκλου με αυξημένη δραστηριότητα (στην κορύφωσή του) και ατονούν σε εκείνη με μειωμένη (στο ελάχιστό του).

Η πρώτη ηλιακή έκλαμψη που κατέγραψε ο πολιτισμός των ανθρώπων ήταν το 1859. Από ηλιακές καταιγίδες που προξένησαν εκλάμψεις είχαμε το 1972 τηλεφωνικό μπλακάουτ στο Ιλινόι των ΗΠΑ και το 1989 στο Κεμπέκ του Καναδά.

a.kafantaris@gmail.com

Επιπρόσθετα...

Το ότι μεγάλα μαγνητικά κύματα μπορούν να προκαλέσουν σεισμούς, ενισχύει την ανησυχία της.... κακόβουλης χρήσης του HAARP, για περισσότερα διαβάστε:

http://lollitop.blogspot.com/2010/11/haarp-creating-earthquakes-tornadoes.html
http://lollitop-hellas.blogspot.com/2010/07/blog-post_11.html

Τόμας Έντισον - Ο εφευρέτης που άλλαξε τον κόσμο

Γεννήθηκε σαν σήμερα...

O Τόμας Έντισον γεννήθηκε στις 11 Φεβρουαρίου 1847 στο Οχάιο, έβδομο και τελευταίο παιδί του Σάμιουελ και της Νάνσι Έντισον.

Στην ηλικία των επτά, η οικογένειά του μετακόμισε στο Μίσιγκαν, όπου και έζησε μέχρι τα δεκαέξι του χρόνια. Πήγε στο σχολείο μόλις για λίγους μήνες. Έμαθε γραφή, ανάγνωση και αριθμητική από τη μητέρα του, αλλά ανέκαθεν το κύριο χαρακτηριστικό του ήταν η περιέργεια και υπήρξε αυτοδίδακτος σε πολλούς τομείς. Αυτή η πίστη στη συνεχή αυτοβελτίωση καθόρισε τη ζωή του.

Ο Έντισον ξεκίνησε να εργάζεται σε πολύ μικρή ηλικία. Στα δεκατρία πουλούσε εφημερίδες και γλυκά σε ένα τοπικό σιδηροδρομικό σταθμό. Φαίνεται ότι περνούσε πολύ χρόνο διαβάζοντας επιστημονικά και τεχνικά βιβλία, ενώ είχε την ευκαιρία να μάθει πώς λειτουργεί ο τηλέγραφος. Στα δεκαέξι του ήταν αρκετά καταρτισμένος ώστε να δουλέψει ως τηλεγραφητής.

Η ανάπτυξη του τηλέγραφου ήταν το πρώτο βήμα της επανάστασης στην επικοινωνία και η βιομηχανία του τηλέγραφου επεκτεινόταν ταχύτατα το δεύτερο μισό του 19^ου αιώνα. Αυτή η ραγδαία ανάπτυξη έδωσε στον Έντισον την ευκαιρία να ταξιδέψει και να προσθέσει εμπειρίες. Ο Έντισον εργάστηκε σε πολλές πόλεις πριν φθάσει στη Βοστώνη το 1868. Εκεί εγκατέλειψε το επάγγελμα του τηλεγραφητή για να γίνει εφευρέτης. Η πρώτη πατέντα που κατοχύρωσε αφορούσε ένα ηλεκτρικό μηχάνημα εγγραφής ψήφου, μια συσκευή που σκοπό είχε να διευκολύνει τις ψηφοφορίες στο Κογκρέσο. Η εφεύρεση ήταν εμπορική αποτυχία και ο Έντισον αποφάσισε ότι στο μέλλον θα επινοούσε μόνο πράγματα που θα ήταν σίγουρος ότι ενδιέφεραν το κοινό.

To 1869 μετακόμισε στη Νέα Υόρκη. Συνέχισε να εργάζεται σε εφευρέσεις που σχετίζονταν με τον τηλέγραφο και η πρώτη του επιτυχημένη επινόηση ήταν ένα βελτιωμένο διατρητικό μηχάνημα ταινίας τηλέγραφου. Για τη συγκεκριμένη συσκευή και ορισμένες ακόμη σχετικές εφευρέσεις, ο Έντισον αποκόμισε 40.000$. Xρησιμοποίησε τα χρήματα για να στήσει το πρώτο του μικρό εργαστήριο στο Νιούαρκ του Νιου Τζέρσεϊ, το 1871. Μέσα στα επόμενα πέντε χρόνια, ο Έντισον εργάστηκε στο Νιούαρκ επινοώντας και κατασκευάζοντας συσκευές που βελτίωναν την ταχύτητα και την αποδοτικότητα του τηλέγραφου. Την ίδια περίοδο παντρεύτηκε με τη Μαίρη Στίλγουελ και έκανε οικογένεια.

Το 1876, ο Έντισον πούλησε την επιχείρησή του στο Νιούαρκ και μετακόμισε μαζί με την οικογένειά του στο χωριό Μένλο Παρκ, 40 χλμ. νοτιοδυτικά της Νέας Υόρκης. Εκεί εγκατέστησε το καινούργιο του εργαστήριο με όλο τον απαραίτητο εξοπλισμό. Αυτό το εργαστήριο έρευνας και ανάπτυξης ήταν το πρώτο του είδους και αποτέλεσε πρότυπο για μεταγενέστερες επιστημονικές εγκαταστάσεις, όπως το Bell Laboratories. Συχνά το εργαστήριό του θεωρείται ως η μεγαλύτερή του εφεύρεση. Εκεί ο Έντισον άλλαξε τον κόσμο.

Η πρώτη μεγάλη εφεύρεση στο Μένλο Παρκ υπήρξε ο φωνογράφος. Η πρώτη μηχανή που μπορούσε να καταγράψει και να αναπαράγει τον ήχο έκανε μεγάλη εντύπωση και προσέδωσε στον Έντισον κύρος και παγκόσμια φήμη. Ο Έντισον περιόδευσε στις ΗΠΑ μαζί με τον φωνογράφο και προσεκλήθη στον Λευκό Οίκο για να κάνει επίδειξη του μηχανήματος στον Πρόεδρο Rutherford B. Hayes, τον Απρίλιο του 1871.

Στη συνέχεια, ο Έντισον ανέλαβε μία ακόμη μεγαλύτερη πρόκληση. Η ιδέα του ηλεκτρικού φωτισμού δεν ήταν καινούργια και πολλοί είχαν εργαστεί πάνω σε αυτό. Αλλά μέχρι εκείνη τη στιγμή, καμία από αυτές τις απόπειρες δεν ήταν αρκετά πρακτική για ευρεία χρήση. Το επίτευγμά του δεν ήταν μόνο η κατασκευή της λυχνίας πυράκτωσης, αλλά ενός ολόκληρου συστήματος ηλεκτρικού φωτισμού το οποίο ήταν λειτουργικό, ασφαλές και οικονομικό. Μετά από μόλις ενάμιση χρόνο ενασχόλησης, η επιτυχία ήρθε με την πρώτη λάμπα να φωτίζει για δεκατρείς ώρες. Η πρώτη δημόσια παρουσίαση της νέας εφεύρεσης του Έντισον πραγματοποιήθηκε τον Δεκέμβριο του 1879, όταν όλο το εργαστήριο του Μένλο Παρκ φωτίστηκε ηλεκτρικά. Αφιέρωσε τα επόμενα επτά χρόνια στη δημιουργία της ηλεκτρικής βιομηχανίας. Τον Σεπτέμβριο του 1882, ο πρώτος εμπορικός σταθμός ηλεκτρικής ενέργειας ξεκίνησε τη λειτουργία του παρέχοντας φως και ενέργεια σε μια περιοχή ενάμιση τετραγωνικού χλμ και εγκαινιάζοντας την εποχή του ηλεκτρισμού.

Η επιτυχία του ηλεκτρικού φωτός έφερε στον Έντισον ακόμη περισσότερη δόξα και πλούτο, καθώς ο ηλεκτρισμός απλωνόταν σε όλο τον κόσμο. Οι διάφορες ηλεκτρικές εταιρείες του Έντισον συνέχισαν να αναπτύσσονται μέχρι το 1889, όταν και συνενώθηκαν για να σχηματίσουν την Edison General Electric. Παρόλη τη χρήση του ονόματός του στον τίτλο της εταιρείας, ο Έντισον ποτέ δεν είχε τον έλεγχο της. Όταν η Edison General Electric συγχωνεύθηκε με τον κυριότερο ανταγωνιστή της, την Thompson-Houston, το 1892, το Edison εγκαταλείφθηκε και η εταιρεία μετονομάστηκε σε General Electric.

Αυτή η περίοδος επιτυχίας σημαδεύτηκε από τον θάνατο της συζύγου του, Μαίρης, το 1884. Η εμπλοκή του στην επιχείρηση του ηλεκτρισμού είχε ως αποτέλεσμα ο Έντισον να περνά όλο και λιγότερο χρόνο στο Μένλο Παρκ. Μετά τον θάνατο της Μαίρης, ο Έντισον βρισκόταν όλο και λιγότερο εκεί, κατοικώντας στη Νέα Υόρκη μαζί με τα τρία του παιδιά. Ένα χρόνο αργότερα, κατά τη διάρκεια διακοπών σε φιλικό σπίτι στη Νέα Αγγλία, θα γνωρίσει τη Μίνα Μίλερ την οποία θα παντρευτεί τον Φεβρουάριο του 1886 και θα παραμείνουν μαζί μέχρι τον θάνατό του.

Λίγους μήνες μετά τον γάμο του, ο Έντισον μετακομίζει στο Γουέστ Όραντζ, όπου και χτίζει το καινούργιο του εργαστήριο αποτελούμενο από πέντε κτίρια. Το τεράστιο μέγεθος του εργαστηρίου τού επέτρεπε όχι μόνο να εργάζεται σε οποιουδήποτε είδους εφεύρεση, αλλά και να επεξεργάζεται ταυτόχρονα μέχρι και είκοσι εφευρέσεις. Κατά τη διάρκεια του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, το εργαστήριο κάλυπτε περισσότερα από είκοσι εκτάρια και απασχολούσε 10.000 υπαλλήλους.

Μετά τα εγκαίνια του εργαστηρίου, ο Έντισον ξεκίνησε να εργάζεται και πάλι πάνω στον φωνογράφο, σχέδιο που είχε εγκαταλείψει για να ασχοληθεί με τον ηλεκτρισμό, στα τέλη της δεκαετίας του 1870. Στις αρχές του 1890, ξεκίνησε να κατασκευάζει φωνογράφους τόσο για οικιακή όσο και για επαγγελματική χρήση. Ανέπτυξε οτιδήποτε αφορούσε τον φωνογράφο, συμπεριλαμβανομένων των δίσκων γραμμοφώνου, εξοπλισμού για την εγγραφή δίσκων και εξοπλισμού κατασκευής δίσκων και σχετικών μηχανών. Η εξέλιξη και βελτίωση του φωνογράφου αποτέλεσε για τον Έντισον έργο ζωής που δεν το σταμάτησε μέχρι τον θάνατό του.

Παράλληλα, άρχισε να εργάζεται σε μια συσκευή που «κάνει για το μάτι ό,τι ο φωνογράφος κάνει για το αυτί» και επρόκειτο να εξελιχθεί στη σύγχρονη βιομηχανία του κινηματογράφου. Ο Έντισον παρουσίασε για πρώτη φορά κινούμενες εικόνες το 1891 και ξεκίνησε εμπορική παραγωγή «ταινιών» δύο χρόνια αργότερα, με μία παράξενη μηχανή γνωστή ως Black Maria. Όπως και με τον ηλεκτρισμό και τον φωνογράφο προηγουμένως, ανέπτυξε ένα ολοκληρωμένο σύστημα τόσο για την εγγραφή όσο και για την προβολή των «ταινιών». Στα τέλη της δεκαετίας του 1890, η νέα βιομηχανία είχε ριζώσει για τα καλά. Μέχρι το 1918, ο χώρος είχε γίνει τόσο ανταγωνιστικός που ο Έντισον αναγκάστηκε να εγκαταλείψει συνολικά την επιχείρηση.

Η επιτυχία του φωνογράφου και των κινούμενων εικόνων στα 1890 αντιστάθμισαν τη μεγαλύτερη αποτυχία του ως εφευρέτης. Όλη αυτή τη δεκαετία, ο Έντισον προσπαθούσε να βρει καινούργιες μεθόδους εξόρυξης μεταλλευμάτων σιδήρου, προκειμένου να ικανοποιήσει την ακόρεστη ζήτηση των εργοστασίων επεξεργασίας χάλυβα. Για να χρηματοδοτήσει την εργασία, πούλησε όλες τις μετοχές του στην General Electric. Παρά τα δέκα χρόνια δουλειάς και τα εκατομμύρια δολάρια που επενδύθηκαν στην έρευνα, ο Έντισον δεν κατάφερε ποτέ να κάνει τη διαδικασία εμπορικά πρακτική και έχασε όλα τα χρήματα που είχε επενδύσει. Αυτό θα σήμαινε χρεοκοπία αν δεν ασχολούνταν με τον φωνογράφο και τις κινούμενες εικόνες. Ο Έντισον μπήκε στον νέο αιώνα έτοιμος να αναλάβει τις επόμενες προκλήσεις.

Η νέα πρόκληση ήταν να αναπτύξει μια μπαταρία που θα χρησιμοποιούνταν σε ηλεκτρικά οχήματα. Ο Έντισον λάτρευε τα αυτοκίνητα και ήταν κάτοχος ενός πλήθους οχημάτων που κινούνταν με βενζίνη, ηλεκτρισμό και ατμό. Πίστευε ότι η ηλεκτρική προώθηση ήταν εμφανώς ο καλύτερος τρόπος κίνησης των αυτοκινήτων αλλά συνειδητοποίησε ότι οι συμβατικές μπαταρίες ήταν ακατάλληλες. Ο Έντισον ξεκίνησε να μελετά τη δημιουργία της αλκαλικής μπαταρίας το 1899. Αποδείχθηκε ότι ήταν το πιο δύσκολο έργο του και αφιέρωσε δέκα χρόνια για να κατασκευάσει μια πρακτική αλκαλική μπαταρία. Μέχρι να παρουσιάσει το νέο του επίτευγμα, τα βενζινοκίνητα οχήματα είχαν ήδη κερδίσει πολύ έδαφος και τα ηλεκτρικά αυτοκίνητα είχαν περιοριστεί. Ωστόσο, η αλκαλική μπαταρία του Έντισον αποδείχτηκε χρήσιμη για την ενεργειακή τροφοδότηση φωτεινών σηματοδοτών, καραβοφάναρων και στις λάμπες των μεταλλωρύχων. Η αλκαλική μπαταρία έγινε η πιο προσοδοφόρα εφεύρεση του Έντισον και άνοιξε τον δρόμο για τη σύγχρονη αλκαλική μπαταρία.

Μέχρι το 1911, διάφορα εργοστάσια είχαν χτιστεί γύρω από το αρχικό εργαστήριο στο Γούεστ Όραντζ και το προσωπικό είχε αυξηθεί σημαντικά. Για να συντονίσει αποτελεσματικά τις διάφορες επιχειρήσεις του, ο Έντισον συνένωσε όλες τις εταιρείες που είχε ιδρύσει για να κάνει τις εφευρέσεις του στην Thomas A. Edison Incorporated, της οποίας πρόεδρος ήταν ο ίδιος. Εκείνη τη στιγμή, ο Έντισον είχε φτάσει στην ηλικία των 64 και άρχισε για μία ακόμη φορά να αλλάζει τον τρόπο ζωής του. Ο Έντισον άφησε σε άλλους τις περισσότερες από τις καθημερινές ασχολίες του στο εργαστήριο και στα εργοστάσια. Το ίδιο το εργαστήριο περιόρισε την πειραματική δουλειά και εστίασε στη βελτίωση των ήδη υπαρχόντων προϊόντων. Αν και ο Έντισον συνέχισε να κατοχυρώνει πατέντες για νέες εφευρέσεις, οι μέρες που ανέπτυσσε ριζοσπαστικά προϊόντα και δημιουργούσε βιομηχανίες, είχαν τελειώσει.

Η τελευταία πειραματική-ερευνητική δουλειά του Έντισον έγινε κατόπιν παρακλήσεως των φίλων του, Χένρι Φορντ και Χάρβεϊ Φάιρστοουν, στα τέλη της δεκαετίας του 1920. Του ζήτησαν να βρει μια εναλλακτική πρώτη ύλη για τα λάστιχα των αυτοκινήτων. Το φυσικό καουτσούκ έπρεπε να εισάγεται και είχε γίνει εξαιρετικά ακριβό. Ο Έντισον μελέτησε χιλιάδες διαφορετικά φυτά για να βρει το κατάλληλο υποκατάστατο και κατέληξε σε ένα είδος αγριόχορτου το οποίο μπορούσε να παράγει αρκετό λάστιχο.

Τα τελευταία δύο χρόνια, η υγεία του επιδεινωνόταν συνεχώς. Είχε ήδη περάσει τα ογδόντα και υπέφερε από διάφορες παθήσεις. Τον Αύγουστο του 1931, ο Έντισον κατέρρευσε στο Γκλένμοντ. Τελικά απεβίωσε στις 18 Οκτωβρίου 1931, στις 3:21 π.μ. 

CERN - Καμία ένδειξη για «μίνι» μαύρες τρύπες

Ο ανιχνευτής CMS (Compact Muon Solenoid), ο οποίος διεξάγει ένα από τα τέσσερα μεγάλα πειράματα του υπόγειου επιταχυντή του Ευρωπαϊκού Κέντρου Πυρηνικών Ερευνών (CERN), ολοκλήρωσε την πρώτη φάση των ερευνών του για τον εντοπισμό μικροσκοπικών μαύρων τρυπών, που μπορεί να παραχθούν από τις υψηλής ενέργειας συγκρούσεις πρωτονίων, και το αποτέλεσμα ήταν…μηδέν...μέχρι στιγμής.

Όπως αναφέρεται σε ανακοίνωση του CERN και στο New Scientist, οι φυσικοί που εργάζονται στο πείραμα CMS, δεν βρήκαν καθόλου στοιχεία για τη δημιουργία μίνι-μαύρων οπών. Η παραγωγή τους πλέον αποκλείστηκε για μάζες μέχρι 3,5 έως 4,5 TeV (δέκα εις τη δωδεκάτη ηλεκτρονιοβόλτ) και αυτός ο αποκλεισμός ισχύει για μια ποικιλία θεωρητικών μοντέλων.

Οι μικροσκοπικές μαύρες τρύπες (που μερικοί φοβούνται ότι μπορεί να…καταπιούν τη Γη) προβλέπονται σε ορισμένες θεωρίες φυσικών, που προσπαθούν να ενοποιήσουν τη Γενική Σχετικότητα του Αϊνστάιν και την Κβαντομηχανική, προτείνοντας την ύπαρξη «διπλωμένων» πρόσθετων διαστάσεων, πέρα από τις τρεις γνωστές του χώρου και την τέταρτη του χρόνου.

Στις υψηλές ενέργειες που λειτουργεί ο επιταχυντής του CERN, αυτά τα θεωρητικά μοντέλα προβλέπουν ότι τα σωματίδια μπορεί να συγκρούονται τόσο «στενά», ώστε να είναι ευαίσθητα σε αυτές τις υποθετικές έξτρα διαστάσεις. Σε μια τέτοια περίπτωση, τα συγκρουόμενα σωματίδια μπορεί να αλληλεπιδρούν βαρυτικά με ισχύ ανάλογη των άλλων θεμελιωδών δυνάμεων (της ηλεκτρομαγνητικής, της ασθενούς πυρηνικής και της ισχυρής), με συνέπεια να είναι -θεωρητικά- δυνατό τα δύο σωματίδια να δημιουργήσουν μια μικροσκοπική μαύρη τρύπα.

Αν κάτι τέτοιο συνέβαινε (και τα νέα δεδομένα δεν το έχουν αποδείξει, ακόμα τουλάχιστον), τότε μια τέτοια μίνι-μαύρη τρύπα θα εξαφανιζόταν αμέσως, παράγοντας μια διακριτή ροή υποατομικών σωματιδίων κανονικής ύλης. Ο υψηλής ακρίβειας ανιχνευτής CMS ψάχνει ακριβώς για «υπογραφές» τέτοιων σωματιδίων που θα δημιουργούνταν από μια μικροσκοπική μαύρη τρύπα και έχει καταγράψει όλες τις συγκρούσεις πρωτονίων που έγιναν το 2010 με συνολική ισχύ 7 TeV (3,5 TeV για κάθε συγκρουόμενη ακτίνα πρωτονίων). Όμως, σύμφωνα με τη σχετική επιστημονική ανακοίνωση που θα δημοσιευτεί επίσημα στο περιοδικό φυσικής «Physics Letters B», ο CMS δεν έχει βρει κανένα ίχνος μαύρης τρύπας προς το παρόν.

Το πείραμα CMS θα συνεχίσει τις έρευνές του από τις αρχές του 2011, όταν ο επιταχυντής του CERN επαναλειτουργήσει μετά από μια σύντομη διακοπή για τεχνικούς λόγους. Οι επιστήμονες δεν αποκλείουν την πιθανότητα ύπαρξης παραπάνω διαστάσεων, καθώς οι μίνι-μαύρες τρύπες ίσως μπορούν να παραχθούν σε ακόμα υψηλότερες ενέργειες, στις οποίες θα λειτουργήσει ο επιταχυντής του CERN στο μέλλον. Σίγουρα όμως ο εντοπισμός των έξτρα διαστάσεων γίνεται πλέον πιο δύσκολος

Στα ίχνη του «πατέρα» του Σύμπαντος

Εντοπίστηκαν στοιχεία κοσμικής δραστηριότητας πριν από τη Μεγάλη Εκρηξη

Σύμφωνα με τη νέα θεωρία το Σύμπαν γεννιέται και «πεθαίνει» σε έναν αέναο κύκλο

ΛΟΝΔΙΝΟ Διακεκριμένος βρετανός κοσμολόγος υποστηρίζει ότι εντόπισε στοιχεία που στηρίζουν την εναλλακτική θεωρία που έχει αναπτύξει για την ύπαρξη του Σύμπαντος. Ο Ρότζερ Πενρόουζ, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, έχει διατυπώσει τη θεωρία του «κυκλικού Σύμπαντος» η οποία αναφέρει ότι το Σύμπαν στο οποίο εμείς ζούμε δεν είναι το πρώτο και μοναδικό Σύμπαν στην κοσμική ιστορία αλλά ο διάδοχος ενός προηγούμενου σε έναν αέναο κύκλο συμπαντικής γέννησης και θανάτου. Μελετώντας αυτό που οι επιστήμονες ονομάζουν «απόηχο» της Μεγάλης Εκρηξης (η λεγόμενη «κοσμική ακτινοβολία μικροκυμάτων») ο Πενρόουζ αναφέρει ότι εντόπισε δεδομένα που δείχνουν κοσμική δραστηριότητα πριν από τη Μεγάλη Εκρηξη.

Σύμφωνα με τη θεωρία του Πενρόουζ, όταν γίνεται ένα κοσμικό γεγονός όπως η Μεγάλη Εκρηξη δημιουργείται ένα Σύμπαν που αρχίζει να μεγαλώνει και να επεκτείνεται συνεχώς αλλά κάποια στιγμή ξεκινά η αντίστροφη διαδικασία, όπου αυτό το Σύμπαν συρρικνώνεται σε άπειρο βαθμό προκαλώντας τις συνθήκες μιας νέας έκρηξης που γεννάει ένα καινούργιο Σύμπαν. Ο Πενρόουζ σε συνεργασία με τον Βάχε Γκουρζατνιάν του Πανεπιστημίου του Ερεβάν υποστηρίζουν ότι εντόπισαν στη μικροκυματική ακτινοβολία στοιχεία που προέρχονται από το Σύμπαν που το δικό μας διαδέχθηκε.

Χωρο-χρονικός «μανδύας» θα εξαφανίζει ολόκληρα γεγονότα από την Ιστορία

Ακούγεται απίθανο... κι όμως έχει ελπιδοφόρα εξήγηση...

Αν ο λεγόμενος «μανδύας αορατότητας», που κάνει τα πράγματα αόρατα και ο οποίος βρίσκεται ήδη στα σκαριά, φαντάζει ήδη εξωπραγματικός, τι πρέπει να πει κανείς για το ακόμα πιο τρελό σχέδιο των επιστημόνων, που πιστεύουν ότι ίσως είναι εφικτή η δημιουργία ενός χωροχρονικού μανδύα, μιας «τρύπας» ή ενός «τούνελ» στην πραγματικότητα, που θα εξαφανίζει ολόκληρα γεγονότα από την ιστορία;
Οι ερευνητές, υπό τον οπτικό φυσικό Μάρτιν ΜακΚολ του Imperial College του Λονδίνου, που δημοσίευσαν τη σχετική μελέτη στο περιοδικό οπτικής «Journal of Optics», σύμφωνα με το «Nature», το «New Scientist» και το «Physics World», πιστεύουν ότι μια τέτοια συσκευή, αν ποτέ πράγματι κατασκευαστεί, θα μπορεί να «κρύβει», άρα να «σβήνει» πράξεις και περιστατικά της ιστορίας, σαν να μη συνέβησαν ποτέ! Στην πράξη πάντως, αυτό σε πρώτη φάση θα μπορούσε να συμβεί μόνο στο ειδικό περιβάλλον μιας οπτικής ίνας.
Οι βρετανοί ερευνητές προτείνουν την επέκταση της χρήσης των «μετα-υλικών», που ωθούν το φως να κυλήσει γύρω από τα αντικείμενα, έτσι ώστε αυτά να γίνονται «αόρατα» στα μάτια των παρατηρητών, οι οποίοι δεν μπορούν να δουν το «κρυμμένο»
από το φως αντικείμενο. Με βάση την ίδια επιστημονική αρχή, όπως δήλωσε ο ΜακΚολ, «είναι πιθανώς δυνατό να χρησιμοποιηθούν μετα-υλικά για να 'κάμψουν΄τις ακτίνες του φωτός όχι μόνο στο χώρο, αλλά και στο χρόνο, άρα στο χωρόχρονο, πράγμα που θα οδηγούσε κυριολεκτικά στην προσθήκη μιας νέας διάστασης στον μανδύα αορατότητας».
Η ομάδα του ΜακΚολ οραματίζεται τη δημιουργία ενός «κενού» στο χωρόχρονο, που θα «έκρυβε» από τον θεατή-παρατηρητή οποιαδήποτε γεγονότα ή δράσεις μέσα σε αυτό. Όταν η κρυμμένη πράξη θα ολοκληρώνεται, ο μανδύας θα απενεργοποιείται και η πράξη θα είναι σαν μην έγινε ποτέ! Αυτό, για παράδειγμα, κατά τους ερευνητές, θα επέτρεπε σε ένα εγκληματία να τελέσει ανενόχλητος μια παρανομία. Σύμφωνα με τον ΜακΚολ, ένας ληστής θα μπορούσε να δημιουργεί ένα αόρατο διάδρομο που οδηγεί σε ένα χρηματοκιβώτιο, να το διαρρηγνύει με την ησυχία του και να το σκάει, χωρίς καμία κάμερα ασφαλείας να μπορεί να τον δει. Αντίθετα, ένας «απλός» μανδύας αορατότητας θα έκρυβε το χρηματοκιβώτιο από τα μάτια των επίδοξων ληστών, αλλά όχι από την κατάλληλη κάμερα ασφαλείας.
Σημειωτέον ότι όλα αυτά τα απίθανα πράγματα δεν λέγονται από συγγραφείς επιστημονικής φαντασίας ή ψυχοπαθείς, αλλά από κορυφαίους επιστήμονες, που παρουσιάζουν τις σχετικές μελέτες τους σε κορυφαία επιστημονικά περιοδικά.
Πάντως, σύμφωνα με τους υπολογισμούς για το μετα-υλικό ενός χωροχρονικού μανδύα και τις αναγκαίες ιδιότητές του, φαίνεται πως υπάρχουν ακόμα θεμελιώδη προβλήματα που απαγορεύουν την κατασκευή του - προς το παρόν τουλάχιστον. Για να δημιουργηθεί π.χ. ένα χωροχρονικό κενό ακόμα και λίγων μόνο δευτερολέπτων, θα χρειαζόταν ένας μανδύας μεγαλύτερος από όλη τη Γη, ενώ το μετα-υλικό θα έπρεπε να επιταχύνει τις ακτίνες του φωτός πέρα από την ταχύτητα-όριο του τελευταίου.
Παρόλα αυτά, οι βρετανοί ερευνητές ήδη σχεδίασαν μια πιο «νερωμένη» έκδοση ενός χωροχρονικού μανδύα από οπτικές ίνες, που θα μπορεί να κρύβει τα γεγονότα μόνο από τους παρατηρητές, οι οποίοι στέκονται ακριβώς μπροστά από τα εισερχόμενα κύματα φωτός. Ο ΜακΚόλ πιστεύει ότι μπορεί να κατασκευάσει μέσα στο 2011 ένα μανδύα οπτικών ινών, που θα δημιουργεί ένα χωροχρονικό κενό μήκους περίπου 30 εκατοστών, που θα κρύβει πράξεις διάρκειας μερικών νανο-δευτερολέπτων.
Αλλοι φυσικοί, όπως ο Ουλφ Λέοναρντ του πανεπιστημίου του Σεν Αντριους στη Σκωτία, αμφιβάλλουν όμως αν ακόμα και αυτός ο λιγότερο αποτελεσματικός χωροχρονικός μανδύας μπορεί να δημιουργηθεί με την υπάρχουσα τεχνολογία.

Δεσμώτες των ονείρων

Με αφορμή το Inception, ένα φουτουριστικό ταξίδι στο ανθρώπινο υποσυνείδητο, το Focus ρίχνει φως στις σκοτεινές γωνιές των διαταραχών ύπνου...

Στην καινούρια ταινία του με τίτλο Inception, ο Βρετανός σκηνοθέτης Κρίστοφερ Νόλαν (Insomnia, Memento, The Dark Knight) αφηγείται μια ενδιαφέρουσα ιστορία: με τη βοήθεια της χημείας και της τεχνολογίας, ένας αρχιτέκτονας και η ομάδα του κλέβουν μυστικά και ιδέες από ισχυρούς ανθρώπους εισχωρώντας στα όνειρά τους. Τα πράγματα περιπλέκονται όταν ένας «πελάτης» τούς ζητά να «φυτέψουν» μια ιδέα στο υποσυνείδητο ενός αντιπάλου του, ώστε να νομίζει ότι η ιδέα είναι δική του. Οι «κλέφτες» (τους υποδύονται ο Λεονάρντο Ντι Κάπριο, ο Τζόζεφ Γκόρντον-Λέβιτ, η Έλεν Πέιτζ και ο Κεν Γουατανάμπι, μεταξύ άλλων) «δρουν» μέσα σε ένα ξένο υποσυνείδητο, στη διάρκεια ενός μοιρασμένου ονείρου (ουσιαστικά συμμετέχουν στο όνειρο κάποιου άλλου). Το εντυπωσιακό είναι ότι υπάρχουν γύρω μας άνθρωποι οι οποίοι, εξαιτίας κάποιων διαταραχών του ύπνου, νομίζουν ότι δέχονται οι ίδιοι τέτοιες «επισκέψεις». Και οι αντιδράσεις τους ποικίλλουν: από τον τρόμο έως την καλλιτεχνική έμπνευση!

Εκεί όπου όλα μπορούν να συμβούν
Όμως οι διαταραχές ύπνου, καθώς και τα δυσδιάκριτα μερικές φορές όρια ανάμεσα στο πραγματικό και το φαντασιακό, δεν είναι πάντα πηγή προβλήματος. Αντιθέτως, έγιναν πολύ συχνά πηγή έμπνευσης για καλλιτέχνες ή αφορμή να δημιουργηθούν σπουδαία έργα τέχνης. Οι διαταραχές ύπνου χωρίζονται σε 8 μεγάλες κατηγορίες (από την αϋπνία και τις διαταραχές της αναπνοής κατά τη διάρκεια του ύπνου μέχρι την παραϋπνία και τις κινητικές διαταραχές), που με τη σειρά τους χωρίζονται σε δεκάδες υποκατηγορίες. Μια από τις πλέον ενδιαφέρουσες και συχνά αληθινά τρομακτικές είναι η παράλυση ύπνου, υποκατηγορία της παραϋπνίας. Παρ’ όλο που η παράλυση ύπνου δε βάζει σε κίνδυνο τη ζωή του ατόμου, όπως για παράδειγμα κάνει η ναρκοληψία, μπορεί να προξενήσει μεγάλο φόβο σε όσους τη βιώνουν, ειδικά τις πρώτες φορές. Η παράλυση ύπνου είναι ένα είδος παράλυσης που συχνά συνδέεται με τη ναρκοληψία, την καταληψία και τις υπναγωγικές παραισθήσεις. Συμβαίνει όταν η (φυσιολογική) ατονία που παρατηρείται κατά τη διάρκεια του REM ύπνου παρατείνεται και, ενώ ο εγκέφαλος ξυπνάει, το σώμα δεν ακολουθεί τις εντολές του και παραμένει ακίνητο. Η αδυναμία κίνησης, παρ’ όλο που ο εγκέφαλος δίνει την αντίστοιχη εντολή, οδηγεί σε ένα ασφυκτικό συναίσθημα ανημπόριας και μια ανεξήγητη αίσθηση ότι το άτομο απειλείται. Οι άνθρωποι που το έχουν βιώσει έστω και μία φορά στη ζωή τους (το 30% του πληθυσμού που έχει ερωτηθεί σε μελέτες) μιλούν για μια κατάσταση που διαρκεί από λίγα δευτερόλεπτα έως λίγα λεπτά και που μπορεί να συνοδεύεται από συμπτώματα πανικού ή ακόμη και παραισθήσεις, συνήθως τρομακτικά οράματα ή την έντονη αίσθηση μιας παρουσίας στο δωμάτιο, ανθρώπινης ή άλλης. Ο Τζον Λένον είχε δει έναν εξωγήινο, ο οποίος του προσέφερε ένα κομμάτι «εξωτικού» μετάλλου...

Αίτια και θεραπεία
Πολλοί παράγοντες μπορούν να κρύβονται πίσω από περιπτώσεις παράλυσης ύπνου: άτακτες ώρες ύπνου, στέρηση ύπνου, αυξημένο στρες, ξαφνικές περιβαλλοντικές αλλαγές ή σημαντικές αλλαγές στον τρόπο ζωής, ακόμη και ένα πολύ ζωντανό όνειρο που προηγείται της βασανιστικής αίσθησης. Φυσικά οι συνήθεις ύποπτοι (υπερβολική κατανάλωση αλκοόλ και έλλειψη ύπνου) βρίσκονται επίσης στη λίστα με τα πιθανά αίτια. Το τι βιώνει κάποιος κατά τη διάρκεια της παράλυσης ύπνου διαφέρει από άνθρωπο σε άνθρωπο, αλλά οι περισσότερες μαρτυρίες αναφέρονται σε ήχους ή βόμβους, παρουσίες –ορατές ή αόρατες–, ακόμη και εξωσωματικές εμπειρίες, δηλαδή κάποιοι βλέπουν ότι βγαίνουν από το σώμα τους και εποπτεύουν τους ίδιους και το χώρο όπου κοιμούνται από ψηλά. Πολλές θεραπείες έχουν δοκιμαστεί σε εθελοντές, αλλά είναι δύσκολο να γίνουν γενικεύσεις, ακριβώς επειδή η φύση του προβλήματος είναι τόσο ιδιαίτερη. Το πρώτο και πιο σημαντικό βήμα είναι να ενημερωθεί κανείς για τα στάδια και τις διαταραχές ύπνου, να αποδεχτεί το γεγονός ότι η μυϊκή ατονία που συνδέεται παραδοσιακά με τον RΕΜ ύπνο είναι κάτι απολύτως φυσιολογικό. Για τις περισσότερες περιπτώσεις, αυτές που δεν κρύβουν ψυχοπαθολογικά αίτια, η αποκατάσταση της έλλειψης ύπνου είναι αρκετή. Αν όμως τα συμπτώματα επιμείνουν, τότε πρέπει να αξιολογηθεί αν πρόκειται για περιστατικό ναρκοληψίας ή χρήζει ψυχιατρικής βοήθειας με φάρμακα ή νάρκωση.

Από τη λαϊκή παράδοση στο Χάρβαρντ
Οι πρώτες αναφορές στην παράλυση ύπνου χάνονται στο βάθος του χρόνου στις παραδόσεις πολλών λαών της Γης. Στη δυτική παράδοση συναντάμε τους Incubi και Sucubi, τους δαίμονες που πλησιάζουν τους ανθρώπους στον ύπνο τους και τους επιτίθενται ακόμη και σεξουαλικά. Κάποιες δοξασίες συνδέουν αυτούς τους θρύλους και με τους βρικόλακες. Στην ελληνική λαϊκή παράδοση η παράλυση ύπνου συνδέεται με ένα πλάσμα της φαντασίας, ένα δαίμονα, τη Μόρα (κατά άλλους Βραχνάς ή Βαρυπνάς), που υποτίθεται πως κάθεται πάνω στο στήθος του ατόμου και του προκαλεί ασφυξία ή του κλέβει τη μιλιά. Ακούγεται σαν παραμύθι, αλλά οι επιστήμονες που μελετούν τις διαταραχές ύπνου, όπως τις παραϋπνίες, τους τρόμους και την άπνοια, βρίσκουν πίσω από αυτούς τους μύθους καταστάσεις που εξηγούνται λογικά. Κάποιοι επιστήμονες έχουν αποδώσει στην παράλυση ύπνου πολλές ανεξήγητες μαρτυρίες ανθρώπων (όπως τον ισχυρισμό ότι τους έχουν απαγάγει εξωγήινοι). Αυτό υποστηρίζει για παράδειγμα η μελέτη της Σούζαν Μπλάκμορ και του Μάρκους Κοξ του Πανεπιστημίου Δυτικής Αγγλίας. Στα ίδια περίπου συμπεράσματα καταλήγει και η έρευνα δύο Αμερικανών ψυχολόγων στο Χάρβαρντ, του Ρίτσαρντ ΜακΝάλι και της Σούζαν Κλάνσι, που υποστηρίζουν ότι το 40% του παγκόσμιου πληθυσμού υποφέρει από παράλυση ύπνου. Γι’ αυτούς, η παράλυση ύπνου είναι κάτι πολύ συνηθισμένο, ο τρόπος που το μυαλό μας αντιδρά στη στέρηση ύπνου, δείχνοντάς μας εικόνες και γεννώντας (παρ)αισθήσεις που θα μας τρομάξουν και θα μας οδηγήσουν ξανά στον ίσιο δρόμο του οκτάωρου ύπνου και της απελευθερωμένης από εφιάλτες ξεκούρασης.

Λύθηκε το μυστήριο του Τριγώνου των Βερμούδων;

Το μυστήριο του Τριγώνου των Βερμούδων, που έχει κατά καιρούς καταστεί υπεύθυνο για τις εξαφανίσεις εκατοντάδων πλοίων και αεροσκαφών, υποστηρίζει πως έλυσε ένας Αυστραλός ερευνητής. Όπως λέει ο καθηγητής Joseph Monaghan δεν πρόκειται ούτε για εξωγήινους, ούτε για την χαμένη Ατλαντίδα, όπως έχει κατά καιρούς ακουστεί, αλλά για γιγαντιαίες φυσαλίδες μεθανίου, οι οποίες όταν αρχίζουν την άνοδο προς την επιφάνεια της θάλασσας εκτοπίζει το νερό.

Το Τρίγωνο των Βερμούδων είναι μια τριγωνική γεωγραφική περιοχή ανάμεσα στις Βερμούδες, το Πουέρτο Ρίκο και την Φλώριντα των Ηνωμένων Πολιτειών. Οι αναφορές για ανεξήγητα συμβάντα αρχίζουν από το 1940. Μερικά από τα πλοία που εξαφανίστηκαν, βρέθηκαν αργότερα τελείως εγκαταλελειμμένα, ενώ άλλα δεν εντοπίστηκαν ποτέ χωρίς να στείλουν κανένα σήμα κινδύνου. Ένα εντυπωσιακό περιστατικό ήταν η εξαφάνιση του πυρηνικού υποβρυχίου «Scorpion» τον Μάιο του 1968: αν και ανακαλύφθηκε μερικούς μήνες αργότερα στον πυθμένα του ωκεανού, δεν κατέστη δυνατόν να δοθεί μια εξήγηση για το δυστύχημα.

Σύμφωνα με την έρευνα του καθηγητή Ωκεανογραφίας του πανεπιστημίου της Μελβούρνης, Joseph Monaghan, κάτω από τον πυθμένα του Ατλαντικού Ωκεανού στην περιοχή που αποκαλείται τρίγωνο των Βερμούδων, βρίσκονται τεράστια αποθέματα μεθανίου. Ασθενείς σεισμικές δονήσεις είναι πιθανό να απελευθερώνουν μεγάλες ποσότητες του αερίου, δημιουργώντας «κενά» στη θάλασσα και παρασύροντας όποιο πλοίο ή αεροπλάνο τυγχάνει να βρίσκεται στην περιοχή.

«Το μεθάνιο σε μεγάλα βάθη είναι υγροποιημένο και υπό πίεση. Όταν όμως βρει μια οδό διαφυγής και αρχίσει την άνοδό του προς την επιφάνεια της θάλασσας μετατρέπεται σε αέριο που διαστέλλεται γεωμετρικά. Όποιο πλοίο βρεθεί στο σημείο, χάνει κυριολεκτικά το νερό από κάτω του, με αποτέλεσμα να βυθιστεί χωρίς να αφήσει ίχνη. Το ίδιο συμβαίνει και με όποια αεροσκάφη πετούν πάνω από την περιοχή, που χάνουν την στήριξή τους και συντρίβονται στο κενό που αφήνει από κάτω της η φυσαλίδα - δολοφόνος», εξηγεί ο καθηγητής.