| Ιδού, λοιπόν, οι υπέρογκες αμοιβές των γαλάζιων golden boys, στις οποίες ο Πρωθυπουργός θέλει τη συναίνεσή μας… | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| Στην εποχή της κρίσης για τους πολλούς, να και κάποιοι που δεν έχουν κανένα πρόβλημα μιας και αμείβονται υπέρογκα με δημόσιο χρήμα, τη στιγμή που ο λαός καλείται να σφίξει και πάλι το ζωνάρι για να βγούμε ( πότε άραγε;) από την κρίση. Δεν είναι άλλοι από τους Διοικητές Τραπεζών και άλλων Δημοσίων Οργανισμών. Δείτε τους παρακάτω πίνακες:
Οι παραπάνω, όπως και πολλοί άλλοι «μάγοι» της αγοράς, αμείβονται επιπλέον με έξοδα παραστάσεως, αμοιβές από θυγατρικές και συμβούλια, πιστωτικές κάρτες, bonus, stock options, αυτοκίνητα, υψηλή ιδιωτική ασφάλιση κλπ.
ΔΕΝ συμπεριλαμβάνονται πρόσθετες αμοιβές καθώς και η προνομιακή απόκτηση μετοχών της Εθνικής αξίας εκατομμυρίων € Ακολουθεί ενδεικτικός πίνακας των 5 πιο ευνοημένων από τα 70 μεγαλοστελέχη της ΕΤΕ που έλαβαν συνολικό bonus 13.851.217,9 € υπό μορφή υπεραξιών μετοχών (προνομιακή απόκτηση μετοχών):
χωρίς να περιλαμβάνονται επιπλέον αποδοχές αποζημιώσεις, συμμετοχές σε ΔΣ, bonus, κ.α.
Την ίδια ώρα 400 εργαζόμενοι (του Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου) ανήκουν στη γενιά των 700 ευρώ, χωρίς να πληρώνονται υπερωρίες και μπόνους... Ισχύουν όλα αυτά, κ. Φιλιππίδη; Εν μέσω οικονομικής κρίσης, οι κοινοί θνητοί καλούνται να δεχτούν μεγαλύτερη συμπίεση και λιτότητα στα εισοδήματά τους, ενώ golden boys και golden girls συνεχίζουν να απολαμβάνουν τεράστιες και προκλητικές αμοιβές και άλλες παροχές… Έτσι, άραγε, θα βγάλει η κυβέρνηση την οικονομία από την κρίση; Ποιον κοροϊδεύουν; | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Monday, June 8, 2009
Κ. Καραμανλής: «Οι δυσμενείς οικονομικές εξελίξεις απαιτούν συναίνεση…»
Sunday, June 7, 2009
Φόβους για επίθεση της Αλ Κάιντα εκφράζουν οι μυστικές υπηρεσίες της Γερμανίας
 ΑΠΕ | ||
| Ισχυρή είναι η παρουσία της Γερμανίας στο Αφγανιστάν | ||
| ||
Σύμφωνα με το Der Spiegel που επικαλείται ανώτερες πηγές των μυστικών υπηρεσιών, ενδεχόμενη επίθεση σχεδιάζεται πριν από τις γερμανικές βουλευτικές εκλογές ως «απάντηση» της Αλ Κάϊντα στην παρουσία της Γερμανίας στο Αφγανιστάν. Το Der Spiegel σημειώνει ότι επαγρύπνηση υπάρχει και στο εσωτερικό της χώρας. Newsroom ΔΟΛ, με πληροφορίες από ΑΠΕ/Γαλλικό/Γερμανικό |
Συλλαμβάνουν τους ροκάδες στο Ιράν
Διώκονται ως «πιστοί του Σατανά» 100 άνθρωποι που παρακολούθησαν συναυλία
ΤΕΧΕΡΑΝΗ Περίπου 100 άνθρωποι που πήραν μέρος σε μια ροκ συναυλία στην πόλη Σιράζ του Νοτίου Ιράν συνελήφθησαν από τις αρχές κατηγορούμενοι ως μέλη «ομάδας πιστών του Σατανά».
«Τα μέλη ομάδας που λατρεύει τον Σατανά συνελήφθησαν στη διάρκεια ανήθικης συναυλίας στη Σιράζ» δήλωσε ο τοπικός υπεύθυνος των Φρουρών της Επανάστασης Αμπάς Χαμιντί.
«Η συναυλία γινόταν σε έναν κήπο κοντά στην πόλη και η σατανιστική τελετή μεταδιδόταν σε όλον τον κόσμο μέσω του Ιnternet» είπε, προσθέτοντας ότι οι συνδαιτυμόνες «έπιναν αλκοόλ,τραυματίζονταν και ρουφούσαν το αίμα». Οι συλλήψεις ήταν αποτέλεσμα επιχείρησης παρακολούθησης «ομάδων σχετιζομένων με το εξωτερικό» από τις υπηρεσίες πληροφοριών των Μπασιτζί, οι οποίοι υπάγονται στους Φρουρούς της Επανάστασης.
Οι ιρανικές αρχές ταυτίζουν συνήθως τις συναυλίες ροκ, οι οποίες είναι απαγορευμένες στην Ισλαμική Δημοκρατία, με σατανιστικές τελετές. Οι Φρουροί της Επανάστασης, ιδεολογικός θεματοφύλακας του ισλαμικού καθεστώτος, και οι Μπασιτζί έχουν εντείνει τελευταία την εκστρατεία κατά των «παρακμιακών φαινομένων» στην κοινωνία, τα οποία κατά τη γνώμη τους εντάσσονται στο πλαίσιο της δυτικής πολιτισμικής επίθεσης κατά του Ιράν.
Μάλια-κουβάρια.
Οι άτακτες βρετανίδες καλόγριες μαζεύτηκαν λοιπόν τακτικότατα από τα ντόπια όργανα του Νόμου και οδηγήθηκαν στον εισαγγελέα. Αυτός άσκησε δίωξη για δύο αδικήματα. Το πρώτο, «πρόκληση σκανδάλου από κοινού». Μέχρι εδώ, καλά. Εκεί που αναγκάστηκα να βγάλω τον Ποινικό Κώδικα από το ψυγείο, συγκεκριμένα από κάτω-δεξιά, όπου τον είχα βάλει για αντιστήριγμα, ήταν όταν διάβασα για το δεύτερο αδίκημα. Οι «αγγλίδες» κατηγορούνταν και για «αντιποίηση θρησκευτικού λειτουργήματος».
Καθώς έχω μια εξοικείωση με το αδίκημα της αντιποίησης, αφού εδώ και χρόνια παριστάνω το δικηγόρο, σε δικαστήρια, δημόσιες υπηρεσίες και κυρίως σε μπαρ και μπουζουξίδικα (πρέπει να είμαι ο μόνος που στον Κιάμο, αντί για γαρύφαλλα, πετούσα επαγγελματικές κάρτες σε πίστα και ωραίες υπάρξεις), ανέτρεξα αμέσως στο άρθρο 176 του Ποινικού Κώδικα για να βεβαιωθώ για τη διατύπωση. Ο lex λοιπόν, αναφέρει κατά λέξ’ : «Όποιος δημόσια και χωρίς δικαίωμα φορά στολή δημοσίου, δημοτικού, κοινοτικού ή θρησκευτικού λειτουργού, που δεν δικαιούται να φέρει νόμιμα, τιμωρείται με φυλάκιση κλπ».
Μετά απ’ αυτό, αν υποψιαστώ ότι στο μυαλό του εισαγγελέα που άσκησε τη δίωξη για το συγκεκριμένο αδίκημα, ράσο + ζαρτιέρα + στρινγκ = ΕΠΙΣΗΜΗ ΣΤΟΛΗ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΟΥ ΛΕΙΤΟΥΡΓΟΥ, τότε θα το διαλαλήσω χαρούμενα ότι, ναι, κάτι έχει αλλάξει στην Ελληνική Δικαιοσύνη, προς το πολύ πιο αισθησιακό και το γουστάρω τρελά!!
Μπάνκ Ρόμπερ
XMLStringListSearchKey(data,'Export\Sales\Sale\Items\Item\Quantity','Export\Sales\Sale\Items\Item\',p,0,sdum,new_p)
Saturday, June 6, 2009
απαγορευμένες ελληνικές παροιμίες
Καράβι που αργεί, σκατά είναι φορτωμένο
Ο καθένας την πορδή του μοσχολίβανο την έχει
Ο κουφός και ο κλανιάρης πάνε δίπλα στα νταούλια
(εξήγηση: ο ένας για να ακούει και ο άλλος για να μην ακούγεται)
Οι πουτάνες κι οι τρελές έχουν τις τύχες τις καλές
Οι γύφτοι τα μαλώματα τα 'χουν για πανηγύρια
Παρακαλετό μουνί, ξινό γαμήσι
Παιδιά, σκατά και σύννεφα δεν πιάνονται
Πέρσι έχεσε, φέτος βρώμισε
Πολύ κο-κο και κανένα αβγό
Το μουνί και το χταπόδι, όσο το χτυπάς απλώνει
Το μουνί και το πριόνι, όποιος δεν τα ξέρει ιδρώνει
Το ράσο θέλει καλοπέραση κι η πουτανιά φτιασίδι
Τον κώλο βάζει o μάγειρας, σκατά θα μαγειρέψει
Το ντέφι κι' η Αποκριά είναι του πούστη η χαρά
η βιομηχανία της μουσικής και ο ρόλος των δισκογραφικών εταιρειών. τα σύγχρονα σκλαβοπάζαρα της μουσικής βιομηχανίας.
Θα ξεκινήσω ανάποδα. Οχι από την αρχή, αλλά από το τέλος της διαδρομής για την μουσική βιομηχανία στην Ελλάδα με την μορφή που την ξέραμε εως τώρα. Κάθε «τέλος εποχής» αυτοπροσδιορίζεται κατά έναν περίεργο τρόπο από έναν πρακτικό «συμβολισμό». Για την χώρα μας ένας τέτοιος συμβολισμός αποτελεί η στιγμή της κατεδάφισης των studio ηχογράφησης της columbia. To ποιοί πήραν την απόφαση για την συγκεκριμένη ενέργεια αποκτά τεράστια σημασία. Είναι οι σημερινοί ιδιοκτήτες -οι απόγονοι του ΜΙΝΩΣ ΜΑΤΣΑ- του χώρου που έγινε η κατεδάφιση, όπου στεγαζόντουσαν γραφεία, αποθήκες και τα studio της Ελληνικής μουσικής αυτοκρατορίας που «έχτισε» ο ίδιος. Για ποιόν λόγο έγινε αυτό; Μά φυσικά για να φτιαχθεί ένα μεγάλο συγκρότημα πολυτελέστατων κατοικιών. Το να γκρεμιστεί μέσα σε μία νύχτα, με ευθύνη του υπουργείου πολιτισμού που δεν «ήξερε» και δεν «κατάλαβε» ότι χάνεται στην κυριολεξία ένα μουσείο τέχνης το οποίο «μεγάλωσε» μουσικά γενιές και γενιές και το οποίο φιλοξένησε συνθέτες και μουσικούς που σφράγισαν με την παρουσία τους την ιστορική διαδρομή της νεώτερης Ελλάδας, αποτελεί την οπτική γωνία με την οποία χρόνια τώρα βλέπουν οι δισκογραφικές εταιρείες και το Ελληνικό κράτος το «βιομηχανικό προιόν» που ακούει στο όνομα μουσική.
Υπηρετώντας αυτόν τον χώρο τα τελευταία είκοσι χρόνια σχεδόν, από την πλευρά των «συνεργατών» όπως αποκαλούσαν οι δισκογραφικές εταιρείες τους ιδιοκτήτες δισκοπωλείων και το απασχολούμενο προσωπικό τους, είχα την τύχη να αποκτήσω εμπειρία για το πώς σκέφτονται και λειτουργούν τα μονοπώλια, πώς ρυθμίζονται οι νόμοι της «ελεύθερης αγοράς» του συγκεκριμένου προιόντος. Είχα την τύχη να συνειδητοποιήσω από πολύ «πρώτο χέρι» το παντελώς ηλίθιο της σημασίας του όρου «υγιής ανταγωνισμός».
Το εκπληκτικό με τον συγκεκριμένο χώρο είναι, ότι κάθε πολυεθνική δισκογραφική εταιρεία αποτελεί από μόνη της ένα μονοπώλιο ! Ολα αυτά τα μονοπώλια συγκροτούν ένα καρτέλ που διαμορφώνει απόλυτα και εντελώς αυθαίρετα όχι μόνο την τιμή του προιόντος – πράγμα παράνομο απο την Ευρωπαική νομοθεσία- αλλά και την διαχρονική εξέλιξη σε καθαρά πολιτιστικό επίπεδο της μουσικής κουλτούρας και διαπαιδαγώγησης του ευρύτερου παγκόσμιου μουσικού κοινού. Με λίγα λόγια οι δισκογραφικές εταιρείες προσπαθουν να «επιβάλλουν» μέσω συγκεκριμένων τρόπων προώθησης, το είδος της μουσικής που θα ακούει ο ακροατής και εν δυνάμει καταναλωτής.
Πόσοι από εμάς έχουν συνειδητοποιήσει ότι στην ουσία δεν υπάρχει -παρά στο ελάχιστο- ανταγωνισμός μεταξύ αυτών των εταιρειών; Στα σούπερ μάρκετ μπορείς να βρείς και να συγκρίνεις τιμές μεταξύ βασικών αγαθών. Συγκρίνεις τις τιμές στο αλεύρι λόγου χάρη, συγκρίνεις τις τιμές στο γάλα, στα γιαούρτια, σε όλα τα είδη.
Στην μουσική βιομηχανία δεν υπάρχουν τέτοιοι νόμοι. Γιατί ο κάθε καλλιτέχνης, μουσικός, ερμηνευτής, συνθέτης μπορεί να υπογράψει συμβόλαιο συνεργασίας μόνο σε μια εταιρεία, και η δουλειά του μπορεί να εκδωθεί μόνο από την εταιρεία που έχει τα δικαιώματα του για όσο χρόνο διαρκεί το συνήθως αποικιοκρατικό συμβολαιο που καλείται να υπογράψει κυρίως ο νεοεμφανιζόμενος καλλιτέχνης. Με λίγα λογια η κάθε εταιρεία κατέχει στην κυριότητα της ένα μοναδικό προιόν που αποκλείεται να το βρείς από κάπου αλλού για να μπορείς να συγκρίνεις τιμές.
Δανειζομαι στην τύχη ένα όνομα. Γιάννη Πάριος. Γνωστός και μη εξαιρετέος. Εκατομμύρια πωλήσεις στην καριέρα του σε δίσκους, κασσέτες, CD και τώρα DVD. Εαν θέλεις να ακούσεις την νέα μουσική δουλεία του συγκεκριμένου καλιτέχνη μπορείς να την προμηθευτείς μόνο από την MINOS-EMI. Από πουθενά αλλού. Καμία άλλη εταιρεία δεν έχει τα δικαιώματα του. Εαν θέλεις να ακούσεις τον Παχάλη Τερζή, μόνο από την SONY-BMG. Από πουθενά αλλού. Εαν γουστάρει το παιδί σου να ακούσει το τραγούδι του Ρουβά, που θα μας εκποσωπήσει στην EUROVISION, μπορεί να το αγοράσει ο καταναλωτής αλλά και η επιχείρηση που θα του το προσφέρει μόνο από την UNIVERSAL. Απο πουθενά αλλού! Μια ωραία πρωία λοιπόν συνεδριάζει το Διοικητικό συμβούλιο του I.F.P.I. που αποτελείται από τους διευθυντές των Εν Ελλάδι δισκογραφικών εταιρειών και μεταξύ άλλων, συζητάνε και το θέμα των τιμών. Πρώτη τον χορό των αυξήσεων ξεκινάει η MINOS-EMI. Η ναυαρχίδα της Ελληνικής μουσικής βιομηχανίας είτε στο Ελληνικό, είτε στο διεθνές ρεπερτόριο γιατί καλύπτει το 60% περίπου της παραγωγής στην Ελληνική μουσική βιομηχανία. Είναι ο λεγόμενος «καινούργιος τιμοκατάλογος» που έν ήδοι κυβερνητικού διατάγματος αποστέλεται σε όλους τους «συνεργάτες». Σε λιγότερο από μια εβδομάδα ακολουθούν «νέοι τιμοκατάλογοι» από σχεδόν όλες τις υπόλοιπες δισκογραφικές εταιρείες. Με αυτόν τον τρόπο το cd το βρήκα σαν εμπόρευμα στα εννέα ευρώ( 2.700 δρχ. τότε…) περίπου -οι νέες κυκλοφορίες- το 1989, και τα άφησα στα είκοσι δύο ευρώ !!! το 2008. Μια αδικαιολόγητη αύξηση του 150% περίπου. Και να σκεφτεί κανείς ότι η τιμή του cd, στις νέες κυκλοφορίες σταθεροποιήθηκε στα δεκαοχτώ με είκοσι ευρώ από το 2.000 !!!. Εαν δεν είναι αυτός ο ορισμός του καρτέλ, τότε ποιός είναι ;
Μεταφερόμαστε Χριστούγεννα του 1995(;). Συνήθως στις εορταστικές περιόδους της αγοράς, στην δισκογραφία κυκλοφορούν όλες οι νέες μουσικές δουλειές των γνωστών ονομάτων. Τότε βέβαια δεν υπήρχε κρίση. Θα σας καταθέσω μια μαρτυρία για το πώς οι ίδιες οι εταιρείες δημιούργησαν με την πολιτική τους την κρίση στην δισκογραφική αγορά, πρίν καν αυτή επεκταθεί σε όλους τους τομείς. Τότε είμαι μέλος του Δ.Σ. του Πανελληνίου συλλόγου δισκοπολών, που αντιπροσωπεύει περίπου 200 μικρομεσαία δισκοπωλεία από τον Εβρο εώς την Κρήτη. Εννοείται πως η τότε αλυσίδα δισκοπωλείων «METROPOLIS» αλλά και τα μεγάλα δισκοπωλεία της Θεσσαλονίκης «ΠΑΤΣΗΣ» αρνούνται να γίνουν μέλη στον σύλλογο μας γιατί θέλουν να έχουν «μεγαλύτερα περιθώρια ευελιξίας στις κατ’ ιδία διαπραγματεύσεις με τις εταιρείες» όπως μας δηλώθηκε. Κατανοητό αυτό. Εκείνη την εποχή λοιπόν το cd με βάση τους νέους τιμοκαταλόγους που μας έστειλαν, παρουσίαζε μια αύξηση μέσα σε πέντε χρόνια 100%. Αρχίζουμε να διαμαρτυρόμαστε σαν σύλλογος πιά. Παίρνω τηλέφωνο τον οικονομικό διευθυντή της ΜΙΝΟΣ και ακολουθεί ο παρακάτω διάλογος :
- Kύριε τάδε μου (σημ. συντάκτη…που δυστυχώς δεν θυμάμαι το όνομα σου ρε κερατά…) δεν καταλαβαίνετε ότι η συγκεκριμένη οικονομικη πολιτική που ακολουθείτε με τις συνεχόμενες αυξήσεις θα επιφέρει μεγάλο πρόβλημα στην αγορά; Δεν καταλαβαίνετε ότι το συγκεκριμένο προιόν έχει ανάγκη από μια διαφορετική αντιμετώπιση ;
- Και τι θέλετε να κάνουμε. Οταν πέφτουν οι πωλήσεις εμείς αυξάνουμε τις τιμές για να ισοσκελίσουμε τον ισολογισμό της εταιρείας. Σε ένα μήνα είμαστε υποχρεωμένοι να παρουσιάσουμε το ισολογισμό βάσειτων οικονομικών στόχων που μας έβαλαν οι απ’ έξω. ( Οπου οι «απ’ έξω» στην συγκεκριμένη περίπτωση βάζεται τον οικονομικό διευθυντή της EMI στην Αγγλία που μοιράζει τους οικονομικούς στόχους της κάθε χρονιάς στους εδώ διευθυντές των θυγατρικών. Η ΕΜΙ έχει ήδη εξαγοράσει την ΜΙΝΩΣ στην εποχή που αναφέρομαι.)
- Μα είναι λογική αυτή που μου λέτε; Πως εμείς θα δώσουμε στον καταναλωτή ένα cd στην τιμή των 16 και 17 ευρώ ; Δεν καταλαβένεται ότι εμείς τα μαγαζιά θα πληρώσουμε την πολιτική σας και οι καταναλωτές θα γυρίσουν την πλάτη σε όλους μας ;
- Τι να σου κάνω εγώ; Οποιο μαγαζί θέλει ας μην αγοράσει τον Πάριο. Ο καταναλωτής που θέλει να τον αγοράσει, θα τον βρεί στο επόμενο μαγαζί, αλλά και συλογικά να μου πείς ότι δεν θα τον αγοράσετε θα το δώσουμε στα μεγάλα μαγαζιά και στις «αλυσίδες». Εσείς θα χάσετε. Πάριο έχουμε μόνο εμείς, και εμείς καθορίζουμε τις τιμές.
Τέλος διαλόγου. Εκβιασμός είπατε; Εχει και συνέχεια !
Kατα αρχάς να ζητήσω συγνώμη προκαταβολικά, δεν θυμάμαι εάν όλα αυτά έγιναν το 94, το 95, ή το 96. Οπως θα δείτε έχει μικρή σημασία. Τα πρώτα σημάδια λοιπόν της πτώσης στις πωλήσεις ηχογραφημάτων δεν άργησαν να φανούν. Λογικό, εάν σκεφθεί κανείς ότι ακόμη και σήμερα χρειάζεται ενα ημερομίσθιο του βασικού μισθού για να αγοράσει κανείς ένα cd!. Αμέσως μετά από εκείνον τον διάλογο και το τέλος της εορταστικής περιόδου, πραγματοποιούμε γενική συνέλευση σαν σύλλογος και αποφασίζουμε να αντιδράσουμε. Κανονίζουμε να δούμε όσους διευθυντές μπορούμε ξεχωριστά τον καθένα στην αρχή, να επισκεφθούμε το σωματείο των Ελλήνων Τραγουδιστών, να επισκεφθούμε τον τότε υφυπουργό εμπορίου Κ. Χρυσοχοίδη, να διοργανώσουμε μια κεντρική εκδήλωση στο Θέατρο ΠΑΛΛΑΣ για να ενημερώσουμε τον κόσμο για την πολιτική των εταιρειών και τέλος να παραστούμε στην επόμενη συνεδρίαση του I.F.P.I. και να συζητήσουμε τα προβλήματα της μουσικής βιομηχανίας παρουσία όλων των διευθυντών των δισκογραφικών εταιρειών. Και ήρθε η ώρα να μιλήσω με ονόματα. Προσωπικά συμμετέχω σε δύο συναντήσεις στην αρχή. Με τον κ. ΜΙΛΤΟ ΚΑΡΑΤΖΑ τότε διευθυντή της BMG ο οποίος ήταν και ο πρόεδρος του Δ.Σ. του τότε I.F.P.I. και στην συνέχεια με τον κ. ΚΩΣΤΑ ΚΑΠΠΟ ο οποίος ήταν διευθυντής της Ελληνικής MUSIC-BOX που τότε πρόσφατα είχε συγχωνευτεί με την ΛΥΡΑ, μια από τις ιστορικότερες Ελληνικές εταιρείες της μουσικής βιομηχανίας που αποτελούσε το αντίπαλο δέος για τις πολυεθνικές εταιρείες στην εγχώρια μουσική αγορά. Υποσχέσεις και από τους δύο, κυρίως όμως από τον κ. ΚΑΠΠΟ για υποστήριξη των αιτημάτων μας, στο επερχόμενη κρίσιμη συνεδρίαση. Συνάντηση με τον Χρυσοχοίδη και δευσμεσή του ότι θα εξετάσει το αίτημα μας για μείωση του ΦΠΑ στα μουσικά είδη από 18% σε 8%. Αυτομάτως θα είχαμε μια μείωση τιμής της τάξης του 10%. Υποσχόμαστε και εμείς σαν σύλλογος να πιέσουμε τις εταιρείες και τα μέλης μας για περαιτέρω μείωση των τιμών. Συναντάμε εκπροσώπους από τους τραγουδιστές, όπως ΚΩΣΤΑ ΤΟΥΡΝΑ και ΔΗΜΗΤΡΑ ΓΑΛΑΝΗ. Πλήρης ταύτιση απόψεων, ενώ μας διαβεβαιώνουν ότι και εκείνοι αντιμετωπίζουν μεγάλα προβλήματα με την μη καταβολή των πνευματικών δικαιωμάτων από τις δουλειές τους, ενώ σε πολλές περιπτώσεις τα λογιστήρια των εταιρειών δεν τους επιτρέπουν να δουν στοιχεία πωλήσεων από τους δίσκους τους !!! Διοργανώνουμε με την υποστήριξη τους, μια καταπληκτική συζήτηση-μουσική εκδήλωση σε ένα ασφυκτικά γεμάτο θέατρο ΠΑΛΛΑΣ που την ονομάζουμε «για την χαμένη “τιμή” του Ελληνικού τραγουδιού». Το μουσικό μέρος της εκδήλωσης απ’ ότι θυμάμαι καλύπτει η ΤΑΝΙΑ ΤΣΑΝΑΚΛΙΔΟΥ και ο ΑΛΚΙΝΟΟΣ ΙΩΑΝΝΙΔΗΣ. Ενημερώνουμε τον κόσμο για τις ενέργειες μας και για τα προβλήματα της Ελληνικής δισκογραφίας, προσπαθώντας να αναδείξουμε την πολιτιστική διάσταση του προβλήματος και ότι σαν προιόν καλλιτεχνικής έμπνευσης διαφοροποιείται από τα υπόλοιπα άψυχα εμπορικά προιόντα, απαιτώντας παράλληλα την δραστική μείωση των τιμών έτσι ώστε να είναι εύκολα προσβάσιμο σε κάθε σπίτι και κοινωνική τάξη.
Μετά από όλα αυτά έρχεται η μέρα της κρίσης. Μια πενταμελής επιτροπή του συλλόγου μας, μεταξύ αυτών και εγώ, συμμετέχουμε στην συνεδρίαση του ΔΣ του IFPI. Συμμετέχουν οι κ.κ. ΚΑΡΑΤΖΑΣ, ΚΑΠΠΟΣ, ΙΩΑΝΝΟΥ από την UNIVERSAL και ο ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΕΤΡΙΔΗΣ – ο γνωστός μουσικός παραγωγός- τότε διευθυντής της VIRGIN.
Toυς διευθυντές της MINOS – EMI και της SONY δεν τους θυμάμαι. Η ατμόσφαιρα είναι από εχθρική εώς πολεμική. Μας δηλώνουν απερίφραστα, ότι εαν μειωθεί το ΦΠΑ σε 8% την άλλη μέρα θα βγούν όλες οι εταιρείες μαζί και θα ανακοινώσουν νέες αυξήσεις των προιόντων τους της τάξης του 10% !!!. Αρνούνται οποιαδήποτε μείωση τιμών, ενώ θυμάμαι τον κ. ΙΩΑΝΝΟΥ σηκωμένο όρθιο, να φωνάζει και να λέει «δεν θα κάνετε εσείς ότι θέλετε, εμείς θα καθορίσουμε τις τιμές, είναι δικά μας τα προιόντα και όποιος γουστάρει ας αγοράζει». Αυτός ήταν ο ρόλος του σκληρού «μπάτσου». Δείτε τώρα και τον ρόλο του καλού «μπάτσου». Απο τον διευθυντή της ΜΙΝΩΣ ή της SONY (δυστυχώς αυτή την λεπτομέρεια δεν την θυμάμαι καλά…) να μας λέει… «ελάτε ρε παιδιά ας βρούμε μια λύση, αφού έτσι και αλλιώς το σίγουρο είναι ότι τουλάχιστον τα μισά σας μέλη θα ακολουθήσουν την πολιτική μας, με κάποιες “παροχές” επιπλέον που θα τους δώσουμε, ενώ άμεσος στόχος μας είναι να βοηθήσουμε τις μεγάλες λιανικές αλυσίδες του προιόντος μας, να ανοίξουν και άλλα σημεία πώλησης σε μεγάλους δήμους. Είναι κρίμα εσείς να “πεταχτέιτε έξω” από την αγορά». Ωμός εκβιασμός είπατε ;
Οσοι είχαν πεί ότι θα μας υποστηρίξουν είχαν πιεί το αμίλητο νερό, ενώ ακόμα θυμάμαι τον ΓΙΑΝΝΗ ΠΕΤΡΙΔΗ επί τρείς ώρες που κράτησε η κουβέντα, να έχει σκύψει το κεφάλι του, να μην καταφέρνει να αρθρώσει μία λέξη και να μην συμμετέχει καθόλου στην συζήτηση. Προφανώς διαφωνούσε απόλυτα με αυτά που έλεγαν οι συνάδελφοι του, αλλά που θάρρος να διαφωνήσει ανοικτά μαζί τους. Μεγάλη υπόθεση η καρέκλα του Διευθυντή σε δισκογραφική εταιρεία.
Ουτε καταλάβαμε πώς πέρασε ο χρόνος της συνάντησης. Φύγαμε εντελώς απογοητευμένοι από αυτά που ακούσαμε. Μετά από έναν μήνα περίπου, κάναμε γενική συνέλευση στο κτήριο της ΓΕΣΕΒΕ με πάνω από 100 μέλη από όλη την Ελλάδα. Εκεί, σε αυτήν την συνέλευση απλά επικυρώθηκε ο «θάνατος του εμποράκου». Κοινώς «όσο αντέξει ο καθένας μας». Προφανώς είχαν προηγηθεί τηλεφωνήματα από ανθρώπους των εταιρειών σε συγκεκριμένα μαγαζιά, στους πιό «παλιούς» του χώρου και άρχισαν οι τοποθετήσεις του στύλ «έχω οικογένεια να ζήσω, δεν μπορώ στα πενήντα μου να τα βάλω με τις εταιρείες»…«κοιτάχτε να συμβιβάσετε τα πράγματα»….«να πάρουμε τις εκπτώσεις που μας δίνουν»…χωρίς η πλειοψηφία των μελών να έχει την διάθεση να αντιληφθεί ότι το πρόβλημα δεν είναι μόνο ένα μικρό ποσοστό έκπτωσης ή μια παράταση πληρωμής κατά ένα μήνα, αλλά γενικότερα πρόβλημα της οικονομικής πολιτικής των εταιρειών και ότι σύντομα θα το βρίσκαμε μπροστά μας. Μια πρόταση που έγινε για την διερεύνηση δυνατοτήτων μήπως σαν σύλλογος φτιάξουμε έναν δικό μας συναιτερισμό στο πλαίσιο της κοινής αγοράς του προιόντος από τις εταιρείες, μαζικά από όλα τα μέλη του συλλόγου, διεκδικώντας έτσι καλύτερες τιμές, αποδοκιμάστηκε εν τη γενέσει του.
Ουσιαστικά από τα τέλη της δεκαετίας του 90 αρχίζει η αντίστροφη μέτρηση. Αυτό έρχεται σαν αποτέλεσμα των βραχυπρόθεσμων οικονομικών πολιτικών των δισκογραφικών εταιρειών που ενδιαφέρονται μόνο για άμεσα αποτελέσματα στα «κλεισίματα» των ισολογισμών χωρίς επί της ουσίας να υπάρχει μακροπρόθεσμη πολιτική για την προστασία του προιόντος. Τότε βέβαια ξεκινάει και η τεχνολογική έκρηξη του «κατεβάσματος» μουσικής από το internet, αλλά σας πληροφορώ ότι οι εταιρείες απλά παρακολουθούν χωρίς να μπορούν να επέμβουν στο συγκεκριμένο φαινόμενο. Η αντίδραση τους στην κρίση είναι σπασμωδική. Αρχίζουν να πουλάνε σε εξευτελιστικές τιμές με τον σορό, μουσικά προιόντα σε εφημερίδες και περιοδικά. Οσο η αγορά των cd γονατίζει και τα μικρομεσαία μαγαζία κλείνουν το ένα πίσω από το άλλο, αρχίζουν να αναζητούν νέα σημεία πώλησης. Τα βρίσκουν στα σουπερμάρκετ, χρηματοδοτούν νέες αλυσίδες πολυκαταστημάτων, μοιράζουν αφιδώς τα προιόντα τους στα περίπτερα, αρχίζει η πώληση μουσικών κομματιών σε εταιρείες κινητής τηλεφωνίας. Η πτώση όμως συνεχίζεται. Αρχίζουν οι απολύσεις προσωπικού, περικοπές μισθών, υπερωρίες δεν πληρώνονται πουθενά, μειώνουν τα κόστη της παραγωγής του προιόντος, πνευματικά δικαιώματα μόνο στα «πρώτα» ονόματα αποδίδονται, κλείνουν τις αποθήκες τους στις οποίες δούλευαν εκατοντάδες άνθρωποι, πουλάνε περιουσιακά τους στοιχεία μέχρι και τα αυτοκίνητα διανομής, διαλύουν τα δίκτυα διανομής τους, ξενοικιάζουν γραφεία μετακομίζοντας σε μικρότερα και τέλος συγχωνεύονται μεταξύ τους. Η ζημιά όμως έχει γίνει και είναι ανεπανόρθωτη. Το προιόν έχει ευτελιστεί, έχει χάσει την «μαγεία» του, ενώ οι καλές μουσικές δουλειές είναι πλέον ελάχιστες. Και εδώ αναρωτιέται κανείς : Που πήγαν όλα αυτά τα εκατομμύρια των εκατομμυρίων σε καθαρά κέρδη που την περίοδο 1970-1990 συσώρευσε η Ελληνική μουσική βιομηχανία;
Αλήστου μνήμης, η προσωπική μαρτυρία πρώην διευθυντή Ελληνικου Ρεπερτορίου της ΜΙΝΩΣ να μου λέει ότι «όταν έπεσε η χούντα και μπορούσαμε να ακούμε ελεύθερα ΜΙΚΗ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗ, ΜΑΝΟ ΛΟΙΖΟ, ΜΑΝΟ ΧΑΤΖΗΔΑΚΙ, πήγαμε και ανοίξαμε τις κλειδωμένες αποθήκες της εταιρείας. Χιλιάδες δίσκοι και κασσέτες βρέθηκαν εκεί. Είχαν φτιαχθεί πριν από το πραξικόπημα. Τα καθαρίσαμε και τα πουλήσαμε με τιμές του 75 και του 76 ενώ αυτά είχαν φτιαχθεί δέκα χρόνια πρίν. Μιλάμε για τεράστιο κέρδος. Το πολιτικό τραγούδι μέχρι το 85 μας άφησε τεράστια ποσά». Είπατε κάτι;
Για να σας «φτιάξω» λίγο περισσότερο ακόμα, να σας πώ ότι οι δισκογραφικές πληρώνουν μειωμένη φορολογία. Πώς γίνεται αυτό ; Το κράτος παρέχει το δικαίωμα κάθε χρόνο να φτιάχνεται ένα πρωτόκολο καταστροφής «άχρηστων εμπορευμάτων». Το λεγόμενο stock. Οι εταιρείες λοιπόν καταστρέφουν ότι «σαβούρα» τους έχει μείνει από παλαιότερες αποτυχημένες εμπορικά κυκλοφορίες, και το ποσό που αντιστοιχεί στο κατεστραμένο υλικό, αφαιρείται αμέσως από το ποσό που καλούνται να πληρώσουν κάθε χρόνο στην Εφορία. Καλό;
Την δεκαετία του 60 υπήρχαν καταγεγραμμένα γύρω στα 700 καταστήματα δίσκων σε όλη την Ελλάδα. Αυτήν την στιγμή δεν γνωρίζω εάν έχουν μείνει πάνω από 100 μικρομεσαίες επιχειρήσεις σε όλη την χώρα. Ακόμα και οι «μεγάλες αλυσίδες » αντιμετωπίζουν σοβαρά προβλήματα ρευστότητας. Οι παλιοί τους σύμμαχοι, τους έχουν εγκαταλείψει. Ομηρικοί καυγάδες ξεσπούν μεταξύ τους, γιατί οι εταιρείες προσπαθούν να πάρουν πίσω τις παροχές που τους έδωσαν, σε εκπτώσεις, παρατάσεις πληρωμών και παρακαταθήκες εμπορευμάτων
Τα Virgin Megastore κλείνουν το ένα μετά το άλλο.
Η λογική της απληστίας του κέρδους κατά την περίοδο της «χρυσής εποχής» της Ελληνικής Δισκογραφίας και οι τακτικές των τελευταίων ετών κατά την περίοδο της κρίσης είχαν τα συγκεκριμένα αποτελέσματα. Με ποιά λογική ένας δίσκος cd του Μάνου Χατζιδάκη – Το χαμόγελο της τζοκόντας ας πούμε – μετά από περίπου σαράντα χρόνια από την αρχική του έκδοση και έχοντας πουλήσει παγκοσμίως πάνω από 3.000.000 αντίτυπα !!!…συνεχίζει να βρίσκεται στην κατηγορία Top Price της ξεφτιλισμένης MINOS-EMI και να πωλείται σήμερα στην τιμή των 17 ευρώ περίπου; Μιλάμε για μια από τις μεγαλύτερες «απάτες» στην ιστορία της βιομηχανίας. Είναι τα αποτελέσματα της αυτορρύθμισης της αγοράς από τα μονοπώλια των δισκογραφικών εταιρειών.
Και οι υπόλοιποι ενδιαφερόμενοι ( καλλιτέχνες – δισκοπώλες ) που είναι ; Πουθενά !!! Ο καθένας στο μαγαζάκι του να περισσώσει ότι μπορεί. Οι μαγαζάτορες να προσπαθούν να ελειχθούν «κατά μόνας», ενώ η πλειοψηφία των καλλιτεχνών να κυνηγάει ένα καλό συμβόλαιο, με καλούς συνθέτες που θα τους δώσει μια πρόσκαιρη επιτυχία ανεβάζοντας έτσι έστω και προσωρινά τα νυχτοκάματα τους στις βραδυνές πίστες. Ολοι τους καταλαβαίνουν ότι είναι αναλώσιμα προιόντα και προσπαθούν να εκμεταλευτούν το γεγονός αυτό, για όσο ακόμα τα φώτα της διασημότητας θα «πέφτουν» επάνω τους. Ακόμα και νέοι καλλιτέχνες, νέα συγκροτήματα δίνουν γή και ύδωρ στις δισκογραφικές για λίγο glamour, λίγη φήμη, λίγη δημοσιότητα. Τα παλιά «βαριά» ονόματα έχουν αποσυρθεί και κάνουν μάλλον περιοδικές εμφανίσεις στην μουσική σκηνή του τόπου. Ετσι και αλλιώς δεν έχουν ανάγκη. Οι ίδιες οι εταιρείες δεν έχουν ανάγκη πιά. Υπάρχει όπως λένε «χρονικός ορίζοντας ανάκαμψης». Και μην σας φαίνεται περίεργο. Στήνουν τα δικά τους μαγαζιά στο internet. Αυτό σημαίνει δραστική μείωση του κόστου παραγωγής, λόγω μη κατασκευής φυσικού προιόντος. Σημαίνει βέβαια περισσότερες απολύσεις και νέα αποικιοκρατικά συμβόλαια προς τους καλλιτέχνες. Αλλά ποιός νοιάζεται ; Μήπως το κράτος ; Αυτό παρακολουθεί απλά την αυτορρύθμιση της αγοράς. Η ιστορία θα επαναλειφθεί. Μοναδική διέξοδος σε όλα αυτά φαντάζει να είναι η διακίνηση του μουσικού προιόντος από τους ίδιους τους δημιουργούς του στο internet. Χωρίς μεσάζοντες, χωρίς νταβάδες στην έμπνευση και στην δημιουργία. Για τον καταναλωτή καλό θα ήταν να στηρίξει τέτοιες προσπάθειες και κυρίως να στηρίξει μικρά επιλεγμένα δισκοπωλεία που έχουν εξειδίκευση στο ρεπερτόριο τους, σε ποιοτική μουσική από τον Ελληνικό και διεθνή χώρο. Για τους υπόλοιπους κατεβάστε άφοβα ότι θέλετε από το internet, χωρίς να δίνεται σημασία στο ηλίθιο σλόγκαν «η πειρατεία σκοτώνει την μουσική». Οι εταιρείες την δολοφόνησαν πολύ πριν εμφανισθεί η «πειρατεία».
συνέχεια...
Ενημερώθηκα για την απίστευτη επιστολή της ΑΕΠΙ στο πολυτεχνείο ΚΡΗΤΗΣ που φιλοξενεί στο blog του ο αιρετικός. Επί του πρακτέου ο omadeon εκανε συγκεκριμένες προτάσεις, η Rodia έδωσε συγκεκριμένα παραδείγματα και ανέβασε ένα πολύ καλό post περί copyright, ενώ ο indictos ανέφερε για το «κυνήγι» που υφίστανται τα μαγαζιά που χρησιμοποιούν μουσική, από την ΕΡΑΤΩ και τον ΑΠΟΛΛΩΝ.
Επανέρχομαι στο θέμα, για επιπλέον διευκρινίσεις και για κάποιες σκέψεις που δεν πρόλαβα να μεταφέρω στο προηγούμενο post. Ετσι και αλλιώς το θέμα που ανοίξαμε είναι τεράστιο και δεν εξαντλείται σε ένα ή δύο κείμενα.
Mε αφορμή λοιπόν την θεματολογία των σχολίων, θέλω να πώ ότι κατά την γνώμη μου, δεν μπορείς με κανέναν τρόπο να επιβάλεις πλαφόν ανώτερου κέρδους στην αγορά. Η διαμόρφωση της χονδρικής και λιανικής τιμής του προιόντος είναι ελεύθερη και ο μόνος περιορισμός που μπορεί να υπάρξει είναι να μην πωλείται στα καταστήματα κάτω της τιμής απόκτησης. Υπόκειται στο νόμο περί αθέμιτου ανταγωνισμού. Το κράτος δεν μπορεί με κανέναν τρόπο -σε καθεστώς ελεύθερης αγοράς- να επέμβει και να διαμορφώσει τις τιμές που ο πρωτογενής παραγωγός ορίζει στο προιόν του.
ακυβέρνητες πολιτείες
Ποινές για παράνομο «κατέβασμα» μουσικής-ταινιών από το Διαδίκτυο ενέκρινε η Γαλλία
| Στιγμιότυπο από τη συζήτηση στη Γαλλική Εθνοσυνέλευση | ||||||
| ||||||
Η Γαλλική Εθνοσυνέλευση ενέκρινε το σχέδιο νόμου που ποινικοποιεί το παράνομο «κατέβασμα» μουσικής και ταινιών από το Διαδίκτυο με κίνδυνο διακοπής της σύνδεσης, εφόσον οι χρήστες δεν συμμορφωθούν με τις σχετικές υποδείξεις. Το σχέδιο νόμου εγκρίθηκε, στη δεύτερη ανάγνωσή του, με 296 θετικές, έναντι 233 αρνητικών ψήφων. Με κύριο εμπνευστή τον ίδιο τον πρόεδρο Νικολά Σαρκοζί, το σχέδιο νόμου θα προωθηθεί και στη Γερουσία προκειμένου να λάβει την τελική έγκρισή του σε νόμο, ο οποίος θα καταστήσει τη Γαλλία την πρώτη χώρα στον κόσμο, που προβλέπει αυστηρές ποινές για το «κατέβασμα». Στις 9 Απριλίου οι βουλευτές των Σοσιαλιστών είχαν απορρίψει το σχέδιο νόμου, εκμεταλλευόμενοι την πλειοψηφία που τους προσέφερε στο «Ημικύκλιο» η μαζική απουσία των βουλευτών (577 συνολικά) από τη συνεδρίαση. Βάσει του νόμου, από το φθινόπωρο, όσοι επιδίδονται στο «κατέβασμα» ταινιών και μουσικής από το Διαδίκτυο, διαδικασία στην οποία αρέσκονται κατά κόρον οι Γάλλοι, θα αρχίσουν να λαμβάνουν ταχυδρομικώς τις πρώτες προειδοποιήσεις από το νέο θεσμικό όργανο την Ανώτατη Αρχή για την Διάδοση των Έργων και την Προστασία των Πνευματικών Δικαιωμάτων στο Ιντερνέτ (Hadopi). Σε περίπτωση υποτροπής, οι πρώτες διακοπές θα ξεκινήσουν το 2010, με τους «πειρατές» όμως να συνεχίζουν να πληρώνουν τη συνδρομή τους, πράγμα που θα συνιστά μία «διπλή ποινή» για τους καταναλωτές, όπως καταγγέλλει η αντιπολίτευση. |
Γυμνοί ποδηλάτες στον Λευκό Πύργο
Με σύνθημα «Και α και ου ποδήλατα παντού» πραγματοποιήθηκε την Πέμπτη στη Θεσσαλονίκη η 2η Διεθνής Ποδηλατοδρομία. Δεκάδες γυμνοί και ημίγυμνοι ποδηλάτες, αλλά και άτομα με ειδικές ανάγκες, ξεκίνησαν την πορεία τους από την οδό Μοναστηρίου, προχώρησαν προς τον Νέο Σιδηροδρομικό Σταθμό, κατέβηκαν από την πλατεία Βαρδαρίου, διέσχισαν το κέντρο και τερμάτισαν στον Λευκό Πύργο.
«Αντιμετωπίζουμε την κίνηση των αυτοκινήτων με τα γυμνά μας κορμιά σαν τον καλύτερο τρόπο για να υπερασπιστούμε την αξιοπρέπειά μας, εκθέτοντας την τρωτότητα που αντιμετωπίζεται από τους ποδηλάτες και τους πεζούς στους δρόμους μας καθώς και τις αρνητικές συνέπειες που όλοι αντιμετωπίζουμε εξαιτίας της εξάρτησης από το πετρέλαιο και τις άλλες μορφές μη ανανεώσιμης ενέργειας»σημείωσαν οι υπεύθυνοι της διοργάνωσης. Σε αντίθεση με πέρυσι, όταν η Αστυνομία είχε προχωρήσει σε συλλήψεις για προσβολή της δημόσιας αιδούς, εφέτος η Εισαγγελία της πόλης θεώρησε ότι η γύμνια, αν δεν συνοδεύεται από προσβλητικές πράξεις, δεν αποτελεί αδί κημα.(ΑΠΕ/ΝΙΚΟΣ ΑΡΒΑΝΙΤΙΔΗΣ)
Ο «ηδονικός» θάνατος του Ντέιβιντ Καραντάιν
Φαίνεται ότι ο 72χρονος σταρ του «Κουνγκ Φου» και του «Κill Βill», που βρέθηκε απαγχονισμένος στο δωμάτιο του ξενοδοχείου του στην Μπανγκόκ, έπαιζε ένα σεξουαλικό παιχνίδι αυτο-ερωτισμού. «Ενα σχοινί ήταν τυλιγμένο γύρω από τον λαιμό του, ένα άλλο γύρω από τα γεννητικά του όργανα, ενώ και τα δύο μαζί ήταν δεμένα στην ντουλάπα» δήλωσε στον Τύπο στρατηγός της αστυνομίας στην Μπανγκόκ. «Υπό τις παρούσες συνθήκεςδεν μπορούμε να είμαστε σίγουροι ότι αυτοκτόνησε, μπορεί να πέθανε από πράξη αυτοϊκανοποίησης» πρόσθεσε. Σύμφωνα με τα όσα κατέθεσε η ομάδα παραγωγής της ταινίας που γύριζε ο Καραντάιν, ο ηθοποιός «έπινε μπίρες από το πρωί ως το βράδυ την προηγουμένη του θανάτου του». Αρχικώς οι αστυνομικές αρχές είχαν κάνει λόγο για αυτοκτονία, δεδομένου ότι ο Καραντάιν βρέθηκε κρεμασμένος. Το ενδεχόμενο αυτό καταρρίπτεται από την οικογένεια και τους συνεργάτες του, που είπαν ότι ήταν ενθουσιασμένος γιατί είχε κάνει «νέο ξεκίνημα στην καριέρα του, παρά την ηλικία του».
Νέα στοιχεία για την υπόθεση δείχνουν ότι ενδεχομένως ήταν ατύχημα κατά τη διάρκεια ενός επικίνδυνου παιχνιδιού αυτοϊκανοποίησης μέσω ασφυξίας. Η εκδοχή αυτή ενισχύεται από το γεγονός ότι ο πρωταγωνιστής βρέθηκε γυμνός. Πιστεύεται ότι αυτή η πρακτική ερωτικής διέγερσης κοστίζει τη ζωή σε εκατοντάδες Αμερικανούς κάθε χρόνο. Η οικογένεια και οι συνεργάτες του Καραντάιν είναι συγκλονισμένοι. «Εκτιμούσε ειλικρινά ό,τι είχε η ζωή να του προσφέρει, δεν θα έκανε ποτέ κάτι τέτοιο στον εαυτό του» λένε, αρνούμενοι να πιστέψουν ότι ήταν αυτοκτονία. Ο ηθοποιός δήλωνε ενθουσιασμένος για τα γυρίσματα στα οποία συμμετείχε. Σε συνέντευξη που είχε παραχωρήσει, είχε πει ότι το μόνο που ήθελε να κάνει από τότε που αποσύρθηκε από την «ενεργό δράση», τη δεκαετία του ΄70, ήταν να επιστρέψει σε αυτήν.
Friday, June 5, 2009
Η Ρία Αντωνίου ανοίγει πιο πολύ τα... πόδια της από το supermodel Gizele Bundchen...
Δείτε το απίστευτο video της εισβολής της Χρυσής Αυγής για το ψευτοβιβλίο!
ΔΕΙΤΕ ΤΟ VIDEO - ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΟΑπίστευτο video. Δηλαδή δεν ξαναέγινε. Είναι ΦΑΣΙΣΤΙΚΟ. ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΟ ΚΑΙ ΑΝΤΙΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟ.
Αλλά ρε παιδιά έχει πλάκα. Δείτε πως τους λένε raus και τους πετάνε έξω. Τα είδε όλα ο Βαλλιανατος και ο Βοσκόπουλος από το Ουράνιο τόξο.
Ο άλλος ο ξένος ομιλητής θέλει να τραβήξει και φωτογραφίες(τρομάρα του). Και του λένε "τράβα μας και βγες έξω"
Αυτά δεν τα ήξεραν πριν έρθουν να παρουσιάσουν το...Μακεδονικό αναγνωστικό;
Και πάλι λέμε ΦΑΣΙΣΤΙΚΟ αλλά δεν νομίζουμε ότι είναι δημοκρατία να ξεφτιλίζουν την Ελλάδα με βιβλία μέσα στην χώρα μας.
ΔΕΙΤΕ ΤΟ VIDEO
Thursday, June 4, 2009
Bed-time talk...
"""Ο ύπνος "ξυπνά" τον εγκέφαλο
Ένας καλός νυχτερινός ύπνος βοηθά τον εγκέφαλο να αποθηκεύσει και να θυμάται νέες λέξεις που έμαθε κατά τη διάρκεια της ημέρας, σύμφωνα με νέα επιστημονική μελέτη.
Οι επιστήμονες βρήκαν επίσης ότι ο εγκέφαλος εμπλουτίζει ακόμα πιο πετυχημένα το λεξιλόγιό του, όταν οι άνθρωποι έχουν ακούσει τις νέες λέξεις λίγο πριν κοιμηθούν - εξ ου και η σημασία της ανάγνωσης νυκτερινών παραμυθιών και άλλων ιστοριών, είτε από τους γονείς προφορικά, είτε από τα ίδια τα παιδιά."""
Πάνω που ήμουν έτοιμος να στείλω αίτηση στο τμήμα γλωσσολογίας του ΜΙΤ, καθώς, το τελευταίο διάστημα, είχα τη διάχυτη αίσθηση ότι, εντελώς ξαφνικά και απροσδόκητα, είχα εμπλουτίσει το λεξιλόγιό μου και αναπτύξει εξαιρετικές γλωσσικές ικανότητες, αν και ποτέ δεν υπήρξα καλός στο χειρισμό της γλώσσας (μόνο η Τούλα, η κυλικειτζού στο Λύκειο, με διαβεβαίωνε για το αντίθετο και πάντα απορούσα γιατί), ήρθε η πιο πάνω είδηση και μου τα τσάκισε όλα.
Το γεγονός ότι τον τελευταίο καιρό, με το που ξυπνούσα, αντί να μουγκρίζω βαριεστημένα, πεταγόμουν από το κρεβάτι, έπαιρνα πόζα και απήγγειλα με στεντόρεια φωνή, ίδιος η Κονιόρδου στην Επίδαυρο, κατεβατά ολόκληρα από τον τεράστιο πλούτο επιθέτων της ελληνικής γλώσσας και μάλιστα στην κλητική πτώση, δεν ήταν τίποτα περισσότερο από απλή αναπαραγωγή των όσων είχε αφομοιώσει ο εγκέφαλός μου από την αντίστοιχη νυχτερινή απαγγελία της συντρόφου μου σε ρε ματζόρε, όπως ενδεικτικά «ρε ανεπρόκοπε, ρε αχαϊρευτε, ρε αναίσθητε, ρε αλκοολικέ» και πλείστα όσα άλλα.
Αλλά εγώ φταίω, γιατί δεν μαθαίνω από τα λάθη μου. Όπως τότε που νόμιζα ότι είχα γίνει εξπέρ στην-πιο δυσκολόκλιτη- β’ συζυγία ρημάτων της αρχαίας ελληνικής, δηλαδή τα λήγοντα σε –μι, για να προσγειωθώ αργότερα και να καταλάβω ότι η σύντροφός μου δεν έλεγε «σκίσιμι» λόγω φιλολογικής καλλιέργειας, αλλά επειδή, απλά, ήταν από Καρδίτσα….
Μπάνκ Ρόμπερ
Τι κοινό έχει ο Σάκης Ρουβάς με τον Τομ Φορντ, τον Έμινεμ και τον Άστον Κάτσερ;
Αirbus Α-330 - Ο εφιάλτης που βγήκε αληθινός - Μάλλον κεραυνός προκάλεσε την τραγωδία
Οι εμπειρογνώμονες συντείνουν στην αρχική εκδοχή για το δυστύχημα, πιθανολογώντας ότι προκλήθηκαν βλάβες από το χτύπημα
ΜΠΡΑΖΙΛΙΑ Πιλότοι της Πολεμικής Αεροπορίας της Βραζιλίας εντόπισαν χθες στη μέση του Ατλαντικού Ωκεανού τα πρώτα ευρήματα που πιθανότατα προέρχονται από το αεροσκάφος της Αir France, τύπου Αirbus Α-330, το οποίο εξαφανίστηκε στα μέσα της πτήσης Ρίο ντε Τζανέιρο- Παρίσι. Πρόκειται για ένα αεροπορικό κάθισμα, ένα σωσίβιο, μεταλλικά κομμάτια και κηλίδες από κηροζίνη. Βρίσκονταν διάσπαρτα σε δύο εστίες στην επιφάνεια της θάλασσας, που η μία απείχε 60 χιλιόμετρα από την άλλη. Το πιθανό σημείο της πρόσκρουσης βρίσκεται σε απόσταση 650 χιλιομέτρων από το νησί Φερνάντο ντε Νορόνια και εκφράζονται φόβοι ότι κανένας από τους 228 επιβαίνοντες δεν σώθηκε. «Τα αντικείμενα ήταν κοντά στο σημείοόπου εξέπεμψε το τελευταίο του σήμα το αεροσκάφος» είπε ο Χόρχε Αμαράλ, εκπρόσωπος της Πολεμικής Αεροπορίας της Βραζιλίας.
Ο εφιάλτης που βγήκε αληθινός
ΣΤΟΚΧΟΛΜΗ. Η 34χρονη Κριστίν Μπαντρ Σναμπλ μαζί με τον ηλικίας πέντε ετών Φιλίπ επέβαιναν στο μοιραίο αεροπλάνο της Αir France με τελικό προορισμό τη Σουηδία. Σε ένα άλλο αεροπλάνο είχε επιβιβαστεί λίγο νωρίτερα ο άνδρας της μαζί με την τρίχρονη κόρη τους. Το ζευγάρι των Σουηδών πάντα ταξίδευε με διαφορετικά αεροπλάνα. Ο λόγος; Ηθελαν σε περίπτωση δυστυχήματος να μη μείνουν τα παιδιά τους ορφανά και από τους δύο γονείς. Αυτή τη φορά όμως ταξίδευαν και τα παιδιά μαζί και έτσι τα χώρισαν και αυτά. Ο Ανίκα Μπαντρ, ο πατέρας, περίμενε στο αεροδρόμιο του Παρισιού μάταια. Μαζί του και η κόρη του ζεύγους. Η Κριστίν και ο Φιλίπ δεν ήρθαν ποτέ από τη Βραζιλία. Ο «οικογενειακός» φόβος βγήκε τελικά αληθινός.
«Υπερδύναμη» η Ελλάδα αλλά... στην διαφθορά
Στην έρευνα της οργάνωσης Διεθνής Διαφάνεια η χώρα μας καταλαμβάνει τη διόλου τιμητική 2η θέση στην Ευρώπη
Ο υπουργός Οικονομικών του Λουξεμβούργου Λουκ Φρίντεν εικονίζεται δίπλα στη γαλλίδα ομόλογό του Κριστίν Λαγκάρντ κατά τη διάρκεια συνέντευξης Τύπου χθες στο Παρίσι. Τo Λουξεμβούργο συμπεριλαμβάνεται στη λίστα με τα διεθνή κέντρα διαφθοράς και αποφάσισε την ανταλλαγή τραπεζικών και φορολογικών δεδομένων με τη Γαλλία, στο πλαίσιο της προσπάθειάς του να εξαιρεθεί από τον κατάλογο των φορολογικών παραδείσων της Ευρώπης
Η χώρα μας παραμένει λίαν αποδοτικό θερμοκήπιο διαφθοράς, σύμφωνα με την έρευνα Βαρόμετρο της Διαφθοράς του 2009, την οποία έδωσε χθες στη δημοσιότητα η παγκόσμια οργάνωση Διεθνής Διαφάνεια. Παράλληλα, όλο και περισσότεροι πολίτες ανά τον κόσμο θεωρούν τους επιχειρηματίες πιο διεφθαρμένους ακόμη και από τους πολιτικούς! Η έρευνα της παγκόσμιας οργάνωσης, η οποία διεξήχθη μεταξύ 73.000 πολιτών από 69 χώρες, καταγράφει την αύξηση της δυσπιστίας των πολιτών έναντι των επιχειρήσεων και του ιδιωτικού τομέα εν γένει. Το ποσοστό εκείνων που θεωρούν διεφθαρμένο τον ιδιωτικό τομέα της οικονομίας έφθασε στο 53% από 45% που ήταν το 2004. Ενας στους δέκα παραδέχθηκε ότι πέρυσι αναγκάστηκε να λαδώσει (δεν διευκρινίζεται αν πρόκειται για δημόσιο λειτουργό ή ιδιώτη) για να εξυπηρετηθεί. Ως διεθνή κέντρα διαφθοράς αναφέρονται φορολογικοί παράδεισοι όπως η Ελβετία και το Λουξεμβούργο, οι οποίοι ανταγωνίζονται πλέον το Καμερούν, τη Σιέρα Λεόνε και την Ουγκάντα!
Οι έλληνες πολίτες θεωρούν ότι οι χειρότερες εστίες διαφθοράς στη χώρα είναι τα πολιτικά κόμματα με βαθμολογία 4,4 (στην κλίμακα 1 ως 5, που 5 σημαίνει «εξαιρετικά διεφθαρμένος»), ενώ ψηλά βρίσκονται το Κοινοβούλιο (3,7) και η δημόσια διοίκηση (3,7). Ακολουθούν η Δικαιοσύνη και ο ιδιωτικός τομέας με βαθμολογία 3,4. Οι «επιδόσεις» της Ελλάδας τής χαρίζουν θέση πρωταγωνιστή στο «σπορ» της διαφθοράς ανάμεσα στις 20 χώρες της Ευρώπης, τις οποίες συμπεριλαμβάνει η έρευνα. Η Διεθνής Διαφάνεια εξετάζει τη γνώμη των πολιτών σχετικά με το πόσο διαφθαρμένοι εκτιμούν ότι είναι διάφοροι τομείς της δημόσιας ζωής. Ο «δείκτης διαφθοράς» για τη χώρα μας (3,7) είναι υψηλότερος από τον μέσο όρο των 20 χωρών που φτάνει το 3,4. Στην κορυφή βρίσκονται η Βουλγαρία και η Ρουμανία με βαθμολογία 4, ακολουθεί η Ουγγαρία με 3,8, ενώ η Ελλάδα ισοβαθμεί με την Ιταλία και το Ισραήλ (3,7), το οποίο συμπεριλαμβάνεται στη λίστα με τις χώρες της Ευρώπης. Σε παγκόσμιο επίπεδο, η χώρα μας ισοβαθμεί με την Ινδονησία και τη Μογγολία. Μ ε βάση τον γενικό μέσο όρο, η χώρα μας «παλεύει» για μια θέση στην πρώτη τετράδα με την Ιταλία και το Ισραήλ, ωστόσο βάσει των επιδόσεων στο λάδωμα βρίσκεται στη δεύτερη θέση της κατάταξης των 19 ευρωπαϊκών χωρών στις οποίες πραγματοποιήθηκε η συγκεκριμένη μέτρηση. Το 18% των Ελλήνων απάντησε θετικά στο ερώτημα εάν οι ίδιοι ή μέλος του νοικοκυριού τους χρειάστηκε να δωροδοκήσουν κάποιον (δημόσιο λειτουργό ή ιδιώτη) για να εξυπηρετηθούν. Πρωταθλήτρια Ευρώπης στο λάδωμα αναδείχτηκε η Λιθουανία με ποσοστό 30% και ακολουθούν, πίσω από τη δεύτερη Ελλάδα, η Ουγγαρία και η Ρουμανία με 14%. Σε παγκόσμιο επίπεδο, η χώρα μας ισοβαθμεί βάσει του σχετικού δείκτη με το Πακιστάν, ενώ λίγο καλύτερα από την Ελλάδα είναι τα πράγματα στη Νιγηρία (17%).
«Το πρόβλημα της διαφθοράς εξακολουθεί να αποτελεί παγκοσμίως το υπ΄ αριθμόν ένα πρόβλημα της δημοκρατίας. Η διαφθορά εξακολουθεί να διαταράσσει την καθημερινότητα των πολιτών σε όλο τον κόσμο, θέτοντας σε αμφισβήτηση βασικά ανθρώπινα δικαιώματα, αλλά και κοινωνικές υπηρεσίες» σημείωσε ο κ. Κώστας Μπακούρης, πρόεδρος του ελληνικού γραφείου της οργάνωσης Διεθνής Διαφάνεια Ελλάς. Ανέφερε ότι έχει κατατεθεί πρόταση «στα πολιτικά κόμματα όσο και στη Βουλή» για τη δημιουργία μιας «ανοικτής κοινωνικής συμμαχίας ακεραιότητας και διαφάνειας» και υπογράμμισε ότι ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας κ. Κάρολος Παπούλιας αποδέχθηκε την πρόταση να τεθεί επικεφαλής της προσπάθειας.
Wednesday, June 3, 2009
Ρεζίλι έγινε ο Αλαβάνος μέσα στην βουλή - Δεν ήξερε τον εθνικό ύμνο - "Ακραίο" χαρακτήρισε τον Σολωμό!
ΡΕ ΟΥΣΤ ΑΠΟ ΕΔΩ ΟΛΟΙ ΣΑΣ!ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ ΡΕΖΙΛΙΚΙ
ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΡΟΕΔΡΟ ΤΗΣ Κ.Ο. ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ
Τέτοιο ρεζιλίκι για αρχηγό πολιτικού κόμματος δεν έχει ξαναγίνει!
Ο Αλέκος Αλαβάνος δεν ήξερε τον εθνικό ύμνο μέσα στην βουλή!!! Και χαρακτήρισε ακραίο τον Διονύσιο Σολωμό.
Του φταίει ο Σολωμός που ο Αλαβάνος δεν ήξερε τον εθνικό ύμνο.
Στην συζήτηση για την ασφάλεια ξέρετε τι είπε και έγινε ΡΕΖΙΛΙ μέσα στο κοινοβούλιο;
"Ο Σολωμός ήταν ακραίος που είπε για τον εθνικό ύμνο κ.Πρωθυπουργέ, τον οποίο εθνικό ύμνο πιστεύω ότι γνωρίζετε: "σὲ γνωρίζω ἀπὸ τὴν ὄψι, ποῦ μὲ βία μετράει τὴν γῆ". Με λίγα λόγια ήθελε να πει ότι με την βία μετράει την γη.
Τον λόγο πήρε ο Γιώργος Καρατζαφέρης που τον έκανε...σκουπίδι.
Να ανοίξει η γη να τον καταπιεί:
"κ.Αλαβάνε επειδή μπορεί να ακούει κόσμος και μαθητές και δεν ξέρετε τον εθνικό ύμνο, ο εθνικός μας ύμνος λέει βια και όχι Βία. Δεν εννοεί την βία αλλά την βιασύνη. Που με βιασύνη μετράει την γη. Καλό είναι να γνωρίζουμε τον εθνικό μας ύμνο"!!!
οι κλειδαριές ATRA
'' Θα ήθελα απλά να μοιραστώ μαζί σας αυτό που όλα τα κλεφτρόνια της Ελλάδας, οι κλειδαράδες και η αστυνομία ξέρουν αλλά κανείς δε μπήκε στο κόπο να μας πει.Πρόσφατα έκλεισε μια Ελληνική εταιρία κατασκευής κλειδαριών ασφαλείας από την οποία, με κάποιο τρόπο διέρευσαν σε κλεφτρόνια, κλειδιά πασπαρτού που ανοίγουν τις πόρτες 'ασφαλείας' που οι περισσότεροι από εμάς έχουμε στα σπίτια μας προκειμένου να κοιμόμαστε ήσυχοι.Το σχέδιο λειτουργεί ως εξής: μπαίνουν ανοίγοντας με το αντικλείδι και χωρίς να αναστατώσουν το σπίτι πέρνουν επιλεκτικά ό,τι τους λείπει.Μετά φεύγουν αφού κλειδώσουν πίσω τους την πόρτα. Αυτό συμβαίνει αρκετές φορές μέχρι τελικά ο νοικοκύρης να αντιληφθεί την (επαναλαμβανόμενη)κλοπή. Οι κλειδαριές της εταιρίας αυτής, με δεδομένο ότι φτιάχνονταν στην Ελλάδα και ήταν φθηνές, είναι αρκετά διαδεδομένες και χρησιμοποιήθηκαν από αρκετούς εργολάβους και αλουμινάδες.
Η φίρμα της εταιρίας λέγεται "ATRA". Αν δείτε αυτό το όνομα στο κλειδί, την κλειδαριά ή την πόρτα σας, αλλάξτε κλειδαριά άμεσα! Γνωστοποιήστε το συγκεκριμένο μήνυμα σε όλους όσους νομίζετε ότι μπορεί να τη πατήσουν. Ακόμα και αν αυτό το μήνυμα δεν αφορά εσάς προσωπικά, θυμηθείτε ότι μπορεί να εiναι χρήσιμο σε άλλους. ''
Φανταστηκα οτι απλα προκειται για δυσφημιση της εταιρειας αυτης αλλα ειπα να ψαξω στο ιντερνετ μπας και βρω τπτ αλλο και βρηκα αυτο :
'' Προπαραμονή Χριστουγέννων ξημερώματα προσπάθησαν να μπουν στο σπίτι μου και είμασταν μέσα. Προσπαθούσαν να ξεκλειδώσουν με κλειδιά την πόρτα ασφαλείας.
Έβαλα τις φωνές και εξαφανίστηκαν.
Πήγα στην ασφάλεια και μου είπαν ότι πρέπει να αλλάξω την κλειδαριά (ATRA) αμέσως. Ρώτησα κάποιους γνωστούς και μου είπαν ότι έχουν ακούσει για πολλά τέτοια περιστατικά με κακή κατάλληξη.
Όταν τηλεφώνησα στην εταιρία που την είχα αγοράσει και τους είπα για το περιστατικό, μου είπαν εν ολίγοις ότι η ασφάλεια λέει ''τα δικάς της'' και ότι η κλειδαριά είναι αδιάρεικτη.
Από την έρευνα που έκανα στην αγορά μάλλον θα τοποθετήσω esety extra κλειδαριά. Γνωρίζει κάποιος κάτι για αυτή? Κόστος περίπου 280ευρώ ''
http://www.kawasaki-bikers.gr/modules.php?name=Forums&file=viewtopic&t=9484
αλλα και αυτο :
'' Αγαπητοί κύριοι,
Σχετικά με το μήνυμα που αφορά στις κλειδαριές ATRA και το οποίο έχετε αναρτήσει στο blog σας θα ήθελα να σας ενημερώσω για τα εξής:
Η εταιρία στην οποία εργάζομαι είναι ο αντιπρόσωπος της συγκεκριμένης μάρκας στην Ελλάδα.
Οι κλειδαριές ATRA και το σήμα τους αποτελούν ιδιοκτησία και είναι θυγατρική εταιρία του Ιταλικού Ομίλου Dierre του μεγαλύτερου οργανισμού συστημάτων ασφαλείας στην Ευρώπη.
Ποτέ δεν κατασκευάστηκαν οι συγκεκριμένες κλειδαριές στην Ελλάδα και ούτε καν τίθεται θέμα για κλοπή κωδικών ή για πασπαρτού το οποίο ανοίγει τις κλειδαριές αυτές.
Όπως καταλαβαίνετε λοιπόν το συγκεκριμένο μήνυμα είναι εντελώς ανυπόστατο και συκοφαντικό με μόνο στόχο να πλήξει τη συγκεκριμένα μάρκα, να πανικοβάλλει τους καταναλωτές και να τους οδηγήσει στην αντικατάσταση της κλειδαριάς τους με κλειδαριά άλλης μάρκας (φαντάζομαι πως αντιλαμβάνεστε πλέον το κίνητρο).
Έχουμε ήδη κινήσει όλες τις απαραίτητες νομικές διαδικασίες για την ανεύρεση του αρχικού αποστολέα του μηνύματος αυτού και θα εκτιμούσαμε τη βοήθειά σας σε αυτή την προσπάθεια καθώς και την άμεση απόσυρση του συγκεκριμένου μηνύματος από το blog σας.
Είμαι στη διάθεσή σας για οποιαδήποτε διευκρίνιση ή επιπλέον πληροφόρηση επί του θέματος.
Ευχαριστώ.
Γιάννης Λαβδιώτης
Marketing Manager ''
http://www.e-haf.org/forum/viewtopic.php?p=100757
Γιατί μας προτρέπουν να απέχουμε;
Posts
Στο παρελθόν προσπαθήσαμε να πείσουμε τις εταιρείες να αναγράφουν πάνω στα cd μια «ενδεικτική τιμή πώλησης» για να μπεί κάποια τάξη στο χάος της αγοράς. Ενώ στην αρχή εισακουστήκαμε, στην συνέχεια η συγκεκριμένη πρόταση αποσύρθηκε αμέσως. Πράγματι το ποσοστό κέρδους των δισκάδικων -στις νέες κυκλοφορίες- ήταν 33% , όταν σε κάθε απόδειξη λιανικής πώλησης το ποσοστό φορολόγησης είναι λίγο πάνω από 12%. Τα ποσοστά κέρδους είναι τραγικά, για αυτό και οι μεγάλες αλυσίδες του είδους – METROPOLIS – έχουν προσθέσει στην λειτουργία τους και υπηρεσίες Entertainment. Πρόσφατα το συγκεκριμένο μαγαζί διοργάνωσε στον τελευταίο όροφο, σε μια πλήρως ανακαινισμένη αίθουσα με ένα πολύ καλό live-stage είναι η αλήθεια, συναυλία με τον ΧΡΗΣΤΟ ΘΗΒΑΙΟ. Βέβαια η είσοδος ήταν 15 ευρώ, χωρίς ποτό.
Για τα πνευματικά δικαιώματα, μια ακόμα μαρτυρία. Ο Σταύρος Λογαρίδης -γνωστός σε όλους μας από το συγκρότημα POLL και στην συνέχεια με την προσωπική του διαδρομή ξεκινώντας από τους ΑΚΡΙΤΑΣ αρχές δεκαετίας του 70- προσπαθούσε να μάθει για την τύχη των πνευματικών διακαιωμάτων μέσω των δισκοπολείων, κοιτώντας το πληροφοριακό υλικό που συνοδεύουν τις επαναεκτυπώσεις των albums του σε cd, για να μπορέσει να δεί σε πόσα κομμάτια ήταν συνθέτης και σε πόσα εκτελεστής. Αυτό συνέβη επειδή η UNIVERSAL η οποία έχει τα δικαιώματα των συγκεκριμένων δίσκων, του απαντούσε ότι οι συγκεκριμένες κυκλοφορίες είναι παλιές δεν μπορούν να βρούν τα οικονομικά στοιχεία των πωλήσεων !!!
Για τους καλλιτέχνες – κυρίως τους νέους - είναι φανερό ότι δεν τους συμφέρει να διακινήσουν το προιόν τους από τις δισκογραφικές εταιρείες, που το μόνο που κάνουν πιά είναι η διανομή. Στους περισσότερους λένε «φέρε την παραγωγή σου και εμείς θα κάνουμε την διακίνηση του». Το μόνο που δεν λένε βέβαια είναι ότι, εάν το αποτέλεσμα της παραγωγής -που έχεις κάνει με δικά σου έξοδα- είναι καλό και κρίνουν ότι μπορεί να έχει εμπορική επιτυχία, τότε υπογράφεις ένα συμβόλαιο μαζί τους, πράγμα το οποίο σημαίνει ότι για τα επόμενα 12, 15 , 20 χρόνια εσύ σαν δημιουργός δεν έχεις κανένα δικαίωμα, εαν π.χ. τσακωθείς με την εταιρεία σου, να μεταφέρεις το ίδιο album στην καινούργια εταιρεία που είσαι τώρα. Το μόνο που μπορεί να γίνει είναι να πουλήσει η μια εταιρεία τα δικαιώματα του συγκεκριμένου album στην άλλη, σε απευθείας συναλλαγή μεταξύ τους, χωρίς την διαμεσολάβηση του καλλιτέχνη ! Μιλάμε για κανονικό σκλαβοπάζαρο.
Μια και χρησιμοποιώ την λέξη σκλαβοπάζαρο, επιτρέψτε μου να αναφερθώ στην εταιρεία HEAVEN του ομίλου ΑΝΤΕΝΝΑ. Γνωστή και μη εξαιρετέα κυρίως για την διοργάνωση της περίφημης «Μουσικής Ακαδημίας FAME STORY». Αξίζει λίγο να σταθούμε στο τι «κρύβεται» πίσω από τις κάμερες. Ασφαλώς όσοι το παρακολουθούσαν θα θυμούνται ότι αρκετά παιδιά συμμετείχαν σε αυτό, ενώ οι νικητές του τραγικού αυτού reality show κέρδιζαν ως έπαθλο την υπογραφή συμβολαίου με την συγκεκριμένη δισκογραφική εταιρεία. Ομως, πίσω από τα φώτα της δημοσιότητος και του glamour λειτουργούν οι νόμοι της νύχτας. Στο συγκεκριμένο συμβόλαιο εκτός ότι τα διακαιώματα του καλλιτέχνη είναι σχεδόν μηδενικά, υπάρχει ο όρος ότι η εταιρεία αναλαμβάνει τις «δημόσιες σχέσεις» του κάθε διαγωνιζόμενου που θα κριθεί ότι μπορεί να έχει εμπορική απήχηση. Αυτές οι «δημόσιες σχέσεις» στην πράξη σημαίνουν ότι, από την στιγμή που θα βρεθεί «νυκτερινή πίστα» να φιλοξενήσει τα συγκεκριμένα παιδιά – γιατί περί παιδιών πρόκειται- η εταιρεία βάσει συμβολαίου διακιούται ένα ποσοστό -συνήθως μεγάλο- από τα νυχτοκάματα τους εν ήδοι μάνατζερ !!!.
Ο τωρινός ισχυρός άνδρας της Ελληνικής δισκογραφικής αγοράς Κος ΓΙΑΝΝΙΚΟΣ ( ALTER, επενδυτής, john greek, όαση, modern times, LYRA, KΙΝΗΣΗ ήχου και εικόνας ) και πολλές άλλες δισκογραφικές από τις οποίες απέκτησε τα δικαιώματα διανομής, αφού συγχώνευσε εταιρείες, έκλεισε αποθήκες, απέλυσε κόσμο, διέλυσε στην κυριολεξία όλο τον πολιτιστικό θησαυρό που βρήκε κυρίως στην εταιρεία LYRA, ετοιμάζεται τώρα για νέες απολύσεις προσωπικού της τάξης του 25%. Δηλαδή σταδιακά ένας στους τέσερις εργαζομένους στον όμιλο του θα χάσουν τις δουλειές τους !!!
Θα μπορούσα να συνεχίσω για ώρες να σας αναφέρω ιστορίες από τον ατέλειωτο κατάλογο παραδειγμάτων της κατάστασης που έχει διαμορφωθεί στο χώρο της δισκογραφίας. Προσπάθησα απλά να σας μεταφέρω την εικόνα που υπάρχει πίσω από τα φώτα της δημοσιότητας, σε ένα κύκλωμα που το θεωρώ από τα πιό βρώμικα που συνάντησα μέχρι τώρα στην ζωή μου.
Επαναλαμβάνω ότι η μοναδική λύση για τους πνευματικούς δημιουργούς βρίσκεται στο internet και στην απευθείας διακίνηση του μουσικού προιόντος από τους δημιουργούς στο μουσικόφιλο κοινό, παρακάπτωντας τους νόμους της καπιταλιστικής αγοράς. Επειδή και οι εταιρείες προσανατολίζονται πρός την χρησιμοποίηση του internet για περαιτέρω μείωση του κόστου παραγωγής, αλλά και επιπλέον απολύσεις προσωπικού, όσοι παραμένουν εντός της αγοράς, αλλά και εμείς σαν απλοί καταναλωτές, ας μην επιτρέψουμε νεα συσσώρευση κερδών στο σύγρονο σκλαβοπάζαρο της Ελληνικής δισκογραφίας.
Πριν λίγες μέρες είδα στο ALTER – τι ειρωνεία αλήθεια – την ταινία RAY, την βιογραφία του RAY CHARLES.
Οταν τελείωσε το συμβολαιο του με την ATLANTIC, στις διαπραγματεύσεις με την PARAMOUNT, ζήτησε και πήρε σαν όροι στο συμβόλαιο του, το 75% επι των πωλήσεων και οι «μήτρες» των δίσκων του δικές του. Ηταν ίσως ο πρώτος που κατάλαβε πολύ γρήγορα «πως δουλεύει το κύκλωμα» και αντιμετώπισε τις εταιρείες έτσι όπως ακριβώς έπρεπε.